Analyse: 'Vedetten laten Van den Brom in de steek'

Het is hommeles in de kleedkamer van RSC Anderlecht. Althans, die impressie kregen we tijdens en na de verloren bekerwedstrijd op het veld van KRC Genk. Het penaltytrauma stak opnieuw de kop op, maar dat is misschien wel het kleinste probleem van coach John Van den Brom. Een verdeelde kleedkamer is erger. Veel erger. Na nederlagen zoals die van afgelopen weekend heerst er normaal gezien radiostilte bij Paars-Wit. De spelers en staf praten dan liever niet met de pers en sturen maar één iemand de vuurlinie in. Daar moeten de journalisten het dan mee doen. Zaterdag was het anders, want plots leek iedereen zijn zegje te willen doen. Vooral voor de camera’s van Sportweekend lieten sommige spelers zich stevig gaan. Demy De Zeeuw, die zelf een draak van een partij speelde, liet niet na om Dieumerci Mbokani openlijk te veroordelen. De Congolees pakte een domme rode kaart voor natrappen op Jeroen Simaeys, maar daar komen we straks op terug. Ook Bram Nuytinck en John Van den Brom vonden dat Mbokani zijn ploeg in de steek had gelaten. Guillaume Gillet sloot zich daarbij aan, zonder echt dieper in te willen gaan op de hele kwestie. Silvio Proto hield het nog het meest beleefd van allemaal, het is duidelijk dat hij de echte patron is in de kleedkamer van de competitieleider. Het is niet meer dan normaal dat Mbokani door zijn ploegmaats wordt aangepakt. Zeker omdat het niet de eerste keer is dat het licht helemaal uitgaat bij de Congolees. Sinds zijn terugkeer van de Africa Cup trapt Mbokani geen deuk meer in een pakje boter. Dat op zich kunnen ze hem nog vergeven, maar acties zoals die van zaterdag niet. Maar het feit dat ze hem openlijk veroordelen, voor het oog van de camera’s, is des te vreemder. Normaal gezien worden zo’n zaken binnenskamers uitgeklaard. Er volgt dan een boete of een blaam en daarmee is de kous af. Blijkbaar konden de Anderlecht-spelers echt niet wachten tot ze in Neerpede waren om hun ongenoegen te uiten. Is het een teken van nervositeit? De thuisnederlaag tegen Zulte Waregem kwam zeer hard aan. Bij Paars-Wit zien ze het doemscenario van vorig seizoen weer opduiken, waarin Anderlecht het zichzelf nog knap lastig maakte in de Play-Offs. “Toch niet weer, hé”, lijken ze wel te denken. Dat de spanning te snijden is in Brussel is duidelijk. Op zo’n momenten verwacht je als coach dat je wat steun krijgt van je dragende spelers. Dat is net wat Van den Brom niet kreeg afgelopen zaterdag. Mbokani pakte rood en was de schlemiel van de avond. De anderen faalden van op de stip. Op zich niet zo heel erg, het was vooral de manier waarop ze misten die de wenkbrauwen deed fronsen. Kijk naar Milan Jovanovic. Hij wilde zijn strafschop zelfs niet nemen. Van één van de grootverdieners van het Astridpark wordt toch iets meer verantwoordelijkheidszin verwacht. Met tegenzin trapte hij toch, en hij miste. Zijn verontschuldigende gebaar richting de Anderlecht-fans leek ons vooral goed acteerwerk, gemeend kon je dat niet noemen. Ook Lucas Biglia faalde en knalde het leer tegen de onderkant van de dwarsligger. Ook hij kon zijn ploeg niet helpen op een moment dat zijn ploeg hem het hardst nodig had. Een leider is de Argentijn al een tijdje niet meer. Zijn transfersoap en zijn al dan niet geveinsde migraine-aanval in januari hebben daar veel mee te maken. Het lijkt erop dat Proto één van de enigen is waar Van den Brom altijd kan op rekenen. Geliefd door zijn vrienden, gehaat door zijn vijanden. Zijn arrogantie is soms meer dan storend, maar een topkeeper is hij wel. Drie penalty’s pakken en toch niet de held zijn, dat is brute pech. Anderlecht zou best wat meer spelers met de drive van Proto kunnen gebruiken. Is het dan allemaal kommer en kwel? Zeker en vast niet. Wie een glimp gooit op de ziekenboeg ziet dat er nog aardig wat progressie mogelijk is voor dit Anderlecht. Cyriac en Suarez zullen het niveau zeker en vast optillen, zij zouden wel eens een cruciale factor kunnen worden in Play-Off I.

LEES OOK: Anderlecht wint maar zwoegt: grote winnaar op tribunes