Met nog vijf speeldagen voor de boeg is Sporting Charleroi zo goed als zeker van het behoud. Wie dat voorspelde voor aanvang van het seizoen zou toen in een dwangbuis gestopt worden en ergens veilig opgesloten worden. Met bescheiden middelen en zonder sterspelers heeft coach Yannick Ferrera dit seizoen wonderen verricht in de grauwe grootstad.
Voor ondertekende was het tafereel hét beeld van het afgelopen voetbalweekend. De jonge Ferrera die als een bezetene zijn eigen toeschouwers gaat groeten en helemaal uit zijn dak gaat. De ontlading spatte als het ware van ons beeldscherm. Bij de bookmakers stond Ferrera voor aanvang van het seizoen getipt als de man die als eerste de laan uitgestuurd zou worden. Draaide dat even anders uit, zeg.
Het vertrek van de dictatoriale eigenaar/voorzitter Abbas Bayat heeft de Waalse club bijzonder veel deugd gedaan. Wat ze moesten inboeten aan financiële middelen werd ruimschoots goedgemaakt door enthousiasme, de supporters konden zich eindelijk weer identificeren met hun
Zebra’s. Maar met enthousiasme alleen haal je geen punten. Het ‘nieuwe’ Charleroi zag dat in na een desastreuze seizoensstart.
Na een drie op vijftien werd het al meteen heet onder de voeten van Ferrera. De club sprak echter het vertrouwen uit in zijn coach en liet hem rustig zijn ding doen.
De Carolo’s lieten bijwijlen leuk voetbal zien, maar het rendement liet op zich wachten. Veel bekende namen telde de spelerskern ook al niet. Er werd vooral gekeken naar targetman Guiseppe Rossini, terwijl de ondertussen naar AA Gent vertrokken Hervé Kagé voor de flitsen moest zorgen.
De echte motor van het succesverhaal moet echter elders gezocht worden. Uw dienaar is namelijk enorm gecharmeerd door middenvelder Onur Kaya. De lichtvoetige Kaya speelde het grootste deel van zijn carrière in Nederland en is ondertussen aan zijn derde seizoen bezig op Mambour. Met zijn grote actieradius en zijn uitstekende passing brengt hij dit team enorm veel bij. Kaya zou zeker niet misstaan bij één van de (sub)topclubs van onze competitie.
Volgens een aloud cliché begint elk succesvol voetbalsprookje met een goeie spits en een goeie doelman. Een goaltjesdief loopt er niet rond in Charleroi, maar er staat wel een topkeeper onder de lat. Parfait Mandanda, stilaan uit de schaduw tredend van zijn broer en Frans international Steve, pakte al heel wat punten voor de Zebra’s. De Congolees is bijna niet te kloppen op zijn lijn en houdt de Griekse international Sifakis op de bank. Faut le faire.
Maar toch blijft Ferrera de man die de puzzel in zijn juiste plooi wist te leggen. Op papier heeft Charleroi de zwakste spelerskern van de Jupiler League, maar het staat nu toch maar mooi elfde. Er werden veel wenkbrauwen gefronst toen Charleroi de pas 32-jarige neef van Manu en Emilio Ferrera aanstelde. Hij leerde de stiel van niemand minder dan Michel Preud’homme, dat is al een adelbrief op zich.
Het wordt voor Ferrera zeer moeilijk om naar de trofee van ‘Trainer van het Jaar’ te dingen omdat ook Francky Dury en Peter Maes met hun club boven zichzelf uitstijgen. En toch heeft Ferrera recht op een plaatsje in de top drie. Als dat niet het geval is, zullen hij en Charleroi er echter geen traan om laten. Met het behoud is hun grootste trofee namelijk al binnen. Félicitations.
LEES OOK:
Refs volgende speeldag bekend: twee knappe affiches
Tom Vermeersch
