Arne Decraene
En plots ging het snel. Club Brugge ploegde een hele maand lang aan het dossier van Adolfo Gaich en leek de spits kort voor het eind van de mercato ook beet te hebben, tot er op het laatste moment nog een kink in de kabel kwam. Geen nood, want met Michael Krmencik werd in geen tijd een alternatief in huis gehaald. Terwijl maakte Blauw-Zwart ook werk van een vertrekker. Niet Mbaye Diagne, voor wie nog steeds een oplossing wordt gezocht, maar wel Jelle Vossen zoekt andere oorden op.
De publiekslieveling trekt definitief naar Zulte Waregem, waar een contract tot 2023 voor hem klaarlag. Een deal die hij op 30-jarige leeftijd dus moeilijk kon laten liggen, al is uiteraard niet geweten hoeveel de Brugse grootverdiener precies inlevert aan de Gaverbeek. Noch of de spits daar wél zomaar een basisplaats af zal kunnen dwingen, want met Cyle Larin en Saido Berahino is de concurrentie evenmin van de poes. In de terugwedstrijd van de halve finale van de beker zal hij zijn ex-ploeg alvast nog niet in de ogen kijken, zo kwamen beide teams overeen – al leek Vossen zelf daarvan nog niet helemaal op de hoogte. Aan de overkant verschijnt Krmencik woensdag mogelijk wél direct aan de aftrap. Een tweeledige analyse van de Blauw-Zwarte wissel van de wacht voorin.
VOSSEN OUT ...
Zijn verhaal in Jan Breydel begon nochtans nog zo mooi. Na een controversiële omweg via Burnley belandt Vossen in de zomer van 2015 in Brugge, waarmee hij in één klap uitgroeit tot persona non grata bij de fans van voormalige werkgever Genk. Wanneer de Limburgers op speeldag 15 op bezoek komen in West-Vlaanderen, haalt Vossen een kwartier voor tijd zijn gram met de winnende treffer. In de ontlading die volgt breekt hij zijn hand op de reclamepanelen, een nieuwe cultheld is geboren. Zeker wanneer Club zich aan het eind van dat seizoen voor het eerst in elf jaar tijd eindelijk nog eens tot landskampioen kroont.
Met 14 doelpunten had Vossen zelf zeker een aandeel in die titel, al moet hij de trofee van clubtopschutter wel aan Abdoulay Diaby laten. Vooral in PO I is het de Malinees die het gewicht van de aanval draagt, met Vossen die hier en daar zijn goaltje meepikt. Die eerste jaargang doet zo een beetje denken aan wat we vandaag van David Okereke zien: goede en mindere periodes, zeker op het vlak van afwerking, die elkaar afwisselen. Het seizoen nadien was Vossen wél onbetwist titularis en leverde hij met 16 treffers ook lang geen slechte campagne af, al kwamen zes daarvan wel vanaf de stip en bleef het teamsucces ditmaal uit.
Afgeremd door het nodige blessureleed en de ontbolstering van Wesley Moraes daalden in 2017-2018 zijn minuten vervolgens aanzienlijk. Toch beleefde Vossen net in die editie het ultieme gloriemoment dat hem voor altijd onsterfelijk maakte in Brugge, want in Luik trapte hij – na al dan niet hands van Ruud Vormer – Blauw-Zwart naar een tweede titel op drie jaar tijd. Dat de aanhang in tijden van nood aan efficiëntie tot op vandaag nog steeds volop zijn naam scandeert, heeft dan ook vooral met die heldendaad te maken. De killer die Vossen ooit ontegensprekelijk was, is namelijk al enige tijd in geen velden meer te bespeuren.
Sinds zijn laatste seizoen als titularis in 2017, toen de goalgetter die status met 16 doelpunten nog alle eer aandeed, kwam hij in totaal nog amper 14 keer tot scoren. Waarvan negen stuks vanaf elf meter. Dat het vertrouwen van bovenaf in hem al langer zoek was, bleek bovendien toen Wesley in de zomer van 2018 lang geschorst dreigde te worden. In alle haast werd Kaveh Rezaei in huis gehaald, hoewel Vossen kort daarvoor op de openingsspeeldag nog goed was voor een hattrick tegen Eupen. Toen nadien ook nog eens het noodlot toesloeg in de vorm van een zware knieblessure, was zijn verhaal in Brugge dus over en uit.
Waar Ivan Leko hem echter nog voorzichtig aan de kant schoof, was Philippe Clement onverbiddelijk. Vossen kwam dit seizoen amper twee keer in actie, goed voor in totaal een 70-tal minuten voetbal. Toch komt zijn vertrek als een donderslag bij heldere hemel, hoewel iedereen al langer begreep dat deze situatie niet kon blijven duren. Niet alle fans zullen evenwel tevreden zijn met deze beslissing, zeker niet nu de huidige spitsen onder de verwachtingen presteren – al dient zich met Krmencik dus wel meteen alweer een nieuwe optie aan. Ook naar de mening van boezemvriend Hans Vanaken zijn we uitermate benieuwd.
... KRMENCIK IN
De reden dat Vossen als overbodig werd beschouwd, is duidelijk. Wanneer zijn neus voor doelpunten het laat afweten, schiet het manusje-van-alles immers nét tekort voor de absolute top. Vossen valt in geen enkel aspect van het spel door de mand, maar blinkt ook nergens in uit. Een kwaliteit die, samen met zijn ervaring, ook zonder een karrenvracht aan goals bij Essevee best van pas kan komen. In Brugge bleek het echter onvoldoende om kwiekere, technisch meer onderlegde, fysiek sterkere of simpelweg betere opties als Okereke, Tau, Schrijvers, Openda, Dennis en sinds kort ook nog De Ketelaere af te houden in de pikorde.
Hoewel hij tijdens zijn periode in Engeland ongetwijfeld groeide in de luchtduels, kan Vossen bovendien bezwaarlijk een targetman worden genoemd. Als vervanger voor de verguisde Diagne zag Clement het dus evenmin in hem zitten, een profiel dat Vincent Mannaert uiteindelijk wél vond in nieuwkomer Krmencik. De boomlange Tsjech van 1m91 stond in het verleden al eens op de radar in Jan Breydel en werd ooit ook aangeboden aan Anderlecht, dat toen evenwel niet bereid was 2,5 miljoen voor hem neer te tellen. Nu betaalt Club flink wat meer, want naar verluidt wordt een zestal miljoen overgemaakt aan Viktoria Plzen.
Een heel pak minder dan wat Gaich moest kosten, maar toch nog altijd een aanzienlijke som. Krmencik dient zich dan ook aan als een garantie op doelpunten: sinds hij na talloze uitleenbeurten in 2015 doorbrak bij Plzen, was hij goed voor 62 stuks in 124 matchen. Oftewel een fraai gemiddelde van één goal per twee duels. Dit seizoen stond de teller in de competitie alweer op tien stuks, in de voorronde van de Europa League trof hij twee keer raak tegen Antwerp. Met ook reeds de nodige rozen in het eigenlijk toernooi, de Champions League én CL-kwalificatiewedstrijden achter zijn naam lijkt dat niveau dus niet te hoog gegrepen.
In 23 interlands voor Tsjechië kwam de kopbalsterke Krmencik ook al acht keer tot scoren. Lang niet al die treffers voor club en land vertrokken overigens vanaf zijn hoofd, want met beide voeten legt de 26-jarige goalgetter de ballen al even vlot in het mandje. Vooral zijn onwaarschijnlijke koelbloedigheid alleen voor doel springt daarbij meteen in het oog, net zoals het feit dat Krmencik er niet vies van is de bal in zulke situaties af en toe zelfs nog eens breed te leggen. Een onzelfzuchtigheid waar Siebe Schrijvers en vooral Emmanuel Dennis wat van kunnen leren, ook assists mogen we dus van de nieuwe aanwinst verwachten.
De internationale status van een Gaich heeft hij niet, diens potentieel – zowel op het veld als wat winst op de transfermarkt betreft – evenmin. Toch kunnen we maar al te goed begrijpen waarom Club haar keuze op Krmencik liet vallen als oplossing voorin. Gezien zijn naar Brugse normen al iets oudere leeftijd past de nieuwkomer wel niet volledig in de gebruikelijke transferstrategie, maar dat deed Diagne ook niet. Net zoals de Senegalees wordt hij dan ook duidelijk in huis gehaald met de focus op hier en nu. Aan Krmencik, die ook al eens graag een strafschop omzet, om niet in dezelfde val te lopen.
LEES OOK: Essevee en Cercle in evenwicht na onwaarschijnlijke misser
