Vijftien miljoen rijker, weldra een illusie armer?

Tot de 93e minuut van de topper (die naam was de wedstrijd eigenlijk niet waardig) tussen Anderlecht en Club Brugge heb ik gedacht dat deze column er helemaal anders zou uitzien. Toen Maxime Lestienne de 0-1 voorbij Silvio Proto trapte, zag het er namelijk niet naar uit dat Paars-Wit gisteren al zijn 31e landstitel zou binnenrijven. In eigen huis overklast worden door de aartsrivaal, net in de ‘kampioenenmatch’, het was een horrorscenario voor iedereen die Anderlecht een warm hart toedraagt. Gelukkig stak het scheidsrechterlijke trio, maar toch vooral Michael Almebäck een handje toe. Een reconstructie. Nooit eerder stond het gezicht van Roger Vandenstock meer op onweer dan zondagnamiddag, iets voor affluiten van een draak van een wedstrijd. Het leek erop dat de dure champagne, elke verwijzing naar het voetbal van de kampioen berust op louter toeval, nog even in de koelkast mocht blijven en dat de toeters, bellen, slingers, ballonnen en zelfs het programmaboekje getiteld ‘Champions Today’ iets te voorbarig waren. Alarmcode rood was van kracht in het Astridpark. Het zag er nochtans allemaal rooskleurig uit voor de Brusselaars. Slechts één puntje hadden ze nog nodig om zich tot landskampioen te kronen. En dat tegen een ploeg die als sinds 1998 niet meer was komen winnen in het Constant Vandenstockstadion. De kampioenentaart was al besteld, ze behoefde alleen nog de spreekwoordelijke kers. Schrikken was het toen een gehavend Blauw-Zwart (dat vijf basisspelers miste) in de eerste minuten al gevaarlijk dichtbij een doelpunt kwam. Vadis Odidja werkte af op het niveau van zijn spelpeil de laatste weken: ondermaats. Daarmee is meteen alles gezegd over de eerste helft. Arm Belgisch voetbal. In de tweede helft nam de thuisploeg dan toch het heft in handen. Jammer genoeg voor Anderlecht zit Lucas Biglia met zijn hoofd al ergens in Spanje of Italië. Wie na het zien van de play-offs van de Argentijn het ook maar in zijn hoofd haalt om hem te linken aan Real Madrid, wordt vanaf nu gestraft met een abonnement op alle play-off II matchen van volgend jaar. Prijs uzelf echter gelukkig, want met een abonnement in play-off I bent u veel slechter af. Het middenveld van Anderlecht had het al even moeilijk als dat van Club Brugge, want ook Niki Zimling en Jonathan Blondel grossierden in slechte passes. De gebruikelijke fluitjes werden weer bovengehaald in het Astridpark. Gezellige kampioenenviering. Toen Lestienne de 0-1 eenvoudig binnentrapte veranderden de fluitjes in heuse fluitconcerten. Het gemor werd nog meer aangezwengeld door enkele slechte passes van Sacha Kljestan en andermaal Biglia. Club Brugge-coach Christoph Daum stond ondertussen met een brede glimlach langs de lijn: de Daum-score stond op het bord. De glimlach maakte al snel plaats voor ziedende woede toen Bacca onbegrijpelijk werd afgevlagd voor buitenspel. De Colombiaan kon alleen op Proto afstormen en is duidelijk niet het lievelingetje van de modale Belgische lijnrechter. In de thuiswedstrijd tegen Anderlecht overkwam hem net hetzelfde, net als op het veld van AA Gent. Dé beslissende fase moest toen nog volgen. Anderlecht dropte voor de laatste keer de bal in de box al hopende dat Dieumerci Mbokani of Tom De Sutter er hun kruin tegen konden zetten. Dat lukte niet, Bojan Jorgacevic bokste de bal weg en de wedstrijd leek erop te zitten. Tot Alexandre Boucaut om toen nog onduidelijke redenen naar de stip wees. Strafschop. In de herhaling volgde uitsluitsel: Michael Almebäck, die nochtans een goede partij speelde en Mbokani geen centimeter ruimte gaf, duwde de Congolees onbezonnen omver in de kleine rechthoek. Nee, Mbokani zou niet gescoord hebben indien er geen contact was geweest met de rijzige Zweed. Net daarom was de actie van de verdediger zo dom. Een mooier toonbeeld van de onervarenheid van de Brugse kern kan een mens niet bedenken. Guillaume Gillet zette de strafschop feilloos om en transformeerde de fluitende massa in één oogknop om tot een juichende mensenzee. Natuurlijk is Anderlecht een verdiende kampioen. Wie het tegendeel beweert, is niet goed bij zijn hoofd en krijgt het hierboven vermelde play-off I- abonnement voor volgend seizoen. Paars-Wit staat al maandenlang alleen op kop van het klassement en verloor dit seizoen slechts vier wedstrijden, alle concurrenten verloren er minstens tien. Het voetbal was niet altijd oogstrelend, maar hetzelfde kan -op enkele uitschieters van KRC Genk en KV Kortrijk na- gezegd worden van de tegenstand. Anderlecht kan mits wat hulp van Bayern München in één slag vijftien miljoen euro rijker zijn, maar zonder stevige versterkingen zullen ze in de Champions League een grote illusie armer zijn. Als we dit al moeten zeggen van Anderlecht, wat dan gezegd van alle ploegen die op grote afstand volgen van de landskampioen?

LEES OOK: "De liefde van mijn leven"-Ronaldo maakt Rode Duivel wild