Claudio Reulens
Union SG won met 1-3 van RSC Anderlecht. Maar net als in de heenmatch in het Lotto Park, had Union SG het zeker niet makkelijk tegen elf RSCA’ers. Paars-Wit tankte vertrouwen na een nederlaag. Hoezo?
Anderlecht verdiende niet met een 1-2-achterstand de rust in te gaan. Paars-Wit was de evenknie en was even dreigend inzake grote kansen. Anderlecht werd zelden of nooit uit verband gespeeld, Union ook niet. Een gelijkspel was logisch geweest bij de rust als we naar het wedstrijdverloop kijken.
LEES OOK: Hoop én zorgen bij Taravel en Anderlecht
RSCA betere ploeg in eerste helftKijken we naar de statistieken van de eerste helft, dan zijn die zelfs stevig in het voordeel van Anderlecht. Ze hadden 62% balbezit, 8 tegenover 5 doelpogingen, een xG van 0,74 tegenover 0,19; 13 tegenover 8 balcontacten in het strafschopgebied van de tegenstander en inzake duels was het eigenlijk 50/50 met 22 tegenover 23. Anderlecht speelde een sterke eerste helft.
Ook voor de 0-1 was RSCA minstens de evenknie, niet enkel na die 1-2. Het klopt wél dat Union SG na die 0-1 een tijdje dominant was en Anderlecht moest toen duidelijk happen. Daardoor viel ook die ook 0-2. RSCA is een broze ploeg met te weinig ervaring, dat zie je tijdens dergelijke momenten. Union SG heeft een ploeg met veel meer ervaring. Bij Anderlecht moet er komende zomer véél meer métier bijkomen. Dat haalden we aan dit artikel.
Dat Union op voorsprong stond, heeft het te danken aan zijn efficiëntie. Dat is uiteraard ook een enorm grote kwaliteit. Na de rode kaart was Union de betere ploeg, maar Anderlecht had dus eigenlijk al drie helften lang Union best goed in bedwang kunnen houden. In november wonnen ze nog in het Lotto Park. Er zijn andere tijden geweest, dus we begrijpen maar al te goed dat Jérémy Taravel en Colin Coosemans positieve zaken zagen. De eerste helft was simpelweg sterk van Anderlecht.
Union SG: klasse én métier
We waren ook al kritisch voor Taravel zijn keuzes en voor de match hadden we onze twijfels. Met Ludwig Augustinsson verdween er nog wat gestalte uit de ploeg. Anderlecht had tegen Union SG een héél klein elftal, maar straf genoeg leverde dat weinig problemen op bij stilstaande fases. Marco Kana speelde sterk als nummer zes, voetballend is hij een verademing ten opzichte van Nathan Saliba en Enric Llansana. Laten staan zouden we zeggen.
Saliba speelde sterk, maar de automatismen met Kana zijn er nog niet. Daardoor zag je soms nog wat te veel ruimte tussen de twee én daar profiteerde een klasbak als Adem Zorgane twee keer van. Héérlijke speler. Maar op zich was het een goed experiment van Taravel. Ali Maamar speelde na een moeilijk begin dan weer een ijzersterke partij. Op links is hij veel beter dan op rechts.
Olivier Deschacht vindt Killian Sardella geen centrale verdediger, maar Olli volgt het jeugdvoetbal duidelijk niet. Dat bleek ook in de podcast Ongefilterd over zijn kennis over wat er rondloopt op Neerpede. Sardella is immers opgeleid als centrale verdediger en speelde een sterke eerste helft. De rode kaart was betwistbaar. Sardella is complementair met Moussa Diarra.
We komen ook terug op de tweede helft. Union SG hield daar rustig controle, zoals verwacht met een man meer. USG kan zo een match rustig uitspelen. Dat is ook een teken van klasse. Ze verliezen nooit de pedalen. RSCA had een betere xG van 0,37 tegenover 0,28. Union SG had wel meer schoten richting doel 5-7, meer balbezit 48% tegenover 52% en balcontacten in het strafschopgebied van de tegenstander: 7 tegenover 16.
Conclusie: Anderlecht maakte er 45 minuten lang een zeer leuke Brusselse derby van. Union SG toonde zich zeer efficiënt, maar lag grotendeels onder in die eerste periode. De rode kaart veranderde alles. Als Nathan De Cat terugkeert, heeft Taravel er een wapen bij. Al komen er ook bij Union SG spelers terug. De landskampioen is duidelijk de grote favoriet in de bekerfinale wegens een betere ploeg, maar Paars-Wit toonde zich wel als een taaie tegenstander.
