Olivier Plancke
De 4-2-nederlaag op Club Brugge heeft het debat rond Jérémy Taravel weer helemaal opengetrokken. Hij kreeg Anderlecht de voorbije weken opnieuw op de rails, maar tegelijk groeit de twijfel of dat genoeg is om ook volgend seizoen T1 te zijn. Zeker nu net op zijn eigen stokpaardjes — intensiteit, mentaliteit en duelkracht — opnieuw barsten zichtbaar werden.
LEES OOK: Taravel in de fout: dure les tegen Club Brugge
Club Brugge legt pijnpunt van Taravel genadeloos blootDe 4-2-nederlaag op Club Brugge heeft het debat over Jérémy Taravel weer opengetrokken. Anderlecht kwam voor rust intensiteit, duelkracht en mentaliteit tekort, net de punten waarop Taravel zelf de voorbije weken het hardst had gehamerd. De waarschuwing klonk eigenlijk al na KV Mechelen, toen Taravel toegaf dat Anderlecht zich had laten verrassen door de felheid van de tegenstander. Na Cercle Brugge en nu ook Club Brugge werd dat geen eenmalige vaststelling meer, maar een patroon.
Taravel had na Cercle Brugge al stevig uitgehaald naar zijn ploeg. Hij sprak toen over een gebrek aan intensiteit, engagement en de juiste spirit. Na Club Brugge moest hij bijna hetzelfde verhaal opnieuw brengen. Anderlecht verloor opnieuw te veel duels, was te laat op tweede ballen en stond voor rust veel te ver van de tegenstander. Als een coach exact dezelfde kritiek enkele weken later opnieuw moet geven, dan tast dat ook zijn eigen dossier aan. En precies dat speelt niet in zijn voordeel als kandidaat-T1 voor volgend seizoen.
Taravel praat al alsof hij meer wil dan alleen dit seizoen
Taravel is coach van Anderlecht tot eind dit seizoen, maar tegelijk spreekt hij almaar nadrukkelijker over zaken die verder reiken dan alleen de volgende match. Zijn tussenkomst over het dossier-Thorgan Hazard bij DAZN was daarin veelzeggend. “Ik vind dat je een speler als Thorgan Hazard in de selectie moet houden”, zei hij. Hij verwees daarbij naar fysieke data, het aantal gelopen kilometers en het feit dat Hazard ondanks zijn leeftijd bijna alle wedstrijden speelde. Dat klinkt niet als een interimcoach die alleen met het hier en nu bezig is. Dat klinkt als iemand die ook wil meepraten over de ploeg van volgend seizoen.
Sportief heeft Taravel in korte tijd ook wel krediet opgebouwd. Na het ontslag van Besnik Hasi en het vertrek van Edward Still schoof hij op van assistent naar noodoplossing, en vervolgens naar hoofdcoach tot het einde van dit seizoen. Hij loodste Anderlecht naar de bekerfinale, bracht opnieuw wat leven in de groep en gaf een elftal dat wekenlang zoekende was weer wat meer duidelijkheid. De omschakeling met Hazard als valse negen, Nathan De Cat hoger op het veld en duidelijkere taken heeft hem lof opgeleverd bij spelers, analisten en ex-spelers. Maar dat krediet is na Club Brugge nog minder een mandaat voor volgend seizoen.
Anderlecht houdt deur op een kier, maar remt tegelijk af
Taravel zei in La Dernière Heure zelf dat de toekomst nog niet met de directie besproken is en dat hij de club geen druk heeft opgelegd. Hij hield de focus op het team, op Europees voetbal en op de bekerfinale. Alleen wringt dat met wat CEO Kenneth Bornauw eerder zei in Het Nieuwsblad: dat er voor volgend seizoen nog geen beslissing is over de trainer, maar dat het thema wel al eens is aangeraakt met Taravel. Met andere woorden: Taravel houdt publiek de boot af, maar binnen de club ligt zijn toekomst wel degelijk ergens op tafel.
Dat spanningsveld wordt nog groter omdat Anderlecht de grote sportieve beslissingen duidelijk elders wil leggen. Bornauw maakte al duidelijk dat Taravel geen inspraak krijgt in de keuze van de nieuwe sportief directeur. De redenering is helder: eerst de structuur, dan de mensen. Maar ook dat zegt iets over hoe de club vandaag naar Taravel kijkt. Wie echt als de vaste T1 van volgend seizoen wordt gezien, zit normaal minstens mee aan tafel wanneer zo’n belangrijk profiel wordt gezocht. Nu klinkt het eerder alsof Anderlecht hem nodig heeft, maar zich nog niet volledig aan hem wil verbinden.
En dat is ook niet onlogisch. Want wie het dossier nuchter bekijkt, ziet ook de beperkingen van zijn kandidatuur. Onder Taravel is Anderlecht energieker en duidelijker geworden, maar nog lang geen afgewerkt geheel. In maart werd al meermaals gewezen op een ploeg die volwassenheid mist, mentaal kwetsbaar blijft en nog altijd moeite heeft om wedstrijden te controleren. Frédéric Waseige vatte dat scherp samen door te zeggen dat Taravel als noodoplossing uitstekend werk leverde, maar dat nog moest blijken wat hij als architect waard is. Ook Hein Vanhaezebrouck waarschuwde al vroeg om hem niet te snel als wonderdokter te bestempelen.
Taravel heeft zonder twijfel iets losgemaakt, maar de context blijft uitzonderlijk. Hij nam over in volle chaos, kreeg een groep die op adrenaline reageerde en profiteerde mee van het klassieke schokeffect dat vaak optreedt na een trainerswissel. Bovendien maskeerden de resultaten soms ook structurele gebreken. Anderlecht werd efficiënter, maar daarom nog niet automatisch stabieler of dominanter. Zeker defensief bleef het puzzelen.
Na Brugge oogt Taravel weer meer interim dan toekomstplan
Toch valt het moeilijk te neger dat Taravel steeds meer handelt als een coach met een bredere visie. Hij heeft publiek de lat hoger gelegd, zei dat Anderlecht niet alleen aan de bekerfinale mag denken, waarschuwde dat spelers die niet voor “1000 procent” op de club gefocust zijn minder speeltijd riskeren en hamert voortdurend op winnaarsmentaliteit. In Het Laatste Nieuws zei hij ook dat het “wat meer mag kletteren in de kleedkamer”. Dat zijn geen woorden van iemand die zichzelf alleen als tijdelijke passant ziet.
Alleen heeft Brugge tegelijk blootgelegd waarom Anderlecht daar nog niet zomaar in mee kan gaan. Het grootste argument vóór Taravel was de indruk dat hij de groep weer in beweging had gekregen, dat spelers opnieuw voor hem door het vuur gingen. Maar als net dat effect al begint af te nemen, blijft vooral de vraag over of hij meer is dan een coach die een korte schokreactie kon veroorzaken. In de analyses na Club Brugge kwam telkens hetzelfde beeld terug: Anderlecht werd voor rust overklast, verloor op intensiteit en oogde mentaal opnieuw te broos. Dan wordt het moeilijk om te zeggen dat Taravel die ploeg al structureel veranderd heeft.
Daarom was die 4-2 in Brugge meer dan zomaar een nederlaag. Ze legde bloot wat Anderlecht onder Taravel nog altijd niet kwijt is: het elftal reageert te vaak pas nadat het al een tik heeft gekregen. Tegen Cercle Brugge was dat een alarmsignaal. Tegen Club Brugge werd dat op een hoger niveau bevestigd. En precies daardoor schuift Taravel weer wat verder weg van het profiel van langetermijnoplossing. Een interimcoach mag een ploeg rechttrekken. Een T1 voor volgend seizoen moet ze ook vanaf de eerste minuut juist zetten.
