Olivier Plancke
Kevin De Bruyne blijft de grootste naam bij de Rode Duivels, maar tegen de Verenigde Staten werd ook iets anders duidelijk. Rudi Garcia bouwt stilaan aan een ploeg die niet meer vanzelf rond zijn spelmaker draait. En net daarin zit de echte boodschap richting het WK.
LEES OOK: Grote vrees WK 2026: cijfers spreken ‘grote drie’ tegen
Garcia schuift met De Bruyne en dat zegt veelDe Rode Duivels wonnen zaterdagavond met 2-5 van de Verenigde Staten in Atlanta, maar het opvallendste verhaal zat niet in de uitslag. Het zat in Kevin De Bruyne. Niet omdat hij door het ijs zakte, wel omdat Rudi Garcia in volle WK-voorbereiding nu al toont dat België niet langer volledig rond zijn spelmaker mag blijven draaien. Dat bleek zowel uit de woorden van de bondscoach als uit wat er op het veld gebeurde: De Bruyne kreeg minuten, maar niet de absolute regie. Terwijl hij nog ritme zoekt, werd Jérémy Doku de echte motor van de Belgische aanval.
De Bruyne blijft een van de grootste spelers uit de selectie en een van de leiders van deze ploeg. Garcia onderstreepte dat ook na de match. “Kevin is een fantastische speler, in staat om het spel van het team te leiden, doelpunten te maken en assists te geven. Hij moet zijn wedstrijdritme terugvinden.” Maar de bondscoach ging nog een stap verder met een formulering die blijft hangen: “We hebben nog niet de ‘WK’-versie van Kevin.” Dat is een duidelijke erkenning dat België vandaag nog niet op de oude vanzelfsprekendheid van De Bruyne kan teren.
Dit is geen ploeg meer die blind op KDB wacht
De Bruyne stond sinds eind oktober maanden aan de kant met een zware hamstringblessure aan de rechterdij, waarvoor hij geopereerd werd. De ingreep en revalidatie waren succesvol, maar een speler van 34 die zo lang uit roulatie is, heeft tijd nodig om zijn wedstrijdritme en automatismen terug te vinden. In de voorbije weken maakte hij bij Napoli wel opnieuw minuten, maar Atlanta bevestigde wat al langer voelbaar was: De Bruyne is terug, alleen nog niet op zijn oude topniveau.
Precies daarom was de match tegen de VS zo interessant. België scoorde vijf keer, zonder Romelu Lukaku, en zonder dat De Bruyne de hele avond het kloppende hart van het aanvalsspel was. Garcia zei in Het Nieuwsblad zelfs expliciet dat hij liever meerdere doelpuntenmakers heeft “zodat we niet in de problemen komen als die er niet bij is”. In dezelfde uitleg verwees hij naar het offensieve talent van zijn ploeg en naar het feit dat het gevaar van overal kan komen. Dat was meer dan een analyse van één avond. Het klonk als een bredere denkoefening richting WK.
Het meest prikkelende tactische detail kwam van Het Nieuwsblad. Daar werd blootgelegd hoe Garcia De Bruyne in balbezit zelfs als een soort linksback gebruikte. Maxim De Cuyper mocht dan naar binnen schuiven richting de tienpositie, terwijl De Bruyne de tegenovergestelde beweging maakte. Alleen al dat beeld zegt veel. Garcia probeert ruimte te creëren voor zijn ster, maar doet dat niet meer uitsluitend door hem in het centrum van alles te zetten. Hij schuift met hem, om het elftal werkbaar en onvoorspelbaar te houden. In dezelfde analyse werd benadrukt dat België dit onder Garcia al eerder deed, onder meer tegen Noord-Macedonië.
Doku neemt over waar De Bruyne vroeger heerste
Terwijl De Bruyne nog zoekende was, lag Jérémy Doku aan de basis van de 1-1, de 1-2 en de actie die tot de penalty voor de 1-3 leidde. Zijn dribbels ontwrichtten de Amerikaanse voortdurend. Garcia noemde hem in Het Laatste Nieuws “le détonnateur”, de ontsteker. “Jérémy is de speler die het vuur aan lont steekt.” Dat is precies de machtsverschuiving die deze interland zo interessant maakt. België keek nog altijd naar De Bruyne, maar het werd vooruitgeduwd door Doku.
Die verschuiving werd nog versterkt door de manier waarop België de Amerikanen pijn deed. Volgens de tactische analyse van Het Nieuwsblad had de ploeg het aanvankelijk lastig met het Amerikaanse 3-4-3, maar vanaf de gelijkmaker begon België systematisch met kruispasses in de rug van de wingbacks te spelen. Vooral Zeno Debast vond Doku zo meermaals in ruimte. Dat patroon leidde mee tot de ommekeer en maakte van Doku het natuurlijke breekijzer van de avond. De Bruyne speelde mee in die structuur, maar hij dicteerde ze niet volledig. Ook dat is een relevant verschil met eerdere periodes, waarin België haast automatisch naar hem keek om het ritme te bepalen.
De grote vraag: krijgt België oude KDB nog terug?
Natuurlijk moet daar nuance bij. Daarvoor is zijn status te groot en zijn belang te evident. Onder Garcia was hij in de kwalificaties nog bepalend, en ook nu bleef hij tegen de VS betrokken, vechtend en organiserend. Le Soir merkte terecht op dat hij in de aanloop naar de 1-2 nog een duel won en dat zijn inzet onmiskenbaar bleef. Alleen was zijn invloed op de Belgische aanval uiteindelijk vrij bescheiden. KDB was niet afwezig, niet afgeschreven, maar ook niet meer allesbepalend.
Bovendien gaf Garcia na afloop zelf toe dat de basisopstelling niet louter de best mogelijke elf was, maar vooral het collectief dat hij het meest geschikt vond om aan deze wedstrijd te beginnen. Sommige spelers hadden minuten nodig, zei hij, en daar noemde hij De Bruyne expliciet bij. Dat is opnieuw veelzeggend. Een bondscoach die zijn grootste naam vooral minuten wil geven, bekijkt hem op dat moment niet als een afgewerkt eindproduct, maar als een dossier dat nog beheerd moet worden.
België won ruim, scoorde vlot en vond zonder Lukaku verschillende routes naar doel. Dat is goed nieuws. Maar het grotere verhaal is dat Garcia stilaan een ploeg bouwt die niet meer volledig afhankelijk mag zijn van de oude centrale rol van De Bruyne. Hij beschermt hem niet alleen, hij herschikt zijn elftal ook rond de limieten van zijn sterspeler.
Tegen de Verenigde Staten leverde dat geen probleem op. Integendeel, de Rode Duivels toonden kwaliteit genoeg om een WK-deelnemer vijf goals aan te smeren. Alleen blijft de onderliggende vraag hangen: als België straks echt sterk wil zijn op het WK, krijgt Garcia dan nog de oude De Bruyne terug? Of is hij intussen al bezig met een nieuw evenwicht, waarin Doku de lont aansteekt en De Bruyne niet langer vanzelf de hele machine aanstuurt?
