Olivier Plancke
De zorgen rond Charles De Ketelaere nemen opnieuw toe. Na zijn blessure en moeilijke weken lijkt hij het ritme kwijt, net op een cruciaal moment voor Atalanta. Zijn terugkeer is ingezet, maar het niveau volgt voorlopig niet.
LEES OOK: Kompany plots met de handen in het haar bij Bayern
Zorgen groeiden al lang voor zijn blessureDe terugkeer van Charles De Ketelaere in de basis van Atalanta, woensdag in de Allianz Arena, was geen verhaal van revanche. Zijn basisplaats was vooral belangrijk omdat ze iets bevestigde wat de voorbije weken het echte thema rond hem was geworden: De Ketelaere is bij Atalanta opnieuw een wezenlijk onderdeel van het project, ook na een blessure die zijn ritme en zijn momentum bruusk had onderbroken. Tegen Bayern ging Atalanta opnieuw onderuit, maar voor De Ketelaere draaide die avond vooral om een herintrede in het verhaal van zijn club. Het was zijn eerste start sinds zijn knieblessure, enkele dagen nadat hij tegen Inter al zijn rentree had gemaakt als invaller.
De Ketelaere heeft in Bergamo dit seizoen twee verschillende seizoenen in één beleefd. De eerste maanden waren stroef, zowel individueel als collectief. Eind februari was Atalanta onder Ivan Juric weggezakt naar een teleurstellende klassering, met slechts twee zeges in elf wedstrijden en een ploeg die in het algemeen onder haar niveau presteerde. In die fase was ook De Ketelaere zoekende. In zijn eerste twaalf wedstrijden van het seizoen was hij maar één keer beslissend geweest.
De trainerswissel in november veranderde het decor. Onder Raffaele Palladino kwam er opnieuw structuur, helderheid en vooral een rol waarin De Ketelaere weer belangrijk werd tussen de lijnen. L’Eco di Bergamo beschreef begin januari een nieuwe identiteit van Atalanta, met meer evenwicht, meer controle en minder chaos dan voordien. In dat nieuwe geheel schoof De Ketelaere opnieuw naar voren als een van de technisch-tactische ankerpunten. TuttoMercatoWeb noteerde op 7 januari de woorden van Palladino, die hem toen al nadrukkelijk in een centrale rol plaatste: “Charles sta diventando un leader, in fase di possesso e non possesso.” In Nederlandse vertaling: Charles is een leider aan het worden, zowel met als zonder bal. De Ketelaere hoefde voor hem niet uitsluitend in doelpunten te worden beoordeeld; het werk voor de ploeg telde evenzeer.
Atalanta blijft wachten op beslissende De Ketelaere
Toch bleef net dat gebrek aan doelpunten het spanningsveld in zijn seizoen bepalen. Want hoe nuttig en verfijnd zijn spel tussen de lijnen ook is, Atalanta blijft wachten op een versie van De Ketelaere die nog meer beslissend is in de zone van de waarheid. Daar was Palladino ook opvallend expliciet over in de aanloop naar de Champions League-wedstrijd tegen Union Saint-Gilloise eind januari. Hij noemde hem “een belangrijke speler” die “op een ongelooflijk niveau presteert”, maar hij voegde eraan toe dat hem “alleen continuïteit in het scoren” nog ontbreekt. Dat sluit aan bij wat Italiaanse waarnemers al langer zeggen: De Ketelaere is vaak een speler die acties opent, versnelt en verfijnt, maar die qua doelpuntenproductie soms nog onder zijn potentieel blijft.
Juist daarom is zijn profiel voor Atalanta zo interessant én zo frustrerend tegelijk. Hij is geen klassieke tweede spits, geen pure nummer tien en evenmin een pure flankspeler. Hij beweegt in de tussenruimtes, koppelt elegantie aan volume en kan met één pass of oriëntatie een aanval kantelen, maar zijn rendement L’Eco di Bergamo beschreef hem meermaals als een centrale figuur in Palladino’s offensieve puzzel. In de analyse van Atalanta-Juventus werd hij omschreven als een speler met meer bewegingsvrijheid achter de spits, binnen wat de krant het offensieve trio “van de hoogste kwaliteit” noemde.
Ook in andere analyses kwam steeds hetzelfde beeld terug: De Ketelaere als verbindingsspeler, als technisch referentiepunt, als degene die zones bezet waar Atalanta het verschil wil maken. Dat is een belangrijk onderscheid met het beeld dat soms in België rond hem blijft hangen, alsof hij nog altijd vooral beoordeeld moet worden op goals en assists alleen. In Bergamo is zijn waarde ruimer dan dat.
Terug op het veld, maar diep dal nog niet voorbij
Begin februari liep De Ketelaere een meniscusblessure op aan de rechterknie. Het ging om een scheur aan de mediale meniscus, waarna hij een operatie onderging. Zijn revalidatie verliep goed en zijn rentree kwam zelfs sneller dan verwacht. Dat verklaart waarom zijn terugkeer tegen Inter en zijn basisplaats tegen Bayern in Italië niet alleen als een medisch herstel, maar ook als een sportieve opsteker werden gezien. Atalanta kreeg met hem opnieuw een speler terug die het aanvalsspel kan verbinden en verfijnen. Alleen: terug zijn is nog niet hetzelfde als weer op niveau zijn. Dat was tegen Bayern duidelijk zichtbaar.
De Ketelaere stond opnieuw aan de aftrap, maar miste ritme en werd nog voor het uur vervangen. Dat hoeft niet te verbazen. Een meniscusoperatie, hoe beperkt de ingreep mogelijk ook is geweest, onderbreekt niet alleen je beschikbaarheid, maar ook je automatisme, explosiviteit en timing. De wedstrijd in München was daarom vooral een overbrugging: niet het moment om te oordelen over vorm, wel een eerste stap om opnieuw minuten in de benen te krijgen.
