Olivier Plancke
Olivier Renard staat bij Anderlecht steeds meer geïsoleerd een een exit is geen taboe meer. RSCA kijkt naar een droomprofiel om hem op te volgen, maar die gedroomde keuze loopt helemaal verkeerd.
LEES OOK: Derde keer, goede keer voor Anderlecht? “Ik weigerde al twee keer”
Machtslijnen verschuiven: Renard staat plots alleenDe crisis bij paars-wit heeft de voorbije dagen een nieuwe versnelling hoger geschakeld. Na het ontslag van Besnik Hasi is het vizier razendsnel verschoven naar een niveau hoger – en dan kom je automatisch uit bij Renard. Die kwam binnen onder de vleugels van Wouter Vandenhaute, maar staat nu steeds meer alleen. Niet alleen bij de achterban, ook in de bestuurskamer lijkt zijn draagvlak weg te smelten.
Volgens La Dernière Heure neemt de invloed van Renard intern af en was het niet hij die finaal de knoop doorhakte om Hasi te laten gaan. Het is een belangrijk detail, omdat het veel zegt over hoe de machtslijnen vandaag lopen in het Astridpark. Dat machtsspel wordt extra scherp door de reorganisatie van het voorbije jaar. Na het vertrek van Vandenhaute als voorzitter en de nieuwe structuur met een CEO die de dagelijkse leiding in handen krijgt, is de hiërarchie opnieuw herschikt.
De kritiek vanuit de media is intussen niet meer subtiel. Marc Degryse verwoordde het in zijn analyse voor Het Laatste Nieuws bijzonder duidelijk: wie Hasi naar huis stuurt, kan moeilijk doen alsof Renard buiten schot staat. Ook Peter Vandenbempt voorspelde dat Renard na het ontslag van de coach “veel meer in de wind” zal komen te staan, precies omdat hij de man is die de coach aanstelde — en dus mee beoordeeld wordt op wat die coach gebracht heeft (of niet gebracht heeft).
Strekking binnen RSCA was graag voor Frutos gegaan
In die sfeer is het geen toeval dat Sacha Tavolieri het verhaal de wereld instuurde dat de dagen van Renard geteld zijn en dat er volgende week een (buitengewone) raad van bestuur zou plaatsvinden waar het dossier formeel besproken en mogelijk bekrachtigd wordt. Het signaal dat tegelijk rondgaat — “de zoektocht naar een opvolger is al begonnen” — is precies wat zulke geruchten gevaarlijk maakt.
En dan is er de naam die in crisistijden altijd snel boven drijft: Nicolas Frutos. Bij Anderlecht is dat automatisch een combinatie van nostalgie en geloofwaardigheid: ex-speler, clubgevoel, en ondertussen ook een profiel dat ervaring opbouwde buiten het Lotto Park. In de HLN Voetbalpodcast zei Niels Poissonier in september dat Vandenhaute Renard had aangesteld, terwijl een andere strekking binnen de club graag voor Nicolás Frutos was gegaan.”
Alleen: net nu Anderlecht hem logisch zou kunnen vinden, lijkt Charleroi het concreetst. Meerdere bronnen melden dat Frutos zijn rol bij RAAL La Louvière zou verlaten om richting Mambourg te gaan.
Voor Anderlecht is dat een dubbele frustratie: de “droomkandidaat” die ze in je achterhoofd hebben, dreigt net op het moment van de waarheid door de vingers te glippen.
Het ‘Frutos-model’ werkt bij RAAL
Bij RAAL La Louvière tekende Frutos als voetbaldirecteur voor één doorlopende lijn van jeugd tot A-ploeg én vrouwen, met heldere rolverdeling: hij faciliteert, stuurt op structuur en inhoud, maar houdt zijn handen van de bevoegdheden van de coach. En zijn werk toont rendement dat je kan zien: twee promoties in twee seizoenen, een nieuwe Easi Arena (8.050 plaatsen) die in juni openging, en meteen een stuntzege tegen Club Brugge. Dat alles binnen een strak budget, met rekrutering die past in een identiteitskader in plaats van de emotie van het weekend.
In die zin is is Frutos meer dan een logische optie wanneer Anderlecht eindelijk zou kiezen voor één samenhangende visie: een TD die processen, doorstroom en opleidingslijn borgt, die de markt en het budget aanstuurt, en een coach die de autonomie krijgt die in het model is voorzien. Laat dat nu net het kader zijn waarin Frutos floreert.
Alleen: die piste lijkt dicht. Alles wijst erop dat Frutos zijn project bij de RAAL achterlaat en binnen enkele weken vertrekt naar Sporting Charleroi, waar Mehdi Bayat een nieuwe sportieve structuur wil optrekken. Voor Anderlecht is dat pijnlijk simpel: de ‘droomkandidaat’ die in crisismomenten vanzelf op tafel belandt, glipt net nu door de vingers. En dus moeten paars-wit én het bestuur vooral naar één conclusie: Frutos wordt het niet in het Lotto Park — omdat Charleroi hem al beet heeft.
