SOS Belgische transfers: clubs blijven witte merels 'vinden' in het buitenland

De Belgische clubs blonken ook deze mercato weer uit in het halen van buitenlandse aanwinsten. Dat heeft gevolgen, want Belgische talenten kiezen steeds vaker voor een stap naar het buitenland. Oorzaak versus gevolg.

Als jong Belgisch talent is het bijzonder moeilijk om speelkansen te krijgen in België, ook al krijgen her en der een aantal eigen jeugdproducten nu hun kans. We zijn benieuwd hoeveel daar nog van overblijft nadat tal van clubs de afgelopen dagen nog 'witte merels' vonden in het buitenland. Daarom kiezen heel wat talenten om naar het buitenland te gaan.

Vooral Nederland is ‘the place to be’ om een echte kans krijg te krijgen. Het is zonde dat spelers als Ahmed Touba (RKC), Francesco Antonucci (Feyenoord), Xian Emmers (Almere City), Ismael Saibari (Jong PSV), Sekou Sidibe (FC Emmen), Jorn Vancamp (FC Eindhoven), Sieben Dewaele (sc Heerenveen), Loïs Openda (Vitesse), Logan Ndenbe (Guingamp), Mathis Suray (FC Dordrecht), Noah Fadiga (Heracles), Thierry Lutonda (RKC), Xander Lambrix (Roda JC), Mathias De Wolf (NEC), Dimitri Lavalee (FSV Mainz) en Cyril Ngonge (RKC) dit seizoen niet op de Belgische velden (1A of 1B) te bespeuren zijn.

Een aantal lokten wel Belgische interesse, maar ze zien meer kansen in het buitenland. Ongelijk kan je ze alvast niet geven. Liever gaan Belgische eersteklassers op zoek in het buitenland. De Belgische inbreng in bepaalde ploegen is stilaan nihil aan het worden, wat mede het gevolg is van buitenlandse eigenaars. Zij hebben andere contacten, doorgaans in het buitenland, en Belgische spelers worden er vaak aangetrokken om er te voldoen aan de regel van ‘8’ Belgen in de wedstrijdkern.

Waasland-Beveren en Lommel SK waren jarenlang voorbeeldclubs in het recruteren van jong Belgisch talent. Nadat ze in buitenlandse handen zijn gekomen, is het aantal buitenlandse spelers ook stevig toegenomen. Clubs als OHL, STVV, Eupen, Moeskroen, KV Oostende, Cercle Brugge en anderen haalden vooral buitenlanders. Voor jonge Belgische aanwinsten is er weinig plaats. Vaak is er het credo ‘te duur’, maar we kunnen ons niet voorstellen dat pakweg RKC of Vitesse meer geld heeft dan een Belgische club uit 1A… .

Zo was het vorig jaar het ook, een talent als Hannes Delcroix kreeg niet één voorstel uit België en trok naar RKC. Daar deed hij het goed. Met Rocky Bushiri, Laurens De Bock, Jonathan Heris, Guillaume Gillet, Jordan Lukaku, Cyriel Dessers en een aantal anderen keren er ook Belgen terug, maar België moet als opleidingsland véél beter doen. Heel wat jonge Belgische talenten krijgen kansen in de voorbereiding, maar 90% van die spelers worden teruggezet naar de beloften. Vaak geldt het excuus ze niet ‘te willen verbranden’. Een makkelijke keuze om ze terug te zetten.

Het Belgisch voetbal heeft enorm veel talent, maar zij moeten ook eens echt de kans krijgen. De coronacrisis leek een ‘kans’ om meer de kaart van de eigen jeugd te trekken, maar toch zagen we weer tientallen vreemde buitenlandse transfers. ‘In Youth we Trust’, vaak een hol begrip in de Jupiler Pro League, al zijn we al tevreden dat naast Anderlecht, nu ook Standard en nog een aantal clubs de eigen jeugd toch her en der wat kansen geven.

CR