Eigenlijk zou ik willen schrijven over de geweldige voetbalavond die we afgelopen woensdagavond hebben beleefd. Wat een spektakel was het in de Nederlandse
Eredivisie, in een speelronde met erna nog vijf duels te gaan. Opwinding op alle velden, puntverlies op alle velden. Enige nadeel? De kampioen staat vast. De andere vijf ploegen AZ, FC Twente, Feyenoord, PSV en sc Heerenveen zullen elkaar de komende weken nog in een wurggreep houden in de worsteling om Europees voetbal, met enkele onderlinge duels als slagroom op de taart. Zo neemt AZ het nog op tegen PSV en Feyenoord, speelt FC Twente nog tegen PSV en moet Feyenoord nog naar Heerenveen.
Ik zou ook kunnen schrijven over dat andere spektakelstuk op de Europese velden om de landstitel, namelijk de 'finale' van de Bundesliga. Borussia Dortmund versloeg in eigen huis verdiend FC Bayern uit München, dat met een beetje meer fortuin de drie punten mee had kunnen nemen en op gelijke hoogte had kunnen komen met
die Borussen. Arjen Robben hielp echter een strafschop om zeep en miste voor open doel, waardoor de hakbal van Robert Lewandowski voor Dortmund volstond om een voorschot te nemen op het kampioensfeest over enkele weken. De voorsprong is immers zes punten met nog vier duels te gaan en ondanks het feit dat Borussia Dortmund zaterdag de uitwedstrijd tegen FC Schalke 04 speelt, zal de club die voorsprong nooit meer uit handen geven.
Maar eigenlijk heb ik besloten hierover niet uitvoeriger te willen schrijven. De afgelopen weken wordt in de voetbalpraatprogramma's immer meer gesproken over wilde overtredingen, waarvan de gemiddelde kijker het hoofd afwendt en de adem inhoudt. Mario Balotelli wordt iedere week uitgelachen om zijn wangedrag en absurde acties, maar was met een gestrekt been afgelopen week een gevaar op de Engelse velden. Nigel de Jong was vorig jaar veelbesproken na zijn beenbrekende tackle. Paolo Guerrero werd enkele weken geleden bij Hamburger SV volledig terecht voor acht duels geschorst voor een absurde overtreding bij de zijlijn op de doelman van de tegenstander. Het respect voor de tegenstander lijkt soms ver te zoeken op de professionele voetbalvelden.
Frustratie? Dat mag zeker worden geuit, maar niet op het lichaam van de tegenstander. Soms zijn die frustraties echter allerminst de oorzaak. Afgelopen zondag heb ik me opgewonden over de walgelijke overtreding van Ola Toivonen. Willy Overtoom werd ronduit uit de wedstrijd geschopt door de doorgeslagen Zweed, die in het verleden al vaker de bocht uit vloog op verschillende fronten. Toivonen is op z'n zachtst gezegd niet het toonbeeld van collegialiteit. Sinds zondag heeft Overtoom zoveel last van zijn enkel, dat hij afgelopen week niet in actie kon komen voor Heracles Almelo, dat in de midweekse Eredivisiespeelronde uit bij NAC Breda moest aantreden.
Toivonen stond op het moment van de overtreding met PSV op voorsprong in de bekerfinale. Overtoom bevond zich dan wel op de helft van PSV, maar leek niet direct op weg naar een doelpunt. Ook de spelsituatie kan dus geen verklaring zijn voor de over de schreef gaande Scandinaviër.
Misschien was er geen opzet in het spel en ging Toivonen voor de bal. Misschien wilde Toivonen de kersverse Kameroener Overtoom niet raken. Gezien de grote hoeveelheid absurde overtredingen van de laatste tijd op de verschillende profvoetbalvelden, verlies echter ook ik steeds meer mijn naïviteit. Het feit dat Toivonen niet direct naar Overtoom toesnelde om te kijken hoe het hem verging, sterkt mij in dat vermoeden.
De overtreding van Ola Toivonen was kwade opzet.
Het is jammer dat dit mijn conclusie is na een prachtige voetbalweek in de Nederlandse Eredivisie, maar het is niet anders. Voetballers moeten respect voor elkaar herwinnen. Iemand bewust blesseren? Dat hoort in een geciviliseerde samenleving als de onze niet thuis. PSV zou er daarom goed aan hebben gedaan om recidivist en bloedzuiger Toivonen te schorsen. Dat is niet gebeurd, en dat is een gemiste kans.
Ik hoop volgende week op een positievere column over een nieuw spektakelstuk op de Europese velden. Voor vandaag houd ik het bij dit duistere beeld over de collegialiteit van voetballers onderling.
Mart Waterval
