Waarom Hazard z'n voeten moet vegen aan Filip Joos

“Hij moet daar weg”, merkte VRT-analist Filip Joos deze week op. ‘Hij’ was Eden Hazard. ‘Daar’ was het Chelsea van José Mourinho dat zich in de tweede helft tegen Manchester City had ingegraven, zoals het Belgisch leger dat 100 jaar geleden deed tegen de Duitsers. Maar Hazard zit daar prima, in Londen, zo bewees hij dit weekend nog maar eens. Acht minuten ver in de match Aston Villa-Chelsea en Eden Hazard dook een eerste keer gevaarlijk op in de zestien meter. Als een duiveltje uit een doosje, zou Jos Willems zeggen. De Braziliaan Willian vond hem meteen, waarna Hazard het leer met één snelle tik voorbij doelman Guzan schoof. Hij leek alweer zo poepsimpel. Maar de snelheid van uitvoering was zo verbluffend dat veel spitsen uit onze competitie over hun voeten waren gestruikeld. Hazard blijft een man van flitsen. Het was zijn enige beslissende in de hele wedstrijd. Maar ze leverde Chelsea wel drie belangrijke punten op. De gelijkmaker van Okore werd later nog uitgeveegd met een droge knal van Ivanovic. Na het fluitsignaal kon iedereen zien dat Chelsea een belangrijke stap richting landstitel had gezet. José Mourinho toonde voor het eerst dit seizoen een vreugdeuitbarsting waar verdomd veel opluchting in stak. Villa, de zestiende in het klassement op twee punten boven de degradatiezone, had de Londense titelfavoriet serieus doen zweten. Titelconcurrent Manchester City verloor twee kostbare punten thuis tegen Hull, de op twee na laatste. Kompany en co tellen nu al zeven punten achterstand op Chelsea. Zonder ongelukken pakt Hazard dus zijn eerste Engelse titel. Zijn club heeft ook nog uitzicht op succes in de Champions League. En toch moet Hazard weg bij Chelsea, vindt Filip Joos. The Blues brengen te weinig oogstrelend voetbal. Te veel afbraak, te uitgekookt, te veel defensief geploeter voor Hazard. Kortom: te Mourinho. Dat klopt maar ten dele. In topconfrontaties, zoals tegen Man City of belangrijke Champions League-duels, durft Mourinho de boel inderdaad helemaal dichtplamuren. Dan worden ook zijn meest begenadigde baltovenaars omgeturnd tot werkmieren die 90 minuten als gestoorden achter opkomende vleugelbacks moeten aanhossen en bloeden de harten van de liefhebbers van het fluwelen voetbal. Maar die tactiek leverde Mourinho wel al twee Champions League-bekers op, met Porto en Inter. Een van de belangrijkste doelen in Hazards carrière (en die van elke topspeler), is een prijzenkast vullen. Mourinho staat daar zowat garant voor. Het valt ook best mee met dat “lelijke voetbal” van Chelsea. In de Premier League behoort het dit seizoen tot de twee best voetballende teams. Het andere is Arsenal, waar Arsène Wenger tegenwoordig lof krijgt, omdat hij net dat tikkeltje minder op balbezit is gaan spelen. Zelfs Wenger wordt dus wat meer Mourinho. Alle respect voor Filip Joos, hij is een van de weinige voetbalanalisten in België met een mening, maar wellicht zag hij op 17 januari niet de match Swansea-Chelsea (0-5). Wat The Blues daar op de mat legden was van het beste wat dit seizoen op Engelse velden te zien was. Met een Hazard die zich offensief volop kon uitleven. De oudere broer van Thorgan wil ook elke wedstrijd spelen. Van Mourinho krijgt hij zijn zin. The Special One roteert opvallend weinig en beschouwt Hazard als zijn “special player”. Het voordeel bij Chelsea is dat het een team is dat de bal zo snel mogelijk bij hém wil krijgen. Fabregas, Oscar, Willian, Matic, het zijn spelers die aan een verschroeiend tempo spelen en de bal niet langer dragen dan nodig is. Op die manier kan Hazard enkele keren per match tegenover slechts één verdediger opduiken. Bij de Rode Duivels gebeurt dat uiterst zelden, omdat de controlekamer van Witsel en co veel trager draait. Hazard heeft ook het geluk dat er met Diego Costa een spits loopt die perfect kan kaatsen en dodelijk is voor doel. Ook dat ontbreekt bij de nationale ploeg. Bij teams als Barcelona, Real Madrid, PSG of Bayern München valt het nog maar te bezien of Hazard op volle rendement zou komen. De dribbelkont verdraagt moeilijk balverliefde vedetten die in zijn zone komen zwerven. Je kan tenslotte maar één nummer tien hebben in een ploeg. Ook al speelt hij dan vooral vanaf de linkerkant. Hazard gaat dus bijtekenen. En veel prijzen winnen. Tot groot jolijt van Marc Wilmots, overigens. Want bij Chelsea leert hij ook verdedigen. Daarin had Joos wel gelijk.

LEES OOK: Extra sanctie Forbs? Joos en co pakken rode kaart onder de loep