Olivier Plancke
Club Brugge maakte al lang duidelijk dat er voor één speler geen toekomst meer is. Intussen ging de aanpak veel verder dan enkel de sportieve keuzes van de trainer. Na maanden van druk heeft blauw-zwart uiteindelijk gekregen wat het wilde.
LEES OOK: Witte rook in Brugge: Club kondigt transferdeal aan
Van miljoenentransfer naar overbodige pionHet contrast kan nauwelijks groter zijn. Club Brugge betaalde in de zomer van 2024 ruim zes miljoen euro om Gustaf Nilsson weg te halen bij Union. Hij kwam als eerste spits en moest de leegte na het vertrek van Igor Thiago opvullen. Een jaar later kreeg hij al te horen dat hij opnieuw mocht vertrekken.
Zijn eerste seizoen was nochtans geen totale ramp. Nilsson verzamelde elf doelpunten en vijf assists in 43 wedstrijden. In zijn eerste maanden waren zijn cijfers zelfs beter dan die van Thiago tijdens diens start in Brugge. Alleen bleef de verwachte doorbraak uit. Blessures aan de achillespees en de kuit haalden hem telkens uit zijn ritme. Ook voetballend bleek hij minder goed te passen bij het snelle en technische spel dat Club nastreeft.
Nilsson was bij Union op zijn best naast een tweede spits. Club haalde hem als vervanger van een aanvaller die op een heel andere manier voetbalde. Blauw-zwart betaalde miljoenen voor een profiel dat niet volledig aansloot bij de eigen speelstijl. Uiteindelijk kreeg vooral Nilsson daarvoor de rekening gepresenteerd.
In augustus 2025 zette Club hem in de etalage. Romeo Vermant en Nicolò Tresoldi schoven voorbij hem in de pikorde. Daarna werd zelfs Kaye Furo tot derde spits gebombardeerd. De jonge aanvaller wilde sportieve garanties vooraleer hij zijn contract verlengde. Door Nilsson weg te duwen, maakte Club ruimte voor Furo.
Het draaide uit op een pijnlijke ironie. Furo tekende uiteindelijk niet bij en vertrok voor ongeveer tien miljoen euro. De jongere speler voor wie Nilsson werd opgeofferd, verliet zelf de club. Voor de Zweed veranderde dat niets. Zijn plaats was intussen definitief ingenomen.
Club geeft niet op om Nilsson te dumpen
Nilsson werd niet alleen lager in de pikorde gezet. Club ontnam hem ook bijna elke kans om zich opnieuw te bewijzen. Zelfs wanneer Vermant geblesseerd uitviel, bleef de Zweed aanvankelijk op de bank. Tresoldi kreeg de voorkeur en Furo werd naar voren geschoven. Het voorbije seizoen kwam Nilsson amper 108 minuten in actie, verspreid over elf korte invalbeurten.
Geen enkele keer stond hij aan de aftrap. Hij zat vaker niet dan wel in de selectie. Zelfs in de eerste bekerronde tegen amateurclub Aalst Lede kreeg hij slechts 27 minuten. Daar zat een duidelijke strategie achter. Club wilde hem verkopen en maakte tegelijk duidelijk dat hij sportief nergens meer op hoefde te rekenen.
In december schreef Het Laatste Nieuws dat het transferwerk voorin zich volledig beperkte tot zijn vertrek. Een nieuwe nummer negen halen was uitgesloten. Nilsson verkopen was de enige opdracht. De aanpak riep vragen op. “Waarom zit Nilsson op de bank als je hem toch niet gebruikt?”, vroeg Marc Degryse zich af in Het Laatste Nieuws.
Franky Van der Elst ging nog een stap verder. “Hoe triestig is dat?”, klonk het in Het Nieuwsblad. Club had in bepaalde wedstrijden nochtans nood aan zijn lengte, ervaring en fysieke kracht. Toch bleef hij op de bank of in de tribune zitten.
Bestuur grijpt in: zelfs spelen wordt moeilijk
Tijdens de winterstage in Marbella leek Club even een andere weg in te slaan. Nilsson mocht mee en kon opnieuw fit worden. Niet met de gedachte om zijn carrière in Brugge te redden, wel om een transfer mogelijk te maken. Een speler die traint en speelt, raakt nu gemakkelijker verkocht. Net toen sloeg het noodlot opnieuw toe. Tijdens een training schoot iets in zijn kuit.
Nilsson trok zijn shirt over zijn hoofd en besefte meteen wat de blessure betekende. Interesse uit Duitsland en Turkije was plots niets meer waard. Een geblesseerde spits zonder wedstrijdritme verkoop je niet gemakkelijk tijdens een wintermercato. Na zijn herstel haalde Ivan Leko hem enkele keren van onder het stof. Nilsson viel in tegen Standard, Atlético Madrid en Westerlo.
Tegen Standard werd hij zelfs op applaus onthaald door de Brugse aanhang. Leko weigerde hem publiek af te schrijven. “In het voetbal kan het snel gaan”, zei hij in Het Nieuwsblad. “Gustaf ligt onder contract en hij heeft een uniek profiel.” De trainer zag nog altijd een bruikbare breekijzer in hem.
Toen Club op Westerlo zonder Hans Vanaken alle controle verloor, bracht Leko hem opnieuw. “Ik wou er wat power tegenover zetten”, verklaarde hij aan Het Laatste Nieuws. Op de eretribune waren ze daar naar verluidt veel minder gelukkig mee. Management en bestuur hielden vast aan hun beslissing: Nilsson moest vertrekken.
Nilsson bevestigde later dat zijn uitsluiting verder ging dan een sportieve keuze. “Er schuilt politiek achter. Het bestuur heeft me duidelijk gemaakt dat ik niet mocht spelen. Ze wilden van me verlost raken”, vertelde hij aan Fotbollskanalen. Hij wees niet naar Nicky Hayen of Leko. De trainers wilden hem naar eigen zeggen soms gebruiken, maar kregen daarvoor geen toestemming.
Ultieme vernedering: weg van de groep
Ondanks zijn uitzichtloze situatie bij Club werd hij geselecteerd voor het WK. In de voorbereiding scoorde hij tegen Griekenland, zijn eerste doelpunt in ruim een jaar. Op het WK zelf kreeg hij tegen Frankrijk één minuut. Een WK-selectie had zijn marktwaarde opnieuw wat kunnen pushen, maar ook dat zorgde niet voor een doorbraak.
Hertha BSC en Hannover werden genoemd, maar lange tijd bood ook die interesse geen uitweg. Nilsson wilde niet zomaar eender welke competitie aanvaarden. Enkele dagen geleden werd nog gemeld dat een avontuur in de Tweede Bundesliga bij Hertha hem niet bepaald aansprak. Met een contract tot 2028 en stevige financiële voorwaarden kon hij het zich bovendien permitteren om te wachten.
Deze zomer werd de druk nog opgevoerd. Nilsson mocht niet mee op stage en verdween volledig uit de wedstrijdselectie. Daarna werd hij ook op training afgezonderd. Pas wanneer de A-kern klaar is met trainen, mag hij aan zijn individuele programma beginnen. Contact met de rest van de spelersgroep is er nauwelijks nog.
De vergelijking met Dedryck Boyata dringt zich op. Ook hij verdiende veel, kwam niet meer in de plannen voor en moest apart trainen. “Het is alsof ik een hyperbesmettelijke ziekte heb”, zei Boyata destijds in Het Nieuwsblad. Uiteindelijk werd zijn contract in onderling overleg ontbonden. Ook Ludovit Reis belandde in een vergelijkbare situatie. Hij vertrok uiteindelijk transfervrij naar Werder Bremen.
Na maanden van ellende kiest Nilsson tóch voor Hertha
En dan volgt de opmerkelijke wending. Nog geen week geleden leek een stap naar de Tweede Bundesliga geen evidente oplossing. Nu is Nilsson officieel speler van Hertha BSC. De Duitse club huurt hem voor het volledige seizoen van Club Brugge en bedong ook een aankoopoptie.
Opvallend genoeg klinkt Nilsson bij zijn nieuwe club bijzonder enthousiast. “Uit de goede gesprekken bleek snel dat Hertha voor mij een fantastische optie is”, verklaarde hij bij zijn voorstelling. Volgens sportdirecteur Benjamin Weber was Hertha al lange tijd met zijn komst bezig. De Zweed krijgt meteen rugnummer negen.
Club Brugge heeft bijna alles geprobeerd. Nilsson werd afgeschreven, voorbijgestoken door jongeren, uit de selectie gehouden, amper gebruikt, aangeboden op de transfermarkt en uiteindelijk weggehaald bij de groep. Lange tijd leverde die harde aanpak niets op. Nilsson had nog een contract tot 2028 en hoefde niet zomaar in te gaan op een bestemming die hem niet beviel.
Nu is de oplossing er alsnog. Hertha huurt hem voor het volledige seizoen en beschikt over een aankoopoptie. Voor Nilsson betekent dat vooral opnieuw voetballen bij een club die hem expliciet wilde hebben. Voor Club verdwijnt eindelijk een speler uit de kern waarvoor sportief al maanden geen plaats meer was.
