Eerste barst bij Rode Duivels: ploegmaats pikken dit niet

De Rode Duivels hebben hun WK weer nieuw leven ingeblazen, maar de rust is nog niet helemaal terug. Tijdens de ruime zege tegen Nieuw-Zeeland dook alweer moment op dat ploegmaats duidelijk niet zomaar lieten passeren.

LEES OOK: Van Bommel charmeert: verhaal à la Martinez op komst?

Garcia zag in hem net die ene troef

Onder Roberto Martínez werd Alexis Saelmaekers vooral bekeken als rechtsachter, maar daar stonden Timothy Castagne en Thomas Meunier voor hem. Ook onder Domenico Tedesco kon hij niet helemaal doorbreken. Hij heeft dan ook een profiel dat moeilijk te categoriseren valt.

“Ik ben geen echte rechtsachter, maar ook geen zuivere rechtsbuiten”, klonk het in een uitgebreid gesprek met De Morgen. Zijn beste rol omschrijft Saelemaekers als die van “rechterpiston”, iemand die de flank op en af gaat.

Dat verklaart waarom Rudi Garcia wél een grotere rol voor hem ziet. Door zijn polyvalentie kan hij op meerdere posities depanneren, hij brengt energie en heeft de drang om altijd iets te forceren. Daarom is Saelemaekers is een handige speler om op grote toernooien zoals het WK te hebben.

Steven Defour noemde hem voor de WK-opener in Het Nieuwsblad zelfs een “kurkentrekker”: een speler die met een actie een laag blok kan openbreken Ook op training bij de nationale ploeg maakte Saelemaekers indruk.

Na een oefenwedstrijd tegen Seattle Sounders schoven verschillende Amerikaanse spelers hem naar voren als de Belg die hen het meest had verrast. “Wat een speler en wat een snelheid”, noteerde Het Nieuwsblad. Voor het WK leek Saelemaekers aan krediet te winnen. Zeker omdat Doku niet topfit was en Garcia voorin moest schuiven met spelers en posities.

Eerste incidenten al tegen Iran

Maar dat vertrouwen kreeg snel al een deuk. Tegen Iran mocht Saelemaekers starten door de afwezigheid van Doku, maar het werd geen goede beurt. Het Nieuwsblad gaf hem amper drie op tien en vatte het hard samen: “Geen creativiteit, geen dribbels, geen meerwaarde.” Ook Het Laatste Nieuws zag vooral een speler die energiek begon, maar nadien wegzakte.

Hij raakte zijn man zelden voorbij en miste overzicht wanneer hij in de zestien kwam. Dat was sportief al pijnlijk, maar het bleef niet bij zijn prestatie. Saelemaekers maakte zich zichtbaar misbaar toen hij nog voor het uur naar de kant moest. Volgens L’Avenir verliet hij het veld zonder Garcia een blik waardig te gunnen.

De krant schreef ook dat hij op het veld en richting kleedkamer een stevige uitbrander kreeg van Youri Tielemans. Nadien negeerde hij de pers toen hem om een reactie werd gevraagd. Dat soort momenten blijft hangen. Zeker op een WK, waar de groep net zo belangrijk is als de basiself. In de HLN Voetbalpodcast was Toby Alderweireld bijzonder streng.

“Saelemaekers gaat niet meer spelen”, dacht hij na de reactie bij die wissel. Hij vond het vooral moeilijk te plaatsen dat net Saelemaekers zo reageerde. Bij Romelu Lukaku of Kevin De Bruyne kan een bondscoach dat nog anders inschatten, maar Saelemaekers bevindt zich niet in die categorie. Alderweireld noemde het zelfs een “teken aan de wand” over de groepssfeer bij de Duivels.

Doelpunt, applaus en toch grijpen ploegmaats in

Toch bracht Garcia hem tegen Nieuw-Zeeland opnieuw, dit keer als invaller. Dat leek verrassend na zijn belabberde prestatie tegen Iran, maar de logica was er wel. Saelemaekers is namelijk vaak nuttiger als invaller dan als basisspeler. Tegen een vermoeide tegenstander kan zijn energie het verschil maken. Bovendien had Leandro Trossard zijn werk gedaan.

Op het scorebord haalde Garcia zijn gelijk. Saelemaekers was betrokken bij de 4-1 van Lukaku en maakte zelf de 1-5. Le Soir gaf hem een zeven en wees op zijn aandeel bij het doelpunt van Lukaku. Het Nieuwsblad zag “schwung en energie”. Ook La Dernière Heure gaf hem een zeven, maar daar zat meteen de nuance in: hij wilde zo graag indruk maken dat hij soms dingen forceerde.

En dat is het probleem van Saelemaekers. Hij kan iets extra’s geven, maar hij kan ook problemen brengen. Tegen Nieuw-Zeeland zat alles opnieuw in één invalbeurt. Een doelpunt, enkele goede acties, maar ook een mindere dekking bij de tegengoal, een wilde poging hoog over en vooral dat opvallende en veelbesproken moment bij een vrije trap.

In de 78ste minuut versierde Saelemaekers een vrije trap op een interessante plaats. Alleen: zelf staat hij niet bekend als specialist en er stonden betere trappers op het veld. Toch eiste hij de bal opzichtig op. Zijn ploegmaats floten hem terug. Uiteindelijk nam Maxim De Cuyper de vrije trap. In de studio van Sporza reageerde Karl Vannieuwkerke scherp:

“Waarom doe je dat?” De analyse was duidelijk: Saelemaekers wilde zich te graag tonen. Te individueel, op een moment waarop de ploeg boven alles moet staan.

Waarom dit bij de Duivels zo zwaar blijft hangen

Saelemakers is een speler met een handleiding. Die omschrijving kwam ook terug in De Morgen, waar een vroegere trainer hem typeerde als “een charmante en welgemanierde jongen” met een handleiding. Saelemaekers herkende zich daar ook in. Hij zei dat hij op het veld “geen filter” heeft en dat hij helemaal opgaat in wat hij doet.

Zijn uitleg is menselijk. Zijn gedrag komt volgens hem niet voort uit arrogantie, maar uit emotie en drang om te winnen. Hij gaf in De Morgen ook toe dat mensen hem soms overdreven vinden. Zelf ziet hij dat als deel van zijn spel. Als het goed loopt, wordt dat energie genoemd. Als het slecht loopt, wordt het plots een probleem.

Alleen blijft dit een WK. Alles bij de Rode Duivels ligt onder een vergrootglas. Zeker na een moeilijke groepsfase, met gelijke spelen tegen Egypte en Iran, werd de sfeer rond de ploeg bijna een thema op zich.

Iedereen bleef herhalen dat de groep goed zat. Maar net daarom vallen zulke kleine signalen harder op: misbaar na een wissel, een blik die uitblijft richting de coach, een uitbrander van een ploegmaat, een vrije trap die hij naar zich toe wil trekken