Olivier Plancke
Hans Vanaken droomde van zijn eerste echte WK-kans, maar zijn keuzes zet Rudi Garcia hem voorlopig keihard op zijn plaats. En net dat maakt de situatie voor de middenvelder bijzonder pijnlijk.
LEES OOK: 'Garcia grijpt drastisch in: totale WK-wending Vanaken'
Garcia zet Vanaken meteen keihard op zijn plaatsHans Vanaken was voor het WK al geen uitgesproken favoriet om als basisspeler te starten. Daarvoor lag de hiërarchie op het middenveld te duidelijk vast. Kevin De Bruyne staat boven elke discussie. Youri Tielemans is de aanvoerder. En voor de derde plek denkt Garcia aan een profiel dat meer duels, loopvermogen en defensieve zekerheid brengt.
Dan kom je automatisch uit bij Nicolas Raskin of Amadou Onana. En als de bondscoach één echte verdedigende middenvelder wil, blijft er voor Vanaken amper ruimte over. Vanaken bleef tegen Egypte bijvoorbeeld 86 minuten op de bank.
“Daar wordt vooral in Vlaanderen van opgekeken, in Franstalig België ligt men er niet wakker van. Garcia ook niet”, klonk het scherp bij Ludo Vandewalle in Het Nieuwsblad. Die zin zegt veel. In Vlaanderen voelt de beperkte rol van Vanaken als een gemiste kans. In Wallonië leeft die discussie veel minder. En bij Garcia lijkt ze vooral niet bovenaan de stapel te liggen.
Nochtans was het scenario waarin Vanaken zijn kans zou krijgen vooraf duidelijk. Niet tegen toplanden, waar Garcia meer power en zekerheid wil. Wel tegen ploegen die lager staan, minder initiatief nemen en België verplichten om zelf oplossingen te zoeken. Tegen Iran en Nieuw-Zeeland dus.
Zelfs niet in hoge nood
Steven Defour zei in Het Nieuwsblad al voor het toernooi dat hij tegen Iran en Nieuw-Zeeland Youri Tielemans op de ‘zes’ zou zetten, met Kevin De Bruyne en Hans Vanaken ervoor. “Voor meer voetbal”, was zijn simpele redenering. Ook bij Het Laatste Nieuws leefde die piste.
Tegen Egypte begon Vanaken op de bank. Tegen Iran opnieuw. Zelfs toen België tegen Iran problemen had en de wedstrijd om meer voetbal schreeuwde, kreeg Vanaken maar een halfuur tijd. Dat is meer dan tegen Egypte, maar nog altijd geen echte kans om een match naar zich toe te trekken.
Toby Alderweireld legde uit in de HLN Voetbalpodcast van Het Laatste Nieuws dat hij vond dat De Bruyne na de invalbeurt van Vanaken vrijer begon te spelen. “Je zag met de inbreng van Vanaken dat er meer beweging was”, zei Alderweireld. Marc Degryse was in dezelfde podcast nog duidelijker.
“Als ik Garcia ben, doe ik het de volgende wedstrijd met Tielemans, De Bruyne en Vanaken. Er is geen weg meer terug”, stelde hij. Tegen Nieuw-Zeeland moet België doelpunten maken, en net daarom ziet Degryse geen reden meer om Vanaken nog langer op de bank te houden. “Vanaken heeft zijn plaats in deze ploeg, voor mij trouwens ook tegen sterkere teams.”
Mooie woorden maken harde keuzes niet zachter
Alleen is het niet zeker dat Garcia dezelfde conclusie trekt. Integendeel. Alles wijst erop dat de bondscoach zijn middenveld vooral vanuit defensieve balans bekijkt. Philippe Albert verwoordde dat in Le Soir vanuit Franstalig standpunt. Hij weet dat men in Vlaanderen graag een trio Tielemans-De Bruyne-Vanaken ziet, maar hij gelooft niet dat je met zo’n middenveld zomaar een WK-wedstrijd kan spelen.
“Je hebt een nummer 6 nodig met echte verdedigende instincten”, klonk het. Volgens Albert passen Raskin en Onana beter in dat profiel. In Vlaanderen kijkt men vooral naar wat Vanaken met de bal kan brengen. In de logica van Garcia telt minstens even hard wat de ploeg zonder bal nodig heeft.
Vanaken brengt rust, overzicht, kopkracht, timing en scorend vermogen. Raskin en Onana brengen druk, duels, recuperatie en bescherming voor de defensie. Garcia kiest voorlopig opvallend vaak voor dat tweede. Daarom heeft Vanaken nog altijd geen deftige kans gekregen. Niet omdat Garcia hem niet waardeert.
De bondscoach noemde hem eerder in Het Nieuwsblad een “fantastische voetballer” en een “belangrijke speler”. Hij zei zelfs dat het hem verbaasde dat Vanaken nog nooit een minuut op een WK speelde. “Dit keer zal dat wel het geval zijn, dat is zeker. Maar in welke rol, dat zullen we wel zien”, klonk het.
Die laatste zin blijkt nu belangrijker dan de lof. Garcia had het niet over een basisplaats. Hij had het over een rol. En voorlopig is die rol duidelijk: Vanaken is een luxe-invaller, een alternatief, een speler om iets te veranderen. Geen man rond wie Garcia zijn middenveld zal bouwen.
Nieuw-Zeeland kan alles nog pijnlijker maken
Daar komt nog bij dat Vanaken in zijn korte invalbeurten ook niet hard genoeg op tafel heeft geklopt. Tegen Egypte kreeg hij nauwelijks tijd. Tegen Iran bracht hij meer rust, maar geen echte doorbraak. Het Laatste Nieuws gaf hem na Iran een 6 en schreef: “Rustpunt op het middenveld, maar vond geen openingen.”
Het Belang van Limburg gaf hem een 5: “Had niet de impact die velen van hem verwachtten.” Wie Vanaken verdedigt, kan terecht zeggen dat hij te weinig tijd kreeg. Wie Garcia verdedigt, kan zeggen dat Vanaken in die tijd ook niet genoeg veranderde.
Nieuw-Zeeland is de match waarin Vanaken het meeste waarde zou brengen. België moet initiatief nemen. België moet kansen creëren. België moet mogelijk ook naar doelpunten kijken. Als Garcia hem zelfs nu niet aan de aftrap brengt, wordt de conclusie bijna onvermijdelijk: Vanaken ligt niet in de bovenste schuif.
