Olivier Plancke
Het signaal van Conte kon bijna niet harder zijn voor Romelu Lukaku. Terwijl Napoli blijft winnen, verdwijnt de Rode Duivel steeds verder uit beeld.
LEES OOK: Zorgen om Lukaku: zorgt Garcia voor de oplossing?
Dit was het keiharde signaal van ConteDe tegenstelling was vrijdagavond in Cagliari bijna symbolisch. Kevin De Bruyne stond voor het eerst sinds eind oktober weer in de basis en speelde meteen de volle negentig minuten. Romelu Lukaku bleef daarentegen opnieuw op de bank. Dat was geen momentopname van één wedstrijd, maar de bevestiging van een bredere tendens bij Napoli. Conte won met 0-1, Napoli boekte zijn vierde competitiezege op rij en schoof voorlopig op naar de tweede plaats, maar deed dat opnieuw met Rasmus Højlund als enige diepe spits in een systeem met De Bruyne en McTominay daarachter. Lukaku zat erbij, maar speelde niet. Precies dat zegt vandaag alles over zijn status.
Vorig seizoen was Lukaku onder Antonio Conte nog een sleutelfiguur in Napels. Bij de start van dit seizoen veranderde alles door die zware dijbeenblessure in de voorbereiding, opgelopen in de oefenmatch tegen Olympiacos. Napoli moest het seizoen beginnen zonder hun eerste aanvaller, terwijl de club in september met Højlund nog snel een extra spits haalde om die leemte op te vangen. Wat toen als tijdelijke noodoplossing werd voorgesteld, is intussen uitgegroeid tot een nieuwe hiërarchie. Lukaku verloor niet alleen maanden door zijn blessure, hij verloor ook zijn vanzelfsprekende plek in de ploeg.
Conte houdt Lukaku keihard aan de ketting
Dat verklaart ook waarom Conte zo voorzichtig blijft, zelfs nu Lukaku al een tijdje terug beschikbaar is. De Napoli-coach heeft de voorbije maanden telkens dezelfde lijn aangehouden. In december zei hij bij TUTTOmercatoWEB dat Lukaku geen minuten in de benen had en dat tests moesten uitwijzen wanneer hij zonder risico kon terugkeren. Begin februari klonk het opnieuw gelijkaardig: Lukaku had volgens Conte ritme en intensiteit nodig en was “nog niet de Lukaku die we kennen”.
Vorige week, vlak voor Lecce, voegde hij daaraan toe dat spelers die zo lang weg zijn geweest, tijd nodig hebben en dat hij daarom hun minuten zorgvuldig moet doseren. Voor een coach die vaak als hard en compromisloos wordt beschreven, is dat opvallend. Maar het zegt vooral hoe ernstig Napoli deze revalidatie neemt. Conte wil een bruikbare Lukaku, niet een half fitte noodoplossing voor twintig minuten paniekvoetbal.
Die voorzichtigheid is niet alleen fysiek, maar ook mentaal te begrijpen. Deze periode is zwaar geweest voor Lukaku: de volledige scheur in de rechte dijspier, de lange revalidatie, de verloren maanden en daarbovenop het overlijden van zijn vader Roger. Toen hij eind februari tegen Verona in de 96e minuut zijn eerste competitiegoal van het seizoen maakte, volgde dan ook geen klassieke viering, maar een emotionele ontlading. Lukaku was na de match zichtbaar geëmotioneerd was en zei bij DAZN: “Voetbal heeft mij alles gegeven, maar mijn vader verliezen zoals ik hem heb verloren, weegt elke dag zwaar.”
Højlund duwt Lukaku steeds verder weg
De echte reden waarom Lukaku niet speelt is omdat zijn comeback samenviel met de definitieve doorbraak van Højlund. De Deen werd op 1 september op huurbasis gehaald om Napoli’s gebrek aan diepgang in de aanval op te vangen na Lukaku’s blessure. In december kreeg hij van de Serie A zelfs de prijs van Rising Star of the Month, nadat hij volgens de liga “an extraordinary December” had afgewerkt met vier goals in drie wedstrijden. Terwijl Lukaku maanden werkte om opnieuw inzetbaar te worden, greep Højlund de ruimte die voor hem open lag en maakte hij zich sportief onmisbaar. Conte moet dus vandaag niet kiezen tussen reputatie en noodzaak, maar tussen verleden en actuele vorm. En op dat vlak ligt Højlund voor.
Dat is ook tactisch zichtbaar. Tegen Cagliari zette Conte Napoli in een 3-4-2-1 met Højlund als enige diep epits, gesteund door De Bruyne en McTominay tussen de linies. Tegen Lecce viel dezelfde logica op: De Bruyne kwam na de rust, Napoli draaide de match om en Højlund scoorde. In die opstelling krijgt de centrumspits niet alleen ballen in de zestien, maar moet hij ook meters maken in de pressing, in diepte aanvallen en voortdurend ruimte creëren voor de twee spelers erachter. Højlund is vandaag mobieler in die tactiek en zit bovendien veel beter in het wedstrijdritme. Conte laat zich in de slotfase wel de luxe om Lukaku achter de hand te houden, maar zolang Napoli wint en het evenwicht klopt, is er voor hem weinig reden om de basisstructuur open te breken.
Dat maakt de situatie paradoxaal. Lukaku scoorde tegen Verona de winnende treffer, maar kreeg daarna slechts beperkte minuten tegen Torino en bleef vervolgens tegen Lecce en Cagliari volledig aan de kant. Goal vatte dat zaterdag samen als “il paradosso di Lukaku”: een beslissende goal die zijn plaats niet veranderde. Precies dat toont hoe Conte de hiërarchie bekijkt. Een invalbeurt die eindigt in een bevrijdende goal is mooi voor het verhaal, maar verandert niet automatisch de realiteit van trainingsbelasting, ritme, pressing en balans in de ploeg.
Lukaku voelt dat het uur van de waarheid slaat
De band tussen Conte en Lukaku verandert daar weinig aan. Die relatie blijft bijzonder sterk. Lukaku zei eerder al dat Conte hem naar een ander niveau, zowel voetbaltechnisch als mentaal heeft gebracht, terwijl Højlund zelf bij beIN Sports aangaf dat hij en Lukaku elkaar op het veld kunnen aanvullen: “We complement each other on the pitch.” Alleen: waardering is nog geen basisplaats. Conte behandelt Lukaku vandaag niet als een onaantastbare vedette, maar als een speler die opnieuw moet opbouwen in een elftal dat intussen zonder hem een nieuw evenwicht heeft gevonden.
En bovendien speelt de timing mee. Napoli zit in de beslissende fase van het seizoen en kan zich nauwelijks experimenten veroorloven. Conte noemde de laatste tien speeldagen zelf een “mini-toernooi” waarin Champions League-, Europa League- en Conference League-plaatsen worden verdeeld. In zo’n context kiest een trainer bijna automatisch voor de meest stabiele en best ingespeelde formule. Als Højlund fit is, doelgevaar brengt en het systeem beter laat draaien, wordt Lukaku voorlopig een invaller. Niet omdat hij afgeschreven is, maar omdat Napoli op dit moment meer heeft aan controle dan aan sentiment.
De bredere vraag is dus niet langer alleen waarom Lukaku vandaag niet speelt, maar wat zijn rol in deze laatste weken nog kan worden. La Gazzetta dello Sport schreef deze week dat de laatste negen matchen mee zijn toekomst zullen bepalen. Dat is scherp gesteld, maar niet overdreven. Lukaku heeft nog altijd aura, ervaring, kwaliteit in de zestien, en een status die in één goeie maand weer kan kantelen. Maar voorlopig staat hij op een kruispunt: fysiek nog in opbouw, tactisch ingehaald door Højlund en sportief afhankelijk van een trainer die hem door en door kent, maar hem juist daarom niet zal sparen met gratis krediet.
