Olivier Plancke
Bij Atalanta draait het plots weer volop om Charles De Ketelaere. De timing alleen al doet de wenkbrauwen fronsen in Bergamo. Wat hij daarna liet zien, maakte de verrassing alleen maar groter.
LEES OOK: Selectie Rode Duivels: vijf Garcia-experimenten voor WK?
Niemand had dit scenario zo snel zien aankomenCharles De Ketelaere heeft op het juiste moment opnieuw minuten, rendement en vooral perspectief beet. Nog geen twee weken geleden draaide alles rond zijn knieblessure, zijn operatie en de vraag hoeveel tijd hij nodig zou hebben om weer relevant te worden. Zondag stond hij tegen Hellas Verona opnieuw in de basis bij Atalanta, amper enkele dagen nadat hij in Milaan tegen Inter al zijn rentree had gemaakt en nauwelijks vier weken na zijn knie-operatie. Dat alleen al zegt veel: de revalidatie verliep sneller dan aanvankelijk gevreesd, maar vooral ook snel genoeg om hem opnieuw relevant te maken in de slotfase van Atalanta’s seizoen.
Tegen Verona begon hij in de 3-4-2-1 van Raffaele Palladino opnieuw dicht bij de spits, samen met Nicola Zalewski achter Nikola Krstovic. De Ketelaere werd in de 76e minuut vervangen, maar hij was de aangever voor het doelpunt van Davide Zappacosta, en De Ketelaere had kort na rust nog een uitstekende doorsteekpass op Krstovic in huis, die op de lat eindigde. De Rode Duivel zit nog niet helemaal op kruissnelheid, maar hij wordt alweer gebruikt als basisspeler in wedstrijden die Atalanta moét winnen, en niet alleen als invaller die voorzichtig minuten moet verzamelen. Dat is opvallend, omdat de timing van zijn comeback aanvankelijk veel voorzichtiger werd ingeschat.
Van zorgenkind naar plots weer brandend actueel
Atalanta meldde op 12 februari officieel dat De Ketelaere een arthroscopische ingreep aan de rechterknie had ondergaan, meer bepaald een partiële mediale meniscectomie. De club noemde de operatie succesvol en liet weten dat hij onmiddellijk aan zijn revalidatie zou beginnen. In België werd dat meteen gelezen als een serieuze streep door de rekening, zowel voor Atalanta als voor de Rode Duivels. De vrees was toen dat hij zes tot acht weken nodig zou hebben om weer volwaardig inzetbaar te zijn. Het Laatste Nieuws schreef dat de kans klein was dat De Ketelaere de Amerikaanse stage van de Rode Duivels zou halen.
La Dernière Heure trok dezelfde lijn door: voor spelers als De Ketelaere gold dat hun geleidelijke terugkeer tegen eind maart voorrang had, met het oog op een zo goed mogelijke conditie richting WK. Rudi Garcia hield intussen de nadruk op hetzelfde principe: “Dat nadeel kan een voordeel worden. Alleen moeten ze wel nog de tijd krijgen om honderd procent fit te zijn en ritme op te doen”, zei hij in Het Laatste Nieuws. Dat maakte van maart in eerste instantie een race tegen de klok, niet alleen voor Atalanta, maar ook met het oog op de nationale ploeg. En die race heeft De Ketelaere voorlopig gewonnen.
De Ketelaere laat zich weer voelen op beslissende momenten
Toen coach Raffaele Palladino hem eind januari een belangrijke speler noemde, klonk daar tegelijk lof én een opdracht in mee. “Hij acteert op een ongelooflijk hoog niveau, maar kan nog beter. Hij kan meer doelpunten maken, dat is wat hij nog mist om volledig door te groeien”, liet Palladino optekenen. Die analyse is nog altijd juist. De Ketelaere is voor Atalanta zelden een figurant: hij verbindt, vertraagt of versnelt, vindt oplossingen tussen de lijnen en laat combinaties lopen. Maar tegelijk hangt zijn evaluatie nog te vaak af van het laatste gebaar: een goal, een assist, een beslissende actie. Tegen Hellas leverde hij alvast met een assist, zijn vierde dit seizoen in de Serie A.
Voor zijn blessure was hij opnieuw bezig aan een opwaartse periode. Onder Palladino had De Ketelaere opnieuw regelmaat en invloed gevonden, nadat Atalanta collectief onder Ivan Juric stevig was weggezakt. Journalist Alessandro Schiavone omschreef De Ketelaere als een speler die tussen de lijnen met een perfect getimede pass erg gevaarlijk is en zelfs als een “killer passer”. Dat sluit aan bij wat zondag tegen Verona weer zichtbaar werd. Zijn beste actie was geen doelpunt, maar die ene verticale bal op Krstovic, meteen na een fout van Verona in het middenveld. Het was precies het soort actie dat De Ketelaere typeert: snel zien, juist doseren, rechtstreeks richting doel. Dat Krstovic de lat trof, veranderde niets aan de kwaliteit van de pass.
Hij staat op 23 competitiewedstrijden met 3 doelpunten en 4 assists. Dat zijn degelijke, maar geen overweldigende cijfers voor een speler van zijn profiel en status. Ze onderbouwen tegelijk de dubbele lezing die al maanden rond hem hangt: belangrijker in het spel dan in de statistieken, maar nog altijd wachtend op een volgende stap in efficiëntie. Toch zou het fout zijn om zijn seizoen te herleiden tot een cijfermatige teleurstelling. In januari liet hij tegen Torino al zien wat hij kan zijn in een meer vloeiende Atalanta: een doelpunt, aanwezigheid tussen de lijnen, en opnieuw een combinatie met Krstovic die het aanvalsspel van Atalanta meer diepte gaf. Dat patroon keerde zondag tegen Verona haast letterlijk terug.
Atalanta ziet plots weer een heel ander verhaal ontstaan
De comeback van De Ketelaere is niet spectaculair omdat hij plots twee keer scoort of meteen weer een absolute topmatch speelt. Ze is relevant omdat hij in een paar dagen de klassieke stappen van een terugkeer razendsnel heeft doorlopen. Eerst was er de invalbeurt tegen Inter, waarbij hij na ruim een maand weer minuten maakte. Daarna volgde de basisplaats in München en nu dus ook tegen Hellas Verona. De Ketelaere heeft nog niet alle twijfels weggenomen, maar hij duikt opnieuw tussen de lijnen op, verzorgt combinaties, bepaalt het tempo en brengt zijn spelers in stelling.
Onder Palladino is De Ketelaere een speler die onvoorspelbaarheid in de ploeg brengt. De coach zei half februari, toen De Ketelaere en Giacomo Raspadori nog ontbraken, dat die twee erg belangrijk zijn omdat ze onvoorspelbaarheid en kwaliteit toevoegen. Dat is precies wat Atalanta zonder hem miste in de voorbije weken: iemand die niet alleen tussen de lijnen aanspeelbaar is, maar ook onmiddellijk de volgende pass ziet en de aanval een andere vorm kan geven. Zelfs wanneer hij nog niet topfit is, brengt hij iets meer voor de ploeg
