Olivier Plancke
Club Brugge betaalde deze zomer een fortuin voor een nieuwe smaakmaker, maar het verhaal heeft meer problemen dan verwacht. In Europa toonde hij flitsen, in de competitie blijft het te vaak steken op rendement en de beslissende acties. De druk stijgt in Brugge: wat een toptransfer moest worden, dreigt uit te draaien op een zeer lastig dossier.
LEES OOK: Dejaegere raakt iedereen met hartverscheurende getuigenis
9 miljoen en meteen alarmDe investering in Mamadou Diakhon kwam bij Club Brugge deze zomer met een vanzelfsprekend vergrootglas. Negen miljoen euro — volgens de berichtgeving 8,5 miljoen vaste som, aangevuld met bonussen na kwalificatie voor de UEFA Champions League — maakte van de 20-jarige flankaanvaller meteen een van de duurste inkomende transfers in de Jupiler Pro League. Met zo’n prijskaartje zijn flitsen niet genoeg: de lat ligt bij rendement, regelmaat en invloed op de grote wedstrijden.
Diakhons seizoen kende al vroeg een piekmoment dat het debat extra scherp zette. In de League Phase van de UEFA Champions League scoorde hij thuis tegen AS Monaco in een overtuigende 4–1-zege. Het was een goal die meteen aantoonde waarom Club hem haalde: snelheid, durf, en het vermogen om met één actie een verdediging te breken. Maar die Europese flitsen botsten lange tijd met de realiteit in de competitie: beperkte minuten, veel invalbeurten en het gevoel dat hij er nog niet door kwam.
In die eerste maanden kwam één diagnose telkens terug: de motor. Niet zozeer het sprintvermogen—dat is net zijn wapen—maar het vermogen om herhaaldelijk acties te maken, mee te verdedigen en het hoge tempo van Club (en de Belgische competitie) vol te houden. In november werd die fysieke component expliciet gekoppeld aan zijn beperkte speelminuten: de workload werd gestuurd, de opbouw moest gradueel gebeuren.
Flitsen genoeg, inhoud te weinig: de motor hapert
Het najaar bracht vooral een confronterend contrast tussen potentieel en rendement. Diakhon verscheen vaak in korte invalbeurten en wisselde goede acties af met fases waarin het vervolg net niet zuiver genoeg was. Het Nieuwsblad omschreef hem in die periode als een ruwe diamant waar nog veel schaafwerk aan is. Diezelfde analyse legde de vinger op meerdere werkpunten: betere voorzetten, meer tactische maturiteit en vooral fysieke inhoud om wedstrijden vol te houden.
De Standaard scherpte dat aan met de vaststelling dat hij nog niet de motor heeft om wedstrijden van 90 minuten te spelen. Die discussie werd extra scherp door de clubcontext. Onder de eerdere aanpak moesten wingers veel meters maken en stevig meeverdedigen; precies daar lag voor Diakhon een achterstand. Club wist dat vooraf, stelde Het Nieuwsblad, omdat het de data van bij Stade de Reims al had ontvangen.
In de Champions League tegen Kairat Almaty schitterde de jonge Fransman. “Een opsteker voor de Brugse top”, schreef Het Nieuwsblad. Ook tegen Olympique Marseille toonde Diakhon dat zijn potentieel aanwezig is, wat hij toonde met een geweldige dribbel in de eerste helft. “Twee à drie man op een hoopje, maar dan vergeet hij het af te maken”, stelde Hein Vanhaezebrouck in Het Nieuwsblad. “9 miljoen voor Diakhon? Rigaux en co lachen ondertussen in hun vuistje”, schreef diezelfde krant.
Maar toch bleef hetzelfde wisselvallige beeld herkenbaar. Tegen Union Saint-Gilloise passeerde hij meermaals vlot zijn tegenstander, maar het vervolg bleef ondermaats. Begin februari volgde dezelfde nuance: hij zou er wel doorkomen op de flank, maar elke drie dagen 90 minuten schitteren is simpelweg te vroeg.
Ook bij Standard viel de conclusie streng uit: Ludo Vandewalle vond dat Diakhon zich als vervanger van Tzolis wel wat meer in de kijker had kunnen spelen, maar dat hij dat verzuimde. Franky Van der Elst vatte het dilemma in december samen in Het Nieuwsblad: Club wil jongeren kansen geven, maar 9 miljoen zeg wekt verwachtingen, en dan “mag je van iemand van 20 jaar toch verwachten” dat hij “tegen Nieuwjaar 90 minuten op niveau” kan spelen.
Peperduur en onder vuur: kritiek gaat door het dak
In Humo gebruikte Frank Boeckx het bedrag rond Diakhon — samen met dat rond Ludovit Reis — als voorbeeld in het bredere debat over transferinflatie: “Ze moesten zich schamen.” Bij Het Laatste Nieuws ging het in november nog harder na Anderlecht: Diakhon solliciteerde volgens de krant voor de prijs van de slechtste invalbeurt van het seizoen.
Tegenover die publieke druk stond het interne ontwikkelingsverhaal. Dévy Rigaux benadrukte in een interview bij DAZN: “We wisten dat hij geen afgewerkt product is.” De club sprak dus niet over een miskoop, maar over een traject: omarmen, begeleiden en stap voor stap beter maken. Dat wordt ook gedragen door Diakhon zelf, die na Zulte Waregem zijn aanpassing concreet benoemde: “Er wordt hier enorm veel gelopen, ook verdedigend.”
Vanaf eind december kreeg dat traject een andere dynamiek onder Ivan Leko. Diakhon wordt hoger op het veld gebruikt, met meer focus op druk zetten en het uitspelen van zijn één-tegen-één acties. “Ik hou enorm van zijn profiel”, zei Leko. De coach sprak ook over individuele begeleiding en het belang van vertrouwen, een element dat in de achtergrond rond Diakhon steeds terugkeert.
In diezelfde periode zei de speler dat hij meer vertrouwen voelde van de staf en coach, en dat hij blij was dat hij zo iets kon teruggeven. De eerste signalen van rendement volgden. Het Nieuwsblad stelde eind januari dat de miljoenen stilaan beginnen te renderen. Het Laatste Nieuws beschreef hem toen als één tegen één nauwelijks af te stoppen en dat de jonge Fransman met mondjesmaat boven water kwam.
De laatste pass ontbreekt: zelfs stilstaande fasen mislukken
Toch blijft het grote werkpunt dezelfde laatste stap. Hein Vanhaezebrouck vatte dat op een herkenbare manier samen in Het Nieuwsblad: Diakhon kan twee à drie man op een hoopje zetten, maar dan vergeet hij het af te maken. Dreiging creëren is één ding, het beslissende vervolg in de zestien is een ander.
Dat werd zelfs zichtbaar in details zoals standaardsituaties. In Cercle Brugge–Club wilde Club Brugge meermaals een ingestudeerde cornervariant uitvoeren, maar Diakhon trapte even vaak gewoon een slechte corner, waardoor Cercle telkens simpel kon wegwerken. In de derby was hij één-op-één opnieuw sterk, maar hij moet duidelijk blijven werken aan het vervolg.
Op beleidsniveau probeert de clubleiding de discussie te kaderen vanuit het einddoel. CEO Bob Madou reageerde in Het Nieuwsblad waarom Club Brugge uiteindelijk geen twee wingers haalde en finaal enkel een middenvelder binnenhaalde (met Lemaréchal). Madou lachte de vraag weg als de meest absurde die voetbaljournalisten stellen, omdat je transfers volgens hem pas achteraf kan beoordelen op basis van het eindresultaat.
Hij verwees expliciet naar de intussen consistente prestaties van Diakhon als argument dat Club minder moest corrigeren dan andere ploegen en dat men overtuigd is een kern te hebben om eerste te worden. Dit bevestigt dat het bestuur Diakhon intern niet meer benadert als project dat mislukt, maar als speler die mee het gelijk van het sportieve beleid moet bewijzen. Het maakt ook duidelijk dat Diakhons ontwikkeling impact heeft op hoe Club zijn kern verdedigt in de media.
