Het is inmiddels wel een bijzondere exercitie aan het worden, de zoektocht van bondscoach Bert van Marwijk naar een geschikte linksback van het Nederlands elftal. Na de blessure van Erik Pieters leek Urby Emanuelson de belangrijkste kandidaat om die plaats in de defensie tijdens het EK voetbal op te vullen, maar hij viel af. Jetro Willems bleef als verrassende kandidaat over, samen met zijn collega bij PSV Wilfred Bouma en Ajacied Vurnon Anita. Morgen komt uitsluitsel over wie er mee mogen naar Polen en Oekraïne; dan kan er eindelijk ook definitiever worden gediscussieerd over de basisopstelling van Oranje op het EK. De favoriete bezigheid van vijftien miljoen bondscoaches op de bank. In de huiskamer, welteverstaan.
Het invullen van de linksbackpositie is voor al deze huis-tuin-en-keukenbondscoaches al meer dan een decennium een belangrijke bezigheid. Arthur Numan was als laatste natuurlijke linksback actief in het Nederlands elftal. Hij speelde bijvoorbeeld op het
WK voetbal van 1998, al moest hij de veelbesproken halve finale tegen Brazilië missen. Toen speelde Boudewijn Zenden in de basisopstelling, al nam Phillip Cocu de linksbackpositie van Numan over. Winston Bogarde was destijds ook een optie om de geschorste Numan te vervangen, maar hij was geblesseerd geraakt en kon derhalve niet spelen.
In de jaren erna zouden Boudewijn Zenden en Arthur Numan vooral de linksbackpositie van Oranje innemen, al kwam toen ook al Giovanni van Bronckhorst in beeld. Van Bronckhorst heeft een groot deel van zijn loopbaan – bij FC Barcelona en Feyenoord – immers als linksback gespeeld, maar was dat van nature niet. Een middenvelder kan dus prima functioneren als linkervleugelverdediger, zeker omdat de meeste ploegen niet met een klassieke buitenspeler acteren. Boudewijn Zenden was natuurlijk van origine ook meer een buitenspeler dan een back.
Dat Van Bronckhorst de linksbackpositie de laatste jaren uitstekend heeft ingevuld, onderstreepte hij met zijn geweldige doelpunt op het WK van twee jaar terug tegen Uruguay. Wie herinnert zich niet de streep in de kruising van de Feyenoorder? Spijtig was het dan ook, dat hij na het WK een punt achter zijn loopbaan zette. Niet alleen voor Feyenoord, maar ook voor Oranje. Het gaf Erik Pieters echter de kans om zich te ontwikkelen tot de vaste schakel links in de defensie. Misschien had hij (nog) niet de wereldklasse van andere internationals, maar de afgelopen jaren werd hij wel vertrouwd met de rest van het elftal. En dus is het land vol bondscoaches in paniek nu Pieters geblesseerd is en niet mee kan naar Polen en Oekraïne.
Urby Emanuelson, die als linksback al eens acteerde, werd door Van Marwijk te licht bevonden. Royston Drenthe werd niet uitgenodigd. Tot mijn persoonlijke verrassing gold dat ook voor Bruno Martins Indi, die ik degelijker en verder in zijn ontwikkeling vind dat Jetro Willems. Willems werd immers enkele maanden geleden nog weggespeeld door Ruben Schaken en lijkt derhalve niet klaar te zijn om op een internationaal podium als een EK te kunnen presteren. Wilfred Bouma is te traag. Het zou een blamage zijn voor Oranje als de oude international nog zou moeten opdraven als linksachter. Hetzelfde geldt overigens voor rechtsbeen Vurnon Anita die de linksbackpositie bij Ajax zeker niet onverdienstelijk heeft ingevuld, maar waarvan zijn rechtsbenigheid een te groot bezwaar is.
Met de huidige selectie zou ik daarom kiezen voor Stijn Schaars als linksback van Oranje. Wellicht kan hij zich op dezelfde manier ontwikkelen als Giovanni van Bronckhorst en Boudewijn Zenden dat ooit deden. Een natuurlijke linksback als Arthur Numan zal hij nooit worden, maar dat is ook niet perse noodzakelijk. Willems mag van mij mee als goede reserve en linksback van de toekomst.
Morgen hakt Van Marwijk de (eerste) knopen door. Ik ben benieuwd of hij mijn advies ter harte neemt.
Mart Waterval
