Olivier Plancke
Bij Club Brugge blijft niet alleen de nederlaag op Union hangen, maar vooral het gevoel dat de titel opnieuw door de vingers glipt. En net daarom was deze match meteen ook een test voor waarom Ivan Leko eigenlijk is teruggehaald.
LEES OOK: Club Brugge houdt adem in: sterkhouder loopt blessure op
Waarom deze klap zo’n bom legt onder LekoClub verloor in het Dudenpark niet zomaar drie punten. Het verloor terrein in een titelstrijd waarin intern al maanden geen ruimte meer is voor nuance. Bij Club Brugge draait dit seizoen om één ding: die twintigste landstitel, de tweede ster op het shirt. Alles is daaraan is van ondergeschikt belang. De trainerswissel, de druk vanuit het bestuur, de communicatie van Bart Verhaeghe en Bob Madou, de terugkeer van Leko: alles stond in functie van dat ene doel.
Daarom voelt de 2-1-nederlaag tegen Union zwaarder dan een gewone misstap. Club ziet Union niet alleen uitlopen, het voelt vooral dat het opnieuw dreigt te struikelen op het moment waarop het net moest waarmaken. Vier punten achterstand, door de halvering eigenlijk bijna vijf, met nog zeven matchen te gaan: voor een club met deze ambities is dat geen gewone achterstand meer, maar een alarmsignaal.
Binnen Club Brugge werd daar al lang niet meer geheimzinnig over gedaan. “In 2026 moet het er boenk op zijn: die tweede ster is het allerbelangrijkste. Daarom werd Leko gehaald”, schreef Het Nieuwsblad begin januari. Die ene zin vat zowat het hele seizoen samen. Na de uitschakeling in de Champions League bleef er nog maar één doel overeind: kampioen worden. Het Laatste Nieuws schreef eind februari dat er geen ruimte voor fouten meer was en dat een tweede seizoen zonder titel in het Basecamp “not done” is. CEO Bob Madou zei het zelf nog expliciet in Het Nieuwsblad: “Wij menen dat we een kern hebben om eerste te worden.”
De man die vuur moest brengen, voelt de hitte
Ivan Leko werd werd teruggehaald naar Club Brugge omdat het bestuur vond dat de ploeg iets essentieels miste: vuur, energie, passie, urgentie, verbetenheid. De indruk leefde dat Nicky Hayen de groep niet meer genoeg op scherp kreeg en dat Club te vaak onderging in matchen die het eigenlijk moest domineren. Dévy Rigaux zei dat in december al onomwonden bij de voorstelling van Leko: “Het vuur en de energie in de spelersgroep waren volledig weg”. Leko kreeg één duidelijke opdracht: opnieuw leven in de ploeg brengen.
Ook Bart Verhaeghe dacht in die richting. Hij wilde opnieuw een Club dat niet alleen beter voetbalde, maar ook harder speelde, harder reageerde en harder doorduwde. Daarom paste Leko perfect in het plaatje. Hij kent de club, kent de competitie, heeft historiek op Jan Breydel en belichaamt precies het soort onrust en intensiteit waar Verhaeghe van houdt. Marc Degryse noemde hem in Het Laatste Nieuws iemand die vuur in een groep krijgt. Peter Vandenbempt zei op Sporza iets gelijkaardigs: als je opnieuw leven in de brouwerij wil, kom je bij Leko uit.
Net daarom komt die nederlaag op Union zo hard binnen. Want de ploeg die Club daar tegenover zich kreeg, was in alles wat Club zelf wilde zijn: feller, steviger, comfortabeler in de duels en scherper in de details. Leko gaf dat zelf toe na de match. “De feiten zijn er: we hebben een kloof van vier punten met nog 21 te verdienen. Ze hebben nu een mooie voorsprong en het mentale voordeel”, zei hij. Nog belangrijker was zijn analyse van de match: “Deze ploeg remt je sterktes af. We wilden domineren, maar konden het niet.”
Het trauma dat Leko niet mocht herbeleven
Leko werd gehaald om Club Brugge opnieuw de ploeg te maken die de tegenstander ongemakkelijk maakt, niet andersom. Om de titel na te jagen met intensiteit en overtuiging. Om te vermijden dat Club opnieuw in hetzelfde Union-verhaal zou stappen als vorig seizoen. Maar dat is exact wat nu opnieuw dreigt te gebeuren. Union heeft intussen meer dan eens bewezen dat het Club niet alleen sportief, maar ook mentaal kan raken. Vorig seizoen was dat al zo.
Nu duikt volgens Het Nieuwsblad een tweede trauma op rij op. Dat woord zegt veel. Het gaat niet enkel over puntenverlies, maar over een patroon. Over Club Brugge dat opnieuw op het beslissende moment voelt dat Union sterker staat in de titelstress. Dat maakt de druk voor de komende weken gigantisch. Want hoe mooi het Europese parcours ook was, hoe sterk Club zich in de Champions League ook toonde, dat zal in de interne evaluatie niet volstaan als de titel opnieuw naar Brussel gaat. Zeker niet na alles wat er al gebeurd is.
Club ontsloeg Hayen ondanks een titel, bekerwinst en sterke Europese prestaties, precies omdat de lat hoger moest. Club haalde Leko terug om de titel te forceren. Club zette zichzelf daarmee vol in de wind. En Club deed dat met een duidelijke boodschap: dit seizoen móét raak zijn. Als dat niet lukt, dan wordt de vraag onvermijdelijk niet alleen waarom Club opnieuw naast de titel grijpt, maar ook waarom het daarvoor zo hard ingreep.
