Olivier Plancke
Bij Club Brugge is een grens bereikt. Een sterkhouder die op Stayen opnieuw mee de match deed kantelen, liet nadien duidelijk voelen dat hij de rol van luxe-invaller niet langer zomaar slikt. Wat daar gebeurde, legde vooral een oud probleem weer pijnlijk bloot.
LEES OOK: Leko likt wonden: Club Brugge vreest rampscenario
Vetlesen toont waarom hij deze vernedering beu isHugo Vetlesen bezorgde Club Brugge op Stayen niet alleen mee de ommekeer tegen STVV. Hij legde vooral opnieuw een vraag op tafel die al maanden rond hem hangt: waarom blijft een speler die zo vaak iets brengt, toch zo zelden een echte basisspeler? De Noor scoorde, dwong mee de penalty af voor de 1-2 en gaf Club met zijn grinta een ander gezicht. Maar net dat maakt zijn dossier zo problematisch. Zodra blauw-zwart vuur, maturiteit en duelkracht nodig heeft, staat Vetlesen er. Zodra de sterkste elf weer beschikbaar is, belandt hij opnieuw op de bank.
Dat was tegen STVV heel duidelijk te zien. Na de blessure van Carlos Forbs en Kyriani Sabbe koos Ivan Leko eerst voor Mamadou Diakhon, maar die gok mislukte volledig. Bij de rust greep de coach in en bracht hij Vetlesen. Dat veranderde de match. Het Nieuwsblad zag hoe de Noor alles was wat ‘speelvogel Mamadou Diakhon tijdens zijn pijnlijke invalbeurt niet was en hoe hij met “meerdere kleine gebaren” Club naar de 1-2-zege loodste. Vetlesen zelf vatte zijn rol achteraf kernachtig samen. “We hadden nood aan wat ‘vuil’ spel. Daarom was het eerste wat ik deed een overtreding maken”, zei hij in Het Nieuwsblad.
Die quote zei veel. Niet alleen over die ene wedstrijd in Sint-Truiden, maar ook over zijn plaats in deze ploeg. Vetlesen wordt bij Club Brugge opvallend vaak belangrijk in wedstrijden die veranderen naar strijd, chaos of overlevingsvoetbal. Hij is dan de speler die duels zoekt, ploegmaats opjaagt, de bal bijhoudt, in de tweede bal duikt en een wedstrijd harder maakt. Dat is waardevol voor blauw-zwart. Alleen wringt net daar het schoentje. Want waarom is een speler met die kwaliteiten al in zijn derde seizoen nog altijd vooral een ingreep en zelden een basisspeler?
Leko geeft toe: Vetlesen had meteen moeten spelen
Na STVV sprak Leko daar opvallend open over. “Hij was boos”, zei de coach volgens Het Nieuwsblad. “Hij wil meer spelen en toonde op de juiste plek - het veld - waarom ik hem meteen had moeten zetten toen Forbs uitviel.” Het was een veelzeggende uitspraak. Niet alleen omdat Leko toegaf dat hij zich vergist had, maar vooral omdat hij de frustratie van Vetlesen zelf benoemde. Die frustratie valt ook moeilijk nog weg te duwen. Vetlesen zei achteraf zelf: “Daarom wil ik volgende keer weer spelen.”
Dat gevoel leeft al langer rond hem. Begin maart omschreef Het Nieuwsblad de hiërarchie op het Brugse middenveld als “gebeiteld in steen”: Onyedika, Stankovic en Vanaken spelen altijd als ze fit zijn. Punt. Vetlesen is dan de eerste invaller. Dat is een belangrijke vaststelling, omdat ze zijn situatie juist blootlegt. Zijn probleem is niet alleen concurrentie of wisselvalligheid. Zijn probleem is dat zijn plaats in de hiërarchie al grotendeels vastligt. Hij moet bij Club Brugge niet alleen beter zijn dan een ploegmaat. Hij moet opboksen tegen een structuur waarin de vaste namen voorrang krijgen zolang ze recht blijven staan.
Daardoor krijgt zijn verhaal iets frustrerends. Niet omdat Vetlesen luid klaagt of openlijk amok maakt, wel omdat hij geregeld bewijst dat hij bruikbaar is zonder dat zijn statuut echt verandert. Toen Hans Vanaken ontbrak tegen KV Mechelen, schreef Het Nieuwsblad dat het voor de gelegenheid Vetlesen was die met goede tikjes strooide. Na Westerlo zei Romeo Vermant bij DAZN “Zonder Hans is het natuurlijk een gigantisch verschil, maar Hugo deed dat meer dan goed op Hans’ positie.” Eind december had Het Nieuwsblad het zelfs over zijn “wederopstanding onder Leko” na een sterke match tegen Genk, met een goal en een assist.
Vetlesen zit vast in een hiërarchie die niet beweegt
Maar telkens volgt daarna ongeveer hetzelfde scenario. Vetlesen duikt op, toont iets, helpt Club door een moeilijke fase en verdwijnt daarna weer uit het efltal. Zo komt hij in een vicieuze cirkel terecht. Hij krijgt te weinig continuïteit om echt ritme op te bouwen, en net dat gebrek aan ritme wordt vervolgens weer aangehaald als verklaring waarom hij geen vaste waarde is. Marc Degryse verwoordde dat eind februari in Het Laatste Nieuws scherp na Atlético. Vetlesen had volgens hem weinig te verwijten, maar “hij heeft nu eenmaal weinig matchritme en dat speelt een cruciale rol”. Dat is waarschijnlijk juist, maar het zegt tegelijk ook alles over zijn dossier: hij mist ritme omdat hij zo weinig start, en hij start zo weinig omdat hij ritme mist.
Zelfs toen hij zijn kansen greep, bleef de waardering dubbel. Na de bekerwedstrijd tegen OH Leuven noemde Het Laatste Nieuws hem “om een of andere reden quasi helemaal gedegradeerd tot een figurant”. Een paar dagen eerder had Het Nieuwsblad al geschreven dat hij steeds minder in het stuk voorkwam, terwijl hij tegen Eendracht Aalst-Lede net met twee assists opnieuw had getoond dat hij als middenvelder wél impact kon hebben. Ook de buitenwereld voelde dat spanningsveld. Eind oktober klonk er op Antwerp al applaus en geroep om zijn naam. Het Laatste Nieuws schreef toen dat Vetlesen misschien wel de speler was die er “het méést op gebrand” was om zich nog eens te tonen.
Dat maakt zijn situatie interessanter dan die van een gewone bankzitter. Vetlesen is immers geen jonge gast die nog moet leren, geen eendagsvlieg en ook geen verloren transfer. Hij zit al lang genoeg in Brugge om exact te weten wat er gevraagd wordt. Volgens Het Nieuwsblad behoort hij achter de schermen zelfs tot de leiders van de ploeg, samen met mannen als Mignolet, Vanaken, Mechele en Tzolis. Intern wordt Vetlesen gewaardeerd voor zijn mentaliteit en persoonlijkheid, extern blijft hij meestal een reservespeler. Intern leider, extern invaller: dat botst.
Hoe lang pikt Vetlesen deze rol nog bij Club Brugge?
Tegelijk moet ook gezegd worden dat er een reden is waarom Vetlesen de hiërarchie nog niet definitief heeft opengebroken. Hij heeft in Brugge te weinig wedstrijden na elkaar zijn stempel gedrukt. Er waren opflakkeringen, goals, assists, nuttige invalbeurten en degelijke basisplaatsen, maar zelden een langere reeks waarin niemand nog om hem heen kon. Net dat maakt het dossier zo dubbel. Club kan zeggen dat het hem kansen gaf en dat hij die niet genoeg verzilverde om onmisbaar te worden. Alleen staat daar tegenover dat hij zelden het soort vertrouwen kreeg waar andere basisspelers wél van profiteren.
