Arne Decraene
Paolo Maldini en Vincent Mannaert discussiëren momenteel nog volop over de laatste details, maar dat Charles De Ketelaere weldra van Club Brugge naar AC Milan verhuist staat zo goed als vast. De overstap van het 21-jarige goudhaantje, die de landskampioen naar verluidt een slordige 35 miljoen opbrengt, breekt alle records in de Jupiler Pro League. Al laat CDK niet alleen daarom een aantal van zijn meer gereputeerde ploegmaats bij de Rode Duivels achter zich.
Het afscheid verloopt enigszins stroef. In afwachting van een langverwachte doorbraak in zijn dossier weigert De Ketelaere – in tegenstelling tot partner-in-crime Noa Lang, rond wie het voorlopig stil blijft – zijn beminde Blauw-Zwarte kleuren nog aan te trekken. Nochtans doet men er in Westkapelle alles aan om zijn wensen in te willigen. Op een koopje hoeft Milan niet te rekenen, maar ondanks een beter bod van Leeds zoekt Club naarstig naar een akkoord met de Rossoneri. Hoewel het over Het Kanaal nóg meer kan vangen wordt De Ketelaere dus niet richting Engeland geduwd. De linkspoot kiest dan ook met het hart én het hoofd resoluut voor San Siro, in die mate zelfs dat hij loon zou willen inleveren als dat de deal kan doen slagen. Na weken van onderhandelen lijkt witte rook zo eindelijk op komst.
PARCOURS VAN CDK
Niet dat de hele soap erg veel sporen zal nalaten. Daarvoor is de wederzijdse liefde te groot. Als kind van de streek sloot De Ketelaere zich al op zevenjarige leeftijd aan bij Blauw-Zwart, een dik decennium later gooide Philippe Clement hem in de Champions League tegen PSG voor de leeuwen. Toen nog als middenvelder, net zoals bij zijn officiële vuurdoop in de beker tegen Francs Borains een maand eerder. Aan het eind van dat wegens corona stopgezette seizoen stak de tiener de neus terug aan het venster, dit keer diep in de punt. In de volgende campagne groeide De Ketelaere gestaag uit tot volwaardig titularis, met zijn polyvalentie als handige troef. Zo depanneerde hij tegen Borussia Dortmund zelfs met verve als linksachter. Het merendeel van zijn tijd spendeerde CDK dan weer hoger op de flanken.
Met onder meer een dubbele glansprestatie tegen Zenit bleek echter meteen dat zijn toekomst zich vooral centraal voorin situeerde. Of iets lager in de as als nummer 10, de rol waarin hij werd opgeleid en die Milan blijkbaar voor hem voorziet. Mede door de komst van Bas Dost zou het nog even duren alvorens De Ketelaere een tandem met Lang vormde, maar intussen ging het wel razend snel. Hoewel zijn statistieken op dat moment nog ietwat te wensen overlieten maakte het toptalent voor het eerst zijn opwachting bij de Rode Duivels, uit het Brugse elftal zou hij niet meer verdwijnen. Het afgelopen seizoen moest dan het jaar van de bevestiging volgen. Zo geschiedde: Met 18 goals en 10 assists krikte De Ketelaere zijn cijfers gevoelig op, ook onder Alfred Schreuder bleef hij een absolute sterkhouder.
BRUGS UITHANGBORD
Een toptransfer werd zo onafwendbaar. De totale balans: 25 treffers en 20 assists in 120 optredens. Én vooral drie titels in de prijzenkast. Een bijzonder fraai parcours voor een product van eigen kweek, voor wie de landskampioen nu ook nog eens langs de kassa passeert. Een aspect dat tot dusver ontbrak in het verder succesvolle businessmodel van Bart Verhaeghe en co. Deze zomer cashte Blauw-Zwart wel op Loïs Openda, nadat eerder Ignace Van der Brempt een aardige som in het laatje bracht. Tot dan was Bjorn Engels nog altijd de meest lucratieve jeugdspeler, in de huidige typeploeg staat met Brandon Mechele amper één exemplaar. Club hoopt wel dat Noah Mbamba en een paar andere beloften hem vlug vervoegen, maar het verhaal van De Ketelaere blijft vooralsnog een uniek gegeven in Jan Breydel.
Meer nog dan pakweg Carlos Baca, Ivan Perisic of Arnaut Danjuma moet hij in het buitenland daarom straks hét Brugse uithangbord worden. Tegenwoordig is Club behalve sant in eigen land dan wel zowat de hofleverancier van de Rode Duivels, de Gouden Generatie kreeg toch voornamelijk vorm via Genk, Anderlecht en Standard. Heel wat internationals, althans zij die nog langs de JPL passeerden, zetten daar hun eerste pasjes in het profvoetbal. Verhaeghe keek dan ook lijdzaam toe hoe de concurrentie veel meer uit de eigen opleiding haalde. De enige met wie hij terwijl enigszins kon pronken was Thomas Meunier, pas op latere leeftijd ontdekt. De transfer van De Ketelaere, rechtstreeks naar de Europese elite, luidt op dat vlak een nieuw tijdperk in. AC Milan is voor Club eveneens prestigieuzer dan Leeds.
VOORBEELD VAN KDB
Een nog mooiere bestemming trouwens dan PSG, Sevilla, Borussia Dortmund, Bayer Leverkusen of AS Monaco, waar Meunier, Bacca, Perisic, Odilon Kossounou en Krépin Diatta hun loopbaan voortzetten. In het geval van Danjuma, Wesley Moraes, José Izquierdo en Marvelous Nakamba won het grof geld uit de lagere regionen van de Premier League daarentegen wél het pleit. De Ketelaere moet niet enkel een pak meer opleveren, Club kruist tevens de vingers dat hij direct zijn streng trekt bij de Italiaanse kampioen. Goede reclame, weet u wel. Het is iets waar Romelu Lukaku, Thibaut Courtois en Kevin De Bruyne – met wie CDK het vaakst vergeleken wordt – destijds bij Chelsea helaas nog niet in slaagden. Al zou De Ketelaere vandaag uiteraard direct tekenen voor de carrière die zij nadien tegemoet gingen.
Dankzij zijn hoge prijskaartje stapt onze landgenoot alvast met meer status de kleedkamer in. Andere tijden goed en wel, Chelsea legde voor het Belgische trio opgeteld minder op tafel dan wat de Rossoneri binnenkort betalen. Benieuwd of De Ketelaere, voor wie de druk nu al teveel wordt, om kan met de bijhorende verwachtingen. AC Milan is alleszins een hoger niveau dan Monaco of Everton, die ooit wel de volle pot neertelden voor Youri Tielemans en Marouane Fellaini. Vincent Kompany, Steven Defour en Axel Witsel trokken op jonge leeftijd naar Hamburg, Porto en Benfica. Stuk voor stuk bouwstenen van de Gouden Generatie aan wie De Ketelaere zich spiegelt en die hij – samen met onder meer Jérémy Doku en Albert Sambi Lokonga, voor wie de stap hogerop nogal moeizaam verloopt – moet opvolgen.
ICOON ALS LUKAKU
Dennis Praet, Leander Dendoncker, Leandro Trossard, Timothy Castagne, Christian Benteke, Michy Batshuayi en ga zo maar door: van de Belgische delegatie in het buitenland vertegenwoordigt niemand Blauw-Zwart. Daar komt met De Ketelaere nu een einde aan, waarmee Club in één klap de achterstand op financieel gebied goedmaakt. Bovendien mocht Jan Breydel lang van hem genieten, mét een haast uniek rendement. De Bruyne, Lukaku, Courtois en Fellaini kozen allen vroeger het ruime sop, Kompany speelde één match meer voor Anderlecht. Daarin won hij twee titels, net als Tielemans en Dendoncker of het triumviraat Witsel, Defour en Fellaini bij Standard. Alleen de vier stuks van Praet overtreffen De Ketelaere, die het qua individuele onderscheidingen dan weer louter met Belofte v/h Jaar moet stellen.
De lat ligt voortaan hoger voor CDK, met KDB als ultiem mikpunt. De wereldtop dus, al is het nog lang niet zover. Omwille van zijn transfersom en sportieve verdiensten betekende hij wel al meer voor Club dan zijn illustere voorgangers elders. Lukaku en Kompany worden nog altijd op handen gedragen in Anderlecht, Courtois – die zijn vertrek eveneens forceerde – en De Bruyne gekoesterd in Genk. De Ketelaere mag gerust diezelfde behandeling krijgen. Voor een plek tussen de Blauw-Zwarte monumenten trekt hij de deur dan wel te vroeg achter zich dicht, samen met Lang voetbalde hij zich voor eeuwig in de Brugse harten én geschiedenisboeken. Afwachten wat de toekomst brengt, maar meer nog dan zijn maatje – zelf een legendarische cultheld – is de knaap uit Varsenare een soort van icoon.
PASSEND AFSCHEID
Als de duurste uitgaande transfer in ons land doorbreekt De Ketelaere met zijn verhuis naar Milaan de plafonds van Doku, Wesley en Jonathan David. De modestad lijkt alvast op de stijlrijke artiest zijn lijf geschreven: CDK scoort en laat scoren, dribbelt en wint duels. Geen haar op Maldini zijn hoofd dat eraan twijfelt of hij San Siro straks kan bekoren. Momenteel zet De Ketelaere met zijn houding weliswaar ook daar zijn reputatie op het spel, maar eens de deal beklonken en alle stof gaan liggen is wordt het hem ongetwijfeld vergeven. Zelfs in Jan Breydel, dat haar chouchou vanaf dag één in de armen sloot. Hopelijk vindt er zelfs zonder de schoenen weer aan te binden nog een passend afscheid plaats, waarbij De Ketelaere zijn naam massaal van de tribunes rol. Wie weet wordt het dan zelfs geen vaarwel, maar wel tot ziens?
AD
