Arne Decraene
Na een schamele vier op 15 dreigt Genk vlak voor de play-offs nog uit de top acht te vallen. De kelk moet dus tot op de bodem leeg voor de Limburgers, die dit seizoen ver beneden de verwachtingen presteerde. Nochtans slaagde de uittredend vicekampioen en bekerwinnaar er vorige zomer in haar kern bij elkaar te houden, waarop het hier en daar nog klonk dat men in de Cegeka Arena de sterkste selectie van het land huisveste. Benieuwd wie daar volgend jaar van overschiet.
Dimitri de Condé kan zichzelf weinig verwijten. Nadat het in de bekerfinale Standard had afgetroefd, sloot Genk de vorige campagne af met een fraaie 16 op 18 in de play-offs. Op die manier veegden de troepen van John van den Brom ei zo na nog de riante en haast ongenaakbare geachte voorsprong van landskampioen Club Brugge weg. De wisselvallige maanden in aanloop naar die finale ontknoping waren snel vergeten, twee jaar na de laatste titel leken de Limburgers klaar om een vijfde exemplaar in de prijzenkast te zetten. Een ambitie die zelfs luid van de daken werd geschreeuwd. Zeker toen De Condé een huzarenstukje verrichte door de groep, ondanks de nodige interesse in een aantal sterkhouders, intact te houden. Inclusief kroonjuweel Paul Onuachu, de kersvers Gouden Stier die later tevens een gelijkaardige Schoen in ontvangst mocht nemen.
GEEN GLAZEN BOL
Een straffe stoot, want de algemene verwachting was dat Genk langs de kassa zou passeren. In plaats daarvan ging de Head of Football net nog meer all-in door ruim 10 miljoen te spenderen aan aankopen als Iké Ugbo, Mike Trésor en Mujaïd Sadick, die opportuniteiten Simen Jukleröd en Carel Eiting kwamen vervoegen. In elke linie op z'n minst in de breedte een waardevolle kracht, zo leek het, maar vandaag blijkt enkel Sadick te voldoen. Jukleröd ligt voortdurend in de lappenmand, Trésor zit doorgaans op de bank en Eiting en Ugbo zochten zelfs alweer andere oorden op. Net zoals Van den Brom trouwens, die begin december het gelag betaalde na een teleurstellende start in zowel competitie, beker als Europa. Sindsdien nam Bernd Storck de teugels in handen in de Cegeka Arena, helaas zonder veel beterschap.
Het enthousiasme voorafgaand aan het seizoen bleek dus onterecht. Toch kunnen we De Condé en zijn team niks kwalijk nemen. Achteraf is het makkelijk praten dat zij een verkeerde inschatting hebben gemaakt, in september werden ze nog op handen gedragen voor hun inspanningen. Zelfs de Limburgse visionair heeft geen glazen bol op zijn bureau. Wie kon voorspellen dat de verdediging, ijzersterk in de play-offs, plots weer op wankele poten zou staan? Of de machine voorin ineens zou sputteren? Wat het regulier seizoen betreft valt het verschil in naakte cijfers al bij al nog mee, maar al te vaak schoot Genk zich in de eigen voet of waren sterkhouders niet op de afspraak. In het offensief compartiment kijken we dan vooral naar Kristian Thorstvedt en Théo Bongonda, beiden slechts een schim van zichzelf.
STOEL VAN STORCK
De rest van het alom geprezen aanvalskwartet, Onuachu en Junya Ito, deed het wél gewoon nog naar behoren. Toch waren ook zij heel wat wisselvalliger. Voor het overige geraakte Van den Brom het spoor alsmaar meer bijster, de voortdurende wijzigingen van Storck brachten evenmin zoden aan de dijk. Integendeel. Tel daarbij de drukke kalender, met tevens flink wat internationale belasting, en af en toe de nodige portie pech – zelf deed Genk haar beklag over de arbitrage – en het verklaart voor een deel waarom de vicekampioen zulk een terugval beleefde. Maar om dan zó een diepe duik te nemen? De zogezegd sterkste kern van het land, of op z'n minst de voornaamste uitdager van Club Brugge vooraf, moet nu tot het eind vechten voor de achtste plaats. Tegen teams als STVV en Cercle Brugge godbetert.
In de Cegeka Arena mag men dus gerust de hand in eigen boezem steken, spelers en coaches nog meer dan het bestuur. Nu is het alleen nog redden wat er te redden valt, nadien werpt zich de vraag op hoe het vervolgens verder moet. Per slot van rekening liggen komende zomer een pak prangende kwesties op tafel. Te beginnen met Storck, wiens toekomst in Genk bijzonder onzeker oogt. Hoewel De Condé de stoelendans in de dug-out grondig beu is, lijkt de kans momenteel eerder klein dat er een vervolg zal worden gebreid aan de samenwerking. De kandidaat-opvolgers stapelen zich intussen alvast op: KV Mechelen-coach Wouter Vrancken, huidige assistent Glen Riddersholm of wie weet zelfs een terugkeer van kampioenenmaker Philippe Clement, wiens avontuur in Monaco van korte duur dreigt te worden.
DRINGENDE DOSSIERS
Genk heeft eigenlijk allesbehalve zin in een zoveelste trainerswissel, maar afhankelijk van de afloop na de interlandbreak kan het toch andermaal zover zijn. Veel belangrijker nog zijn echter de vraagtekens omtrent het spelersmateriaal. Een jaar na datum ondergaat immers ook de kleedkamer wellicht alsnog een metamorfose. Zo loopt het contract van Joseph Paintsil komende zomer af, Bongonda, Thorstvedt, Jhon Lucumi en Maarten Vandevoordt liggen één jaartje langer vast. Carlos Cuesta, Angelo Preciado, Gerardo Arteaga, en Patrik Hrosovsky, bij wie Genk telkens wel nog over een optie beschikt, zitten in hetzelfde schuitje. Behalve Bongonda en Hrosovsky verschenen de bovenvermelde spelers afgelopen weekend tegen Club Brugge stuk voor stuk nog aan de aftrap. Werk aan de winkel dus voor De Condé.
Terwijl die eerste straks sowieso gratis de deur uitwandelt, moet hij met de overige dossiers dringend aan de slag. De focus ligt dan vooreerst op het viertal wiens verbintenis eindigt in 2023. Die gesprekken zijn volop aan de gang, al staan Vandevoordt, Thorstvedt en Bongonda blijkbaar niet te popelen om hun kribbel te zetten. Zij dwepen allen met buitenlandse belangstelling, en zien daarom misschien hun kans wel schoon om een stapje hogerop te wagen. Zeker indien Genk naast een Europees ticket grijpt. Mocht er tegen de opening van de mercato nog steeds niets op papier staan, heeft De Condé dan ook een uiterst lastige knoop door te hakken. Samen vertegenwoordigt het trio een marktwaarde van bijna 20 miljoen, in de realiteit kunnen ze nog meer opleveren. Vertrekken zonder vergoeding is uitgesloten.
NU OF NOOIT
Behoudens een contractverlenging is het dus nu of nooit, dezelfde situatie als die waarin Lucumi vorige zomer verkeerde. Uiteindelijk tekende hij toch een jaartje bij, met de bedoeling eerst uit te blinken in Europa en pas nadien een transfer te versieren. Ongetwijfeld werden hieromtrent de nodige afspraken gemaakt, en is de rots in de branding achterin bezig aan zijn laatste maanden in ons land. Naar verluidt weigerde Genk toen een bod van ruim tien miljoen op de Colombiaan, min of meer conform met zijn marktwaarde. Benieuwd of die trein na een iets mindere campagne binnenkort opnieuw passeert. Zo niet zullen de Limburgers zich tevreden moeten stellen met wat er te rapen valt. De boel nogmaals een jaar uitstellen is tenslotte niet aan de orde, wat voor Bongonda en Thorstvedt evenmin het geval lijkt.
Vandevoordt is een ander verhaal, maar mogelijk ziet Genk zich ook hier genoodzaakt mee te werken. Op sportief vlak een domper, voor zover het ondanks het ongebreideld geloof in hun kwaliteiten zélf nog wil verdergaan met deze bende tenminste. De mayonaise blijkt namelijk dan toch niet te pakken, wie weet is een leegloop en terug van nul beginnen alsnog de enige juiste oplossing. De intentie om het huwelijk voort te zetten lijkt bij divers spelers – ook wanneer er een optie in het spel is, al is er dan veel minder haast mee gemoeid – alvast langs weerskanten gering. En dan zijn er natuurlijk nog Ito en vooral Onuachu, die nog altijd aast op een toptransfer. Voorlopig schopt de goalgetter gelukkig geen keet, afwachten of hij geduld blijft koesteren als Genk straks wederom het onderste uit de kan eist.
DE EEN ZIJN DOOD …
IJdele hoop wellicht, want de marktwaarde van de meeste potentiële vertrekkers schoot de voorbije maanden allerminst de hoogte in. Doorgaans is er zelfs sprake van een negatieve evolutie. De stugge houding van vorige zomer, de tegenvallende resultaten ten spijt nog steeds uiterst lovenswaardig, zou zo alsmaar meer op een gemiste kans kunnen uitdraaien. Nog geen reden tot paniek weliswaar, want Lucumi en zijn maats zullen nog altijd een fikse duit in het laatje brengen. De absolute jackpot, die lijkt evenwel gaan vliegen. Ook op financieel gebied mogen de torenhoge verwachtingen dus enigszins de vuilbak in, en deed Genk geen goede zaak door beneden alle peil te presteren. Wel blijft de schade in dat opzicht allicht een pak beperkter. De Condé verdiende reeds zijn strepen aan de onderhandeltafel.
Zelfs vanuit een lastige positie zal de Head of Football geen genoegen neem met zomaar elk bod, ook omdat de gezonde Limburgers de centen niet per se nodig hebben. Hij bereidt desalniettemin een fikse exodus voor, waarbij tal van titularissen dit keer wél hun koffers pakken. Het belooft een drukke zomer te worden in de Cegeka Arena, waarbij wij er alvast naar uitkijken hoe De Condé de geïncasseerde miljoenen terug zal laten rollen. Vast staat alleszins dat hij met zijn neus voor talent alweer volop de transfermarkt afspeurt op jacht naar vernieuwing. Zeker als Bongonda en/of Vandevoordt verhuizen, staan Belgen daarbij ongetwijfeld bovenaan de verlanglijst – hoewel Genk voorrang wil geven aan de jeugd. In dat opzicht mag ook Cyriel Dessers overigens hopen op een nieuwe kans. De een zijn dood…
LEES OOK: Versterking Thorup: nog víér aanwinsten nodig bij Genk
