Arne Decraene
En of het snel kan gaan. Midden september bengelde Genk met een schamele vijf op 15 onderin het klassement, en dreigde het samen met AA Gent dé teleurstelling van het seizoen te worden. Terwijl de Buffalo's nog steeds op de sukkel zijn, prijken de Limburgers tien wedstrijden en een rapport van 26 op 30 later echter zowaar eenzaam aan kop. Amper twee jaar na de vorige titel, met toptransfers voor zowat alle sterkhouders tot gevolg, lijken ze in de Luminus Arena dus alweer klaar om mee te doen voor de prijzen. En haalt Dimitri De Condé op die manier stilaan ook zijn gram.
Niet alleen een clubrecord van zeven zeges op een rij, maar zelfs geen enkele nederlaag sinds speeldag vijf: dan mag je gerust spreken van een titelkandidaat. Een status waar Genk nog geen drie maanden geleden slechts van kon dromen, want na een 5-2 pandoering op het veld van Beerschot leek het toen nog op sterven na dood. De bolwassing op het Kiel betekende meteen het afscheid van Hannes Wolf, die dus mislukte als opvolger van Felice Mazzu – zelf een miscast om het vertrek van kampioenenmaker Philippe Clement op te vangen. In de dug-out schoten de Limburgers de laatste jaren dan ook minstens even vaak mis als raak, met een trainersverloop dat tevens naar de zin van De Condé zelf veel te groot is. De laatste twee personen die hij in het zadel zette, bleken voorlopig evenwel absolute voltreffers.
VAN WOLF & OLIVIERI …
Nochtans had Genk die tweede machtswissel niet zelf in de hand, integendeel: verslagen keken Peter Croonen en co toe hoe Jess Thorup, een schot in de roos na het ontslag van Wolf, na vijf matchen reeds eieren voor zijn geld koos en naar Kopenhagen verhuisde. Eind november werd John van den Brom zo al de derde coach van de nog altijd prille campagne. Samen krijgen zij alle lof voor de heropleving van Blauw-Wit, grotendeels uiteraard ook terecht. Al mogen we de bijdrage van interim-duo Domenico Olivieri en Michel Ribeiro toch niet zomaar uit het oog verliezen. De tussenpausen namen op speeldag zes in afwachting van Thorup de honneurs waar tegen KV Mechelen, waar ze niet alleen wonnen maar eveneens een aantal achteraf gezien cruciale knopen doorhakten. Vooral dan in de as van het elftal.
Op het middenveld kreeg de verguisde Patrik Hrosovsky immers terug zijn kans ten koste van Eboue Kouassi, Daniel Muñoz schoof dan weer een rij achteruit. Thorup bouwde eerst verder op dat recept, om het vervolgens te finetunen. Na een paar weken werd de 4-3-3 omgegooid naar een 3-4-3, waarin spelmaker Bastien Toma de facto plaats ruimde voor een extra verdediger. Vanaf dan maakt achterin steevast het Colombiaanse trio Muñoz, Carlos Cuesta en Jhon Lucumi de dienst uit, met op de flanken Jere Uronen en Joakim Maehle als fullbacks. Zeker die laatste vond dankzij zijn Deense landgenoot zijn goede benen terug. Voorin was Paul Onuachu dan al op dreef, met drie goals tegen Beerschot en KV Mechelen. Een kunststukje dat hij tegen KV Oostende en Waasland-Beveren prompt nog eens overdeed.
… TOT THORUP & VD BROM
De stevige spits, intussen goed voor 14 stuks, zette zijn race richting Gouden Stier dan ook pas echt in toen hij met Thorup werd herenigd. Bovendien posteerde zijn voormalige coach van bij Midtjylland de wingers Junya Ito en Theo Bongonda, wiens seizoen op dat moment eigenlijk nog goed en wel moest beginnen, na die eerste twee duels dus dichter in zijn brede rug als zogenaamde pockets. Na drie matchen schorsing zweeg Bongonda zijn kanon nog tegen Charleroi, maar sindsdien stopte hij niet meer met scoren. Ito krikte zijn niveau dan weer gestaag op en zit met twee doelpunten en drie assists in drie wedstrijden vooral sinds Van den Brom zijn intrede in prima vorm. Vermits tevens Bongonda en Onuachu de lijn van onder Thorup doortrekken, oogt de balans van de Nederlander zo ronduit indrukwekkend.
Maar liefst 13 treffers, waarvan 11 stuks getekend door de drietand voorin, tegenover vier tegengoals in drie duels. Van den Brom is dan ook slim genoeg om niet aan de succesformule van zijn voorganger(s) te raken, maar ze louter te perfectioneren. Zijn voornaamste zet tot hiertoe is de snelle integratie voor Bryan Heynen, die na zijn herstel meteen de plaats van Kristian Thorstvedt innam. Én direct liet zien waarom. Na de eerdere ingrepen van Olivieri en Ribeiro, kreeg Genk naast Hrosovsky in de as zo nog een extra injectie aan voetballend vermogen. Niet toevallig slaagde Van den Brom er tot hiertoe dus beter in dan Thorup om zijn straffe resultaten aan aantrekkelijk voetbal te koppelen. In defensief opzicht is er nog ruimte voor beterschap, maar de fundamenten in de Luminus Arena staan alleszins als een huis.
DE CONDÉ CONTENT
Hoog in de tribune kijkt De Condé ongetwijfeld tevreden toe. Na de zwakke start schreven we hoe het merendeel van zijn vele en vooral prijzige investeringen sinds de titel in 2019 dreigden te floppen, en zo een serieus pak van de lucratieve inkomsten op Leandro Trossard, Sander Berge en de overige kampioenenmakers allicht verkeerd besteed werd. Een mogelijk kostelijke misrekening, zeker gezien het vrij forse prijskaartje van hun vervangers – toch telkens een risico voor Belgische ploegen. Vandaag blijven Stephen Odey en Benjamin Nygren nog steeds verliesposten, al zijn die er natuurlijk in iedere club. Belangrijker is dat Hrosovsky, op dat moment helemaal afgeschreven en op weg naar de uitgang, heropgevist werd. Per slot van rekening is hij de op twee na duurste aankoop in de clubgeschiedenis.
Naar verluidt kostte de Slovaak een vijftal miljoen, enkel overtroffen door Onuachu en Bongonda. Dat zij na een trage start nu vol op toerental draaien, behoeft geen betoog. Niet alleen maakt het duo zo alsnog de verwachtingen waar, beiden kunnen Genk behalve sportieve successen nog een fikse duit opleveren. Opvallend trouwens hoe De Condé na het povere competitiebegin het vertrouwen behield in zijn beleid en de schuld, terecht zo blijkt, dus bij zijn toenmalige T1 besloot te leggen. Ondanks de latere transferdeadline en trainerswissel was er van paniektransfers namelijk geen sprake, of het moet Toma zijn. Na de vlug doorgestuurde Ianis Hagi, op wie Genk wel geen verlies zou hebben geboekt, blijft hij zo toch op zoek naar een opvolger voor Alejandro Pozuelo. Al is zulk een dirigent in dit systeem niet nodig.
TIJD & RESPIJT
Gelukkig maar, want behalve Toma voldoet Mats Möller Daehli evenmin als nummer 10. Lang niet alle aanwinsten van de voorbije drie mercato's bewezen dus al het gelijk van De Condé. Zo werden Nygren en Odey allebei uitgeleend, terwijl Daehli, Thorsvedt en Kouassi allen geen titularissen zijn. Van de vier recente zomeraankopen, stuk voor stuk toch geen goedkope jongens, staat verder zelfs louter Muñoz – duidelijk veel meer in zijn sas als verdediger – in het elftal. Toma werd reeds gepasseerd, Gerardo Arteaga legt het op links af tegen Uronen terwijl Cyriel Dessers voorin zijn meerdere moet erkennen in Onuachu. Samen een koningskoppel vormen zit er vooralsnog niet in, hoewel hij als invaller zopas nog scoorde tegen Antwerp. Ook nu zitten er zo weer heel wat net gespendeerde miljoenen op de bank.
Desalniettemin hebben wij ons lesje inmiddels wel geleerd, en oordelen we daarom niet te snel. Vorig seizoen presteerde Genk andermaal ondermaats na een titel, wat samen met de slechte start van de huidige campagne munitie bood om de transferpolitiek onder vuur te nemen. Nu zijn echter diezelfde nieuwkomers van toen, met vooral Onuachu en Bongonda maar ook Hrosovsky en Cuesta, de drijvende krachten achter de remonte richting de top. In de Luminus Arena beschikken ze vandaag zo over een uiterst interessante mix van vers bloed en overblijvers – Lucumi, Maehle, Uronen, Heynen, de in januari toegekomen Ito en doelman Danny Vukovic – uit de titelploeg. Tel daarbij nog de overvloed aan jong talent van eigen bodem in de wachtkamer, en de Limburgers zitten wellicht nog voor jaren gebeiteld.
KREDIET VOOR DE CONDÉ
Indien de fiscus straks werkelijk aan komt kloppen voor een hoop miljoenen, zullen alle centen die de geslaagde aankopen en doorgebroken jeugdproducten op korte en lange termijn opbrengen alvast goed van pas komen. Vooraleer aan de kassa te denken, ligt de focus nu evenwel op het sportieve. Daar maakt Genk, dat onder Van den Brom naast voortreffelijke resultaten tevens een alsmaar hoger niveau bereikt, wel degelijk kans om te oogsten. Vrijdag kijkt de coach zijn ex-club Anderlecht in de ogen, met KV Kortrijk, Eupen en Waasland-Beveren volgt daarna een gunstig schema tot nieuwjaar. De titel van herfstkampioen ligt dus voor het grijpen. Vermits de jaargang dan al over halfweg zal zijn, mogen de Limburgers zich in dat geval bij een eventuele stopzetting van de competitie zelfs rijk rekenen.
Het ongebreideld vertrouwen van De Condé in de kern die hij samenstelde, bleek dus terecht. Net zoals de keuze voor Van den Brom na Thorup opnieuw de juiste lijkt. Op tegengestelde wijze werd zowel in Genk als Gent dit seizoen overigens geïllustreerd hoe de zoektocht naar een geschikte trainer even cruciaal is als de rekrutering van spelers zelf. Op beide vlakken kan De Condé een positief rapport voorleggen. Wij slikken onze eerdere woorden dus in, en erkennen dat de technisch directeur – zoals wel vaker in het verleden – uitstekend werk leverde om de helden van 2019 te vervangen. Weldra mag hij zijn huzarenstukje allicht nóg eens over doen, want voor je het weet is ook deze cyclus ten einde. Misschien lukt het dit keer zelfs zonder overgangsjaar, wat hem veel kritiek zou besparen. Al zullen wij voortaan sowieso voorzichtiger zijn. Dat krediet heeft De Condé nu toch wel verdiend.
LEES OOK: TRANSFERUURTJE: ‘KRC Genk slaat toe én baalt, record Club’
