Toppers in de JPL: de 10 hardste verdedigers

Het coronavirus legt momenteel het Europese voetbal plat, en dus worden ook in de Jupiler Pro League geen matchen afgewerkt. Dankzij het bijzondere competitieformat in België hebben we gelukkig wel bijna het volledige reguliere seizoen achter de rug. Op basis van die 29 wedstrijden kunnen we dus op zoek gaan naar welke spelers in deze campagne het meest uitblonken in een aantal sleutelelementen van het spelletje. Met vandaag: de 10 gretigste verdedigers in de JPL!

Ze leven niet van doelpunten, assists of fraaie dribbels zoals aanvallend ingestelde spelers. Neen, een echte verdediger is net zo gelukkig met een geslaagde tackle of getimede interceptie, want de kunst van het verdedigen is om zo efficiënt mogelijk de bal te ontfutselen van de tegenstander. In die optiek lijstten wij de tien namen op die dit seizoen het meest geslaagde defensieve acties maakten per 90 minuten. Uiteraard zijn jongens in de achterhoede van teams die minder de bal hebben zo wel in het voordeel, maar misschien ontdekken we op die manier hier en daar een leuke tip voor de topclubs.

Beginnen doen we echter bij de competitieleider, waar Clinton Mata nog net de top tien binnensluipt. Straf, want niemand speelt zo dominant als Club Brugge. Al is het toch vooral het defensief blok dat de voorbije maanden indruk maakte, met Mata voorop. Iets waarvoor Philippe Clement zijn voorganger Ivan Leko dankbaar mag zijn, want het was de Kroaat die de rechtsachter naar het centrum trok in een achterhoede met drie. Van die polyvalentie maakt Clement nu gretig gebruik in zijn tactische variaties.

De helaas achtvoudig Angolees international trok de goede lijn van vorig jaar in PO I door en beleeft op 27-jarige zijn beste campagne ooit. Een stapje hogerop, bijvoorbeeld naar de Premier League waar hij uitstekend zou passen (LEES MEER), wenkt dan ook. Zowel zijn offensieve als defensieve statistieken liegen er alleszins niet om, want behalve een defensief blok is Mata tevens de beste dribbelaar van alle JPL-verdedigers. Een absolute topper die zonder zijn Angolese caps vast al Rode Duivel was geweest.

Over naar stadsgenoot Cercle, waar vorige zomer naar goede gewoonte weer een karrenvracht aan AS Monaco-huurlingen landden. Het merendeel daarvan weet zich niet aan te passen aan het leven in en rond Jan Breydel, maar af en toe zit er toch een goudklomp tussen. Nu was dat Giulian Biancone, die als rechtsachter zowel onder Fabien Mercadal als Bernd Storck niet weg te denken was uit de type-elf van de Vereniging. De 19-jarige Fransman is dan ook een van dé revelaties van het afgelopen seizoen.

In Groen-Zwarte kringen valt zelfs te horen dat hij van de vele Monegaskische leenspelers als enige het etiket 'geslaagd' krijgt opgeplakt. Een extra jaar in Brugge zou vooral voor Cercle dus meer dan welkom zijn, maar de Franse jeugdinternational heeft zelf wellicht hogere sportieve ambities. Snelheid, zuivere tackles, een ijzeren wedstrijdmentaliteit en met ook nog eens een meer dan degelijke voorzet in de benen. Biancone is het soort rechtsback die zowat iedere Belgische club kan bekoren – én gebruiken.

Goedkoop inkopen om daarna flink te cashen. Het is al sinds jaar en dag de transferpolitiek van KRC Genk, een politiek die technisch directeur Dimitri de Condé lustig en vooral ook succesvol verderzet. Met Jhon Lucumi lijkt de uittredend landskampioen nu opnieuw een goudhaantje in handen te hebben. De 21-jarige Colombiaan werd in de zomer van 2018 voor 2,5 miljoen opgepikt in zijn thuisland en wordt vandaag al op maar liefst acht miljoen geschat. Van een return-on-investment gesproken.

Na twee beloftevolle seizoenen in Genk, zij het wel nog met ups en downs, lijkt het dan ook slechts een kwestie van tijd voor de buitenlandse clubs hun weg naar de Luminus Arena alweer zullen vinden. De drievoudig international combineert zijn fysieke kwaliteiten met goede voetjes en behoort zo ook wat voorwaartse passes betreft tot het kruim van de JPL. De voorbije maanden zette hij grote stappen, al blijft de progressiemarge immens. Het laatste van Lucumi hebben we dus zeker nog lang niet gezien.

De eerste speler in de dubbele cijfers. Geen verrassing, want naar Belgische normen is Wesley Hoedt een centrale verdediger van topniveau. De 26-jarige Nederlander is dan ook incontournable voor Laszlo Bölöni, al lijkt het onwaarschijnlijk dat Antwerp zijn aankoopoptie zal lichten. Acht miljoen blijft per slot van rekening een enorm bedrag, zelfs voor de ambitieuze Antwerpenaren. Bovendien is het nog maar de vraag of Hoedt zelf een verlengd verblijf op de Bosuil wel ziet zitten, ondanks zijn status daar.

De huurling van Southampton, die ook al clubs als Lazio en Celta Vigo op zijn cv heeft staan, maakt er namelijk geen geheim van zelf ook nog steeds hoger te mikken. Een nieuwe kans in de Premier League bijvoorbeeld of, zoals hij zelf al aangaf, een terugkeer naar een topclub in de Eredivisie. Afhankelijk van de verdere maatregelen tegen het coronavirus heeft de drievoudig Oranje-international zijn laatste wedstrijd voor Antwerp mogelijk dus al achter de rug. Dan nog zal hij er niet snel vergeten worden.

Een minder klinkende naam dan onze vier voorgaande nominaties, maar Bruno Godeau heeft zijn droomtransfer van Moeskroen naar AA Gent in januari duidelijk niet gestolen. Al speelde het nijpende tekort aan Belgen in de Ghelamco Arena allicht ook wel zijn rol bij het aantrekken van de 27-jarige verdediger, die het vertrek van Timothy Derijck en Jan Van den Bergh moest komen opvangen. Het feit dat Godeau linksvoetig is, was daarbij eveneens nog een handige extra om achter de hand te hebben.

Veel speelminuten gunde Jess Thorup hem vooralsnog alvast niet, want zijn optredens bleven beperkt tot opgeteld een kwartiertje in zes duels. Godeau wordt in Gent dan ook vooral gezien als back-up voor het duo Plastun-Ngadeu, maar op Le Canonnier bewees hij al zeker geen doetje te zijn. Of de solide doch bijwijlen weinig elegante linkspoot het ook aan de top kan maken, is nog een ander paar mouwen. Zijn plaats in deze op tien heeft hij evenwel zeker verdiend. Nu alleen Thorup nog zien te overtuigen.

Ook Wout Faes heeft zijn transfer al beet, want in januari werd een akkoord bereikt met het Franse Reims. De krullenbol maakte het seizoen echter toch nog uit in Oostende, waar hij flink wat werk te verrichten had. Het 21-jarige Anderlecht-producten kweet zich vooral voor nieuwjaar uitstekend van zijn taken, maar na de aankondiging van zijn overgang slopen er stilaan toch almaar meer individuele foutjes in zijn spel. Een rasechte defensieleider bewees Faes vooralsnog dan ook niet bepaald te zijn.

De verhoopte sprongen voorwaarts bleven dus een beetje uit, waardoor de twijfels over zijn vermogen om ooit mee te draaien aan de Belgische top – en wie weet zelfs de Rode Duivels – nog niet uitgewist zijn. Een verandering van lucht in de Ligue 1 kan mogelijk wonderen verrichten, met de ontwikkeling van generatiegenoot Sebastiaan Bornauw in de Bundesliga als voorbeeld. Indien nu ook Faes zijn ruime progressiemarge waar kan maken, kijken we misschien naar het toekomstig duo van de nationale elf.

Op en af dravend op zijn rechterflank wierp Jules Van Cleemput zich aan het begin van deze campagne op als een van de vele revelaties bij KV Mechelen. Tijdens de wintermercato werd zijn naam bijgevolg al genoemd bij FC Köln, maar de 22-jarige back bleef toch op post Achter de Kazerne. Opvallend genoeg viel daarna evenwel een serieuze dip te constateren in zijn prestaties. Zijn geslaagde defensieve acties bleven wel nog min of meer op niveau, maar over zijn voorzetten kon niet hetzelfde worden gezegd.

Wouter Vrancken koos daarom tijdens de laatste vijf competitiewedstrijden steevast voor de 18-jarige Issa Kabore, die voor een frisse wind zorgde in het elftal. Tot overmaat van ramp scheurde Van Cleemput een pees in zijn rechterenkel, met als gevolg dat hij vorige week een operatie onderging die hem minstens drie maanden revalidatie kost. Na een veelbelovende start beleefde de jonge verdediger dus een einde om snel te vergeten, maar volgend seizoen houden wij hem alvast stevig in de gaten.

Zowat het enige lichtpuntje bij een verder armtierig Waasland-Beveren. Aleksandar Vukotic verdient dan ook credits voor de manier waarop hij zich staande hield in de sportieve malaise op de Freethiel. Tierlantijntjes of snedige passes hoeven we van de boomlange Serviër niet meteen te verwachten, maar de dubbele meter laat zich wel al opmerken met zijn betrouwbaarheid en onverzettelijkheid. Een stabiele en oerdegelijke verdediger dus, die weet hoe hij een achterhoede bij de hand moet nemen.

Ook vorig seizoen was Vukotic een van de steunpilaren in het Waasland, waar Antwerp dan ook al eens kwam aankloppen om te informeren naar zijn diensten. De 24-jarige defensieleider had wel oren naar een verhuis richting de Bosuil en trachtte een transfer te forceren, maar uiteindelijk hield de eeuwige degradatiekandidaat voet bij stuk. Indien het noodlot dit keer werkelijkheid wordt, waar het er bij een eventuele hervatting van de competitie naar uitziet, wordt het onmogelijk om Vukotic nog te houden.

Misschien wel dé meest verrassende naam in deze top tien, want Wolke Janssens beleefde bezwaarlijk een topseizoen bij STVV. Door het grote onevenwicht in de Truiense spelerskern moest de 25-jarige centrale verdediger meermaals depanneren als rechtsback, waar hij zich vooral op defensief vlak al bij al nog naar behoren uit de slag wist te trekken. De geboren Limburger schipperde wel wat tussen bank en basis, maar wanneer hij tussen de lijnen stond waren zijn verdedigende acties doorgaans dik oké.

Een topverdediger zal Janssens wellicht nooit worden, en ook op Stayen wordt hij soms bekritiseerd. Zijn mannetje voorbijgaan en nadien een puike voorzet afleveren is dan ook niet echt zijn ding, maar achterin blijft hij toch een betrouwbare pion waar wekelijks op gerekend kan worden. Een degelijke en solide pion, misschien wel precies waar de Kanaries nood aan hebben gezien de vele tegentreffers – 50 stuks, slechts vier teams doen slechter. Een tip voor Milos Kostic met het oog op volgend seizoen?

Het zijn hoogdagen in Charleroi, want na 29 speeldagen bezetten de Zebra’s een onverhoopte derde plaats in het klassement. Dat grote succes kent meerdere architecten, van coach Karim Belhocine tot spelmaker Ryota Morioka of goaltjesdief Kaveh Rezaei. Ook de achterhoede, die het op een na minste aantal tegendoelpunten toestond, mag echter niet vergeten worden. Met als uitblinker linksachter Nurio, de trouwste luitenant van Belhocine die alleen door schorsing één wedstrijd moest missen.

De Portugees vertoeft al sinds medio 2017 op Mambourg, maar dit seizoen zette hij grote stappen. De foutjes bleven achterwege, en Nurio groeide zowel op offensief als defensief vlak uit tot een wekelijkse gesel voor zijn rechtstreekse tegenstander. Krachtig, snel én uitstekende voeten: het zijn troeven waar je het ver mee kan schoppen als back. Zeker omdat de laatbloeier toch nog altijd pas 25 is. Het doet allemaal sterk denken aan Mata, dus wij zijn nu alvast benieuwd hoever Nurio het nog kan schoppen.