"Hij likt verdomme als de grootste befkoning"

Dankzij de moedige keuze voor de jeugd die ze in Anderlecht hebben gemaakt, kreeg de Belgische voetbalkijker een serie prachtige Champions League-avonden voorgeschoteld. De internationale lof is meer dan terecht. Maar van de match tegen Dortmund zullen kijkers vooral dat vulgaire zegegebaar van Aleksandar Mitrovic onthouden. En dat is meer dan (een jeugd-)zonde. Na jaren van blamages, afgangen en pandoeringen heeft een Belgische ploeg opnieuw bewezen dat het nog mogelijk is om te schitteren op het allerhoogste niveau. Met een tikkeltje meer geluk en ervaring (in Galatasaray en thuis tegen Arsenal) zou Anderlecht nu in de pot van de knock-outfase in de Champions League zitten en mocht Arsenal wondjes gaan likken in de Europa League. Dat ze dat in Brussel niet presteerden met een ploeg vol overbetaalde buitenlandse vedetten à la Mbokani en Jovanovic, maar door resoluut te kiezen voor de eigen ketjes, maakte de pret alleen maar groter. Dat die jonge jongens nog onregelmatig zijn en zich makkelijker kunnen opladen voor een veldslag tegen Die Gelbe Wand of in de Turkse Hel: wat maakt het in godsnaam uit? Voor de internationale uitstraling van Anderlecht zijn die Europese prestaties veel belangrijker dan een (geeuw) vierde titel op rij. Ook Aleksandar Mitrovic bewees in de laatste drie CL-matchen zijn meerwaarde. Hij wierp die overtollige kilo’s van zich af, vocht terug na de striemende (maar terechte) kritiek en maakte heel snel opnieuw het verschil voor zijn club. Als je dat kan, zonder kapot te gaan onder dat immens vergrootglas op je knikker (en je vetrollen), dan ben je een getalenteerde gozer. Of heb je een schijt-aan-alles-mentaliteit, dat kan ook. Bij nader inzien zal het een combinatie van de twee zijn. Het lijdt geen twijfel dat Mitrovic voor Anderlecht een winstgevende investering wordt. Over pakweg anderhalfjaar verkopen ze hem voor het dubbele of driedubbele van zijn aankoopprijs van 5 miljoen euro. Of de Serviër daarna een topper wordt? Da’s wat anders. In Brussel wordt Mitro streng, maar liefdevol begeleid. Trainer Besnik Hasi heeft er al een hele legbatterij eieren onder gelegd. En dat rendeert. Bij een Europese topclub word je veel meer aan je lot overgelaten. Daar lopen meerdere vedetten rond. Hang er de clown uit en je mag inpakken. Het is veel waarschijnlijker dat Mitro een nieuwe Mbokani, dan een Lukaku of Kompany. Rotgetalenteerd, maar te dom, te onopgevoed of te gek voor de top. Met de manier waarop hij zijn kopbalgoal tegen Dortmund vierde, zouden ze over Het Kanaal alleszins niet kunnen lachen. Want natuúúrlijk staat dat vulgaire vreugdegebaar voor orale seks. Dat Mitro via intimi aan de pers liet uitschijnen dat het daar niks mee te maken heeft, is lachwekkend hypocriet. “De tong van de critici afknippen”? Het zal wel. Hij maakt geen knipgebaar, hij likt verdomme als de grootste befkoning in The Rise of the Pussy 7. Dat wordt lachen als al die jonge Anderlechtfans straks hun idool imiteren. Net daarom is het onbegrijpelijk dat een Anderlecht-coryfee als Michel Verschueren zoiets met de mantel der liefde bedekt. “Ach, dat is een spontage geste na een goal”, vergoeilijkte hij. Wat wordt de volgende spontane geste? Pijpgebaren met de stok van de cornervlag, om “de critici de mond te snoeren”? Een greep naar het kruis om duidelijk te maken dat ze zijn kersenpitten kunnen kussen? Ho, wacht even: met dat laatste gebaar kreeg Steven Defour toch miserie? Dessel-speler Tino Pellegriti werd er dit seizoen zelfs voor geschorst. Laat de bond dus maar consequent zijn. Al zou het nog beter zijn als de club haar Servische enfant terrible eens zou duidelijk maken dat hij zulke obsceniteiten beter achterwege laat, vanwege zijn voorbeeldfunctie. En vanwege het imago van de club. Ranzigheid past niet bij een club van stand. En al helemaal niet bij na-apende jongetjes van zeven. Raf Liekens

LEES OOK: "Vitor Bruno is kansloos" - tóch nieuwe trainer Anderlecht?