Een live wedstrijd bijwonen in de Barclays Premier League. Wie droomt daar niet van? Afgelopen maandag ging ik naar Craven Cottage om er de wedstrijd Fulham-Arsenal te gaan bekijken.
We hadden tickets achter het doel in de buurt van de harde kern van Fulham. We kwamen een uur voor de wedstrijd al toe om de sfeer op te snuiven. Na een bezoek aan de clubshop werd ik meteen tegengehouden door een cameraploeg van de Premier league waarna een bevallige dame een microfoon onder mijn neus duwde.
Verrast en opgewonden gingen we richting onze plaatsen. Op elk zitje lag een 'klapper'. Dat is een soort gevouwen karton om klapgeluiden te maken. De opwarming begon en de sfeer zat er zelfs al dik in. Ook de stadionomroeper maakte er een ware show van. Ondertussen was het stadion al flink volgelopen en wachtte iedereen de wedstrijd in spanning af. Ook het vak van Arsenal was volledig uitverkocht en ze hadden flink wat lawaai bij! Net voor het begin van de match zag ik Georges Leekens passeren die wellicht kwam voor Dembélé en Vermaelen. Die laatste was er echter niet bij wegens een blessure.
De wedstrijd kwam op gang na een oorverdovend geluid van de supporters. In het eerste kwartier lag Fulham zwaar onder, maar dat was niet te merken aan de fans. Even later viel vlak voor onze neus het eerste doelpunt van de wedstrijd: een mooie kopbal van Koscielny. Arsenal kwam op voorsprong en hun supporters overstemden het thuispubliek. Naast ons zat een nogal extreme supporter die werkelijk alles anders zag dan de rest in het stadion en dat was een grappig zicht. Nog geen minuut na het doelpunt stonden de fulhamfans opnieuw achter hun ploeg.
The Cottagers kregen op die manier ook meer ruimte in de wedstrijd, maar Arsenal bleef gevaarlijk. Doelman Stockdale hield Fulham enkele keren goed in de wedstrijd. Zo eindigde de eerste helft met een 0-1 achterstand voor de thuisploeg. Een briljante Van Persie is wat me vooral is bijgebleven uit die eerste helft.
Tijdens de rust kwamen enkele jonge spelertjes van clubs uit de buurt het veld op om een wedstrijdje te spelen tegen elkaar. Er zit wel degelijk wat talent in Engeland!
In de tweede helft nam Fulham het heft in handen en ging het aanvallender spelen. Zo kwam het enkele keren dicht bij de gelijkmaker en verdienden ze die zeker ook. Arsenal counterde ook enkele keren stevig en kon zo de wedstrijd beslissen, maar de verdediging van de thuisploeg speelde aardig. Ook de aanval deed het erg goed. Ruiz was werkelijk top in zijn acties en Dembélé heerste over het middenveld. Ze speelden
The Gunners werkelijk weg en wat later stond Arsenal zelfs met tien te spelen toen Djourou aan de noodrem trok. Fulham voerde vervolgens de druk op en kon op die manier 5 minuten voor affluiten de gelijkmaker mooi binnenkoppen via Sidwell. Een ongeziene explosie in het stadion was wat volgde. Met nog enkele minuten op de klok leek er zelfs nog meer in te zitten voor
the Cottagers. Diep in de toegevoegde tijd gebeurde dan ook een wonder: Bobby Zamora bracht Fulham op voorsprong. Wat er toen gebeurde had ik nog nooit meegemaakt. Die ontlading van de fans! Ik heb nog nooit zo'n dankbare fans gezien.
Met een goed gevoel gingen we nakaarten in een lokale pub met de fulhamfans die ongelofelijk blij waren met hun overwinning. Achteraf gezien was ik eigenlijk echt gechoqueerd met wat ik allemaal zag. Indien de scheidsrechter een mogelijk foute beslissing nam werd er even naar geroepen en dat was het. Wanneer dit in België gebeurt, wordt het veld getrakteerd op bekers en aanstekers. Hoe die fans zo achter hun ploeg stonden heb ik nog nooit gezien. Zowel de fans van Arsenal als die van Fulham waren ontzettend sportief in wat een geladen wedstrijd is geweest. Tot zover het verslag van een prachtige ervaring.
LEES OOK:
Doku briest ondanks glansrol: Rode Duivel in zak en as
Stef Vekemans
