Ruben Van Gucht heeft enorm veel professionele uitdagingen, maar heeft daarnaast ook een familieleven bij een aantal verschillende vrouwen. Met twee van hen heeft hij ook een kind: Florence en Mondo bij respectievelijk Charlotte Van Looy en Blanka Vlasic. Maar hoe zit het juist in de band tussen vader en zoon?
LEES OOK: Ruben Van Gucht trekt harde grens: "Blanka en ik..."
Van Gucht heeft één groot doel voor zijn vijftigsteVan Gucht is bij HLN opvallend eerlijk over zijn ambities. Veel geld verdienen staat momenteel bovenaan zijn verlanglijstje. Niet om zichzelf met luxe te omringen, maar om binnen een tiental jaar wat gas terug te kunnen nemen.
Hij werkt naar eigen zeggen dag en nacht en hoopt dat nog een jaar of tien vol te houden. Daarna wil hij, rond zijn vijftigste, eventueel halftijds aan de slag gaan.
Daar zit een duidelijke gedachte achter. Financiële vrijheid moet hem vooral de vrijheid geven om zijn leven anders in te vullen. Minder werken betekent voor Van Gucht immers meer tijd voor zijn gezin. En daarbij denkt hij in het bijzonder aan Mondo, zijn vierjarige zoon uit zijn relatie met Blanka Vlasic, die in Kroatië woont.
Een emotionele keuze, met Mondo als belangrijkste reden
Het is misschien wel het meest opvallende aan zijn verhaal. Van Gucht beseft dat hij zijn zoon door zijn drukke agenda minder vaak ziet dan hij eigenlijk zou willen. Hij benadrukt dat hij Mondo geregeld ontmoet, maar dat de afstand en zijn professionele verplichtingen hun tol eisen. Dat lijkt aan hem te knagen. Geld verdienen is voor hem dan ook geen doel op zich, maar een middel om later vaker gewoon papa te kunnen zijn.
Ook zijn dochtertje Florence, dat hij samen met Charlotte Van Looy heeft, komt in dat verhaal aan bod. Zij woont dichter bij hem en ziet hij (uiteraard) veel vaker. Maar Van Gucht wil niet dat het verschil in afstand ook een verschil in aandacht of aanwezigheid wordt. “Mijn zoon heeft evenveel recht op een papa als zij”, klinkt het. Een uitspraak die duidelijk maakt dat hij zich bewust is van de moeilijke evenwichtsoefening tussen zijn werk en zijn vaderschap.
Het is een menselijke ambitie, maar tegelijk ook een pijnlijke vaststelling. Je kunt als ouder nog zoveel plannen maken voor later, de tijd die je vandaag mist, krijg je niet zomaar terug. Van Gucht lijkt dat zelf ook te beseffen. Zijn wens om op termijn minder te werken, klinkt daarom niet als een gewone financiële doelstelling, maar als een emotionele keuze. Hij wil er zijn voor Mondo, en hoopt dat hij zichzelf binnen enkele jaren eindelijk de ruimte kan geven om dat vaker te doen.
Maarten Coenen