Maarten Coenen
Herman Brusselmans maakte onlangs bekend dat hij niet meer zal opdraven in de jury van De Slimste Mens ter Wereld. Zijn humor was te 'duister' geworden. De schrijver liet nu iedereen schrikken met nog een pak meer donkere gedachten, die zijn fans in shock achterliet.
LEES OOK: Michèle Lacroix doet aangrijpend verhaal: “Drie maanden superzwaar”’
Voetbalanalist met scherpe humorHij was jarenlang de man die in voetbalprogramma’s de lach én de controverse bracht. Die periode ligt echter al een heel tijdje achter ons.
Vandaag duikt Herman Brusselmans nog geregeld op bij De tafel van Gert, maar wie goed luistert, hoort dat de toon veranderd is. Minder branie, meer onderhuidse zwaarte.
Recent liet hij zelfs verstaan niet langer in de jury van De Slimste Mens ter Wereld te zullen zetelen. Zijn humor was te donker geworden, te duister. Die woorden blijken nu meer dan een terloopse bedenking.
Van spot naar stilstand
In zijn nieuwste column in Humo legt Brusselmans de vinger op een pijnlijke plek. Niet bij de wereld, maar bij zichzelf. Hij werkt naar eigen zeggen aan een roman over zijn grootvader, veelzeggend getiteld ‘Bejaarden die oud worden’. “Ik kom er zelf in voor, omdat ik ook redelijk bejaard ben,” schrijft hij
“Men zal zich afvragen: als je bijna niet meer schrijft, wat doe je dan de hele dag? Welnu, ik zit praktisch altijd na te denken over de dood,” bekent hij. De vragen die volgen zijn onontkoombaar. Wanneer zal het gebeuren. Plots of langzaam. En vooral wat erna komt. Brusselmans laat de lezer achter met een onverwacht beeld dat tegelijk grof en ontroerend is.
Hij gelooft in reïncarnatie en ziet zichzelf terugkeren, gehavend maar liefhebbend. Weg van de wereld, samen met zijn vriendin en zoon, levend van herinneringen. Het is geen grap, geen provocatie, maar een zachte, bijna breekbare gedachte. Misschien verklaart dat waarom zijn humor vandaag te donker wordt genoemd.
