Maarten Coenen
Morgen staat Eddy Snelders opnieuw in het middelpunt van de belangstelling, dit keer voor het Antwerpse hof van beroep. Wat voor velen een afgesloten hoofdstuk leek, wordt alsnog heropend. De voormalige voetbalcommentator hoopt op één ding en dat is uit de gevangenis blijven. Die hoop botst frontaal met het onbegrip en de woede bij zijn slachtoffers, die dachten eindelijk rust te hebben gevonden.
LEES OOK: RAFC-fan Kim Huybrechts beleeft dubbel drama in Antwerpen
Laatste manoeuvre voor de celEddy Snelders werd veroordeeld voor feiten van exhibitionisme en voyeurisme. Bij de slachtoffers zaten bekende namen zoals onder meer ex-VRT medewerkster Martine Preenen.
Snelders tekende op het allerlaatste moment beroep aan tegen zijn veroordeling. In eerste aanleg kreeg hij vijf jaar cel opgelegd, waarvan een deel met uitstel, achttien maanden daarvan waren effectief. Die effectieve straf wil hij koste wat het kost vermijden.
Zijn beslissing om toch in beroep te gaan kwam hard aan bij de vrouwen die hij jarenlang heimelijk filmde. Zij hadden gehoopt op berusting en erkenning, niet op een nieuwe juridische strijd.
Schuld erkend, straf betwist
Over zijn daden bestaat geen discussie meer. Snelders gaf toe dat hij verborgen camera’s plaatste in badkamers en toiletten van zijn woning en chalet en zo tientallen vrouwen filmde. De beelden werden zorgvuldig opgeslagen en geordend.
In totaal identificeerden speurders meer dan tachtig slachtoffers. De erkenning van schuld bracht voor velen opluchting, maar het beroep voelt voor hen als een stap achteruit.
Angst voor gevangenis
Volgens zijn verdediging is Snelders vooral bang dat een celstraf zijn therapie zou onderbreken. Hij volgt al jaren intensieve begeleiding en vreest dat die in de gevangenis niet kan worden voortgezet.
Dat argument stuit op felle kritiek bij de slachtoffers, die erop wijzen dat ook gedetineerden therapie kunnen krijgen. Voor hen weegt de symbolische waarde van effectieve straf zwaar door, zo bericht HLN. Hoewel niet alle slachtoffers opnieuw naar de rechtbank trekken, zullen sommigen morgen wel hun stem laten horen. Zij willen duidelijk maken dat dit beroep oude wonden opnieuw openrijt. De kern van het debat draait niet langer rond schuld, maar rond strafmaat en verantwoordelijkheid. De vraag is of het hof meegaat in de vraag om mildheid of net het signaal van de eerste rechter bevestigt.
