Kompany met duidelijke 'sneer': "Hier heerst geen politiek"

RSC Anderlecht nam afgelopen zomer in ‘onderling overleg’ afscheid van Vincent Kompany. Nadien bleek dat er toch wel wat meer aan de hand was. Kompany kwam bij Het Laatste Nieuws een beetje terug op zijn afscheid via de achterdeur bij de Brusselse club.

Het is duidelijk dat er ruis op de relatie kwam tussen het bestuur van Anderlecht en Kompany. Er werden de nodige spelletjes gespeeld, zo doken er in Humo en Apache de afgelopen weken toch wel zeer verontrustende zaken op over het reilen en zeilen binnen Anderlecht. Kompany gaf aan waarom hij Anderlecht verliet en snel onderdak vond bij Burnley.

"Ik koos vorige zomer voor ‘mensen’, niet voor ‘een club’. De bestuursmensen van Burnley raakten mij en overtuigden mij. Ik ben in een club terechtgekomen waar geen politiek heerst – enkel voetbal”, zei hij veelzeggend. De verhalen van de afgelopen weken waren duidelijk: bij Anderlecht was het intern een wespennest.

SUCCES

In België kreeg Kompany de nodige kritiek, nu veel lof. De waan van de dag. Wie wint is goed. Anderlecht werd en wordt nog te vaak beoordeeld als een club die Belgische top is, maar dat is al enkele jaren inzake het financiële en sportieve aspect niet meer het geval. Al zijn ze op de terugweg, nadat er in de zomer duidelijk voor de verkeerde route werd gekozen. De twee jaren van Kompany waren zeker geen flop. Hij loodste de club twee keer naar de top vier, met een voetbalstijl die bij de stijl van het huis paste.

"Mijn tijd in Anderlecht zat erop. Succes wordt niet bepaald door het aantal prijzen. Ja toch wel, als je het grootste budget hebt. Maar als je het vijfde budget hebt, en je eindigt derde, dan mag je spreken van succes”, aldus Kompany. De afgelopen jaren staken ploegen als Club Brugge, Royal Antwerp FC en KRC Genk RSCA voorbij. Zelfs AA Gent stond iets verder, maar het verschil met RSCA was miniem. Paars-Wit eindigde dan ook twee keer hoger dan hen in de competitie, maar in de bekerfinale verloren ze na strafschoppen.

LEES OOK: Na Huerta en Saliba: wat met vier andere Renard-transfers?