Arne Decraene
De kogel is door de kerk: voortaan deelt Jesper Fredberg de lakens uit in het Lotto Park. Het eerste dossier op het bureau van de spiksplinternieuwe sportief directeur: het lot van trainer ad interim Robin Veldman, die hoopt om permanent aangesteld te worden als T1. Helaas voor de Nederlander, die zondag buisde voor zijn ultieme examen, staat hem straks wellicht een hard verdict te wachten.
Hetzelfde mag wat ons betreft gelden voor de zogenaamde 'South Leaders', die het zondag nodig achtten om hun eigen tienjarig bestaan met wat pyrotechnisch materiaal in de verf te zetten en zo de wedstrijd tegen autoritair koploper KRC Genk tijdelijk te doen staken. Geen protestactie dus, wel een soort van egotrip waar de ultragroep naar eigen zeggen recht op heeft. Een visie die Marc Coucke gelukkig niet met hen deelt. Anderlecht beloofde reeds streng op te zullen treden tegen de zoveelste uiting van wangedrag en is ontgoocheld dat de gemaakte afspraken niet werden nageleefd. Als geste betraden de Brusselaars immers zowaar eerst nog het terrein met speciale shirts om diezelfde supportersvereniging te eren. In de toekomst toch maar niet meer doen, zouden we dan denken.
BALANS VAN VELDMAN
Over naar de orde van de dag. Tot grootse daden inspireerde de vuurwerkshow Paars-Wit niet. Op dat moment stond Anderlecht al met 0-1 in het krijt, kort na de pauze deed een oppermachtig Genk de boeken helemaal dicht. In zijn zesde wedstrijd ging Veldman zo voor het eerst onderuit. De balans: een vier op zes tegen FCSB en Silkeborg, goed voor de volgende ronde van de Conference League, een vier op negen in de competitie – met behalve de logische nederlaag tegen Genk een zege tegen Eupen en draw tegen Antwerp – en een moeizame bekerkwalificatie via strafschoppen tegen tweedeklasser Lierse Kempenzonen. Niet verkeerd gezien de lastige omstandigheden, maar nu ook niet meteen een rapport om over naar huis te schrijven. Toch werden de voornaamste doelstellingen integraal bereikt.
Bovendien betuigden een aantal zwaargewichten in de kleedkamer reeds openlijk hun steun aan de jonge coach, die er niet voor terugdeinst om knopen door te hakken. Sebastiano Esposito en Wesley Hoedt werden definitief de deur gewezen. Indien zijn passage er eentje van korte duur zou blijken, maakte Veldman dus alvast brokken – al zullen er weinigen in het Lotto Park daarom malen. Zondag zette hij ook Amir Murillo op de bank, een poging om de rechtsachter eindelijk nog eens wakker te schudden. Kordate ingrepen die worden gesmaakt, hoewel het soms toch dansen op een slappe koord blijft. Zo loopt Fabio Silva de laatste tijd bijzonder gefrustreerd rond. Het systeem van Veldman, met slechts één diepe spits, blijkt hem heel wat minder te liggen. Van een klik tussen beide lijkt geen sprake.
KANSLOOS TEGEN GENK
Niet dat Veldman koppig vasthoudt aan één formatie. 4-3-3, 4-4-2 en zelfs de vaak vervloekte 3-5-2 van zijn voorganger Felice Mazzu: in een vergeefse poging een vuist te maken passeerde het tegen Genk allemaal de revue. Het mocht niet baten, want ondanks een aantal prikjes kreeg Anderlecht zelfs tegen tien Limburgers nooit echt voet aan grond. Geen afgang uiteraard gezien de vorm van Wouter Vrancken zijn troepen, die doorgingen op hun elan van de voorbije weken en op diverse vlakken gewoon haast niet af te stoppen zijn. De vlotte combinaties en lopende mensen waarmee de fiere leider doorheen de Paars-Witte linies sneed bijvoorbeeld. Of de vroege openingsgoal, eveneens stilaan een handelsmerk. Dit keer ontbond de onvermijdelijke Paul Onuachu na zo'n 20 minuten zijn duivels.
Kort daarvoor had hij Zeno Debast op nagenoeg identieke wijze al eens afgetroefd aan de eerste paal. Opnieuw geen schande, maar met het oog op Qatar stemt het ons toch niet gerust. Verder is er natuurlijk nog de vista van uitblinker Bilal El Khannouss, dodelijk in combinatie met de rushes van het duo Joseph Paintsil en Daniel Muñoz op de rechterkant – de traptechniek van Mike Trésor had Genk dit keer zelfs niet nodig. Of de offensieve dadendrang van de backs die andermaal hun vruchten afwierp. Linksachter en WK-ganger Gerardo Arteaga tekende met een gelukje voor de 0-2. Later kreeg hij nog een volgens het Referee Department onterechte rode kaart. Geen probleem voor zijn ploegmaats, die nu al voor de derde keer dit seizoen zelfs met een man minder moeiteloos overeind wisten te blijven.
VRAGEN VOOR FREDBERG
We kunnen Veldman dus niet verwijten dat Anderlecht in het slotkwartier niet meer wist te profiteren, of geen antwoord vond op het Limburgs gevaar. Eerder beten veel meer ervaren trainers hun tanden erop stuk. Bovendien had hij al zijn wissels dan reeds opgebruikt. Moussa N'Diaye mocht zelfs al na een halfuur gaan bekomen van de verkoudheid die Paintsil en Muñoz hem bezorgden. "Dit is geen speeltijd", klonk het achteraf hard tegenover de jonge linksback, die nochtans niet geholpen werd door Francis Amuzu. Bij beide doelpunten was het toch vooral hij die de assistgever zomaar liet lopen. Aan de overkant maakte de snelle winger zelf bovendien nauwelijks wat klaar. Wie dacht dat Amuzu zijn statistieken zou opkrikken nu hij niet langer de volledige zijlijn moet afdraven komt weer bedrogen uit.
Ook onder Veldman blijft de eeuwige belofte, wiens enige goede voorzet verkwanseld werd door Yari Verschaeren, steken op één doelpunt en één assist. Op het middenveld bleek Adrien Trebel, die samen met Kristian Arnstad wel voor wat gif kan zorgen, niet het verhoopte wondermiddel. De vele vervangingen brachten evenmin zoden aan de dijk. Een kwestie van kwaliteit: benieuwd of een andere coach zomaar beter kan doen met dit spelersmateriaal. Een vraag voor Fredberg, die op basis van wat hij zondag te zien kreeg wellicht niet overtuigd zal zijn van Veldman. Al stelde de nieuwe sportieve baas ongetwijfeld ook vast dat hij tijdens de aanstaande wintermercato vooral de kleedkamer grondig onder handen zal moeten nemen. Benieuwd welk budget de Deense crisismanager daarvoor ter beschikking krijgt.
VOORDEEL VOOR VELDMAN?
Wat de trainerskwestie betreft volgt Fredberg, die naar verluidt alvast de kandidatuur van zijn landgenoot Jess Thorup ontving, vermoedelijk het oordeel van zijn bazen. Zij zijn van mening dat Veldman te waardevol is voor Neerpede en zien hem daarom liever een stap terugzetten. Afwachten of de Nederlander, die zelf meer wil zijn dan louter een tussenpaus maar zijn neus niet optrekt voor de RSCA Futures, Peter Verbeke en vooral Wouter Vandenhaute alsnog op andere gedachten kan brengen. Het laatste woord is echter sowieso voor Fredberg, wiens eerste beslissing mogelijk zijn belangrijkste wordt. De top vier is gaan vliegen, maar als Anderlecht zich nog bij de bovenste acht wil scharen – een Europees ticket blijft volgens de directie nog altijd de doelstelling – valt er na het WK geen tijd te verliezen.
Alleen is het schema de recordkampioen niet gunstig gezind. Anderlecht trekt eerst naar het Charleroi van Mazzu, in de beker wacht opnieuw Genk. Vervolgens nemen de Brusselaars het op tegen Union en Club Brugge. Alle krachtverhoudingen in acht genomen mogen de ambities wie weet halfweg januari, nog voor Fredberg zijn stempel echt heeft kunnen drukken, reeds worden opgeborgen. Geen cadeau voor een T1 die met een propere lei wil beginnen. Dan toch maar beter doorgaan met Veldman, die al kan voortbouwen op enige automatismen en misschien wel tijd verdient om zijn ideeën verder uit te werken? Officieel treedt Fredberg pas op 1 januari in dienst in het Lotto Park, al wordt uitsluitsel veel vroeger verwacht. Of dat dan in het voordeel is van Veldman, valt helaas voor hem sterk te betwijfelen.
AD
LEES OOK: Kassa kassa in JPL: 120 miljoen voor vier smaakmakers
