Arne Decraene
Op bezoek bij Bayer Leverkusen kwam Club Brugge niet verder dan een 0-0 gelijkspel, terwijl Porto won van Atlético Madrid. Daardoor grijpt Blauw-Zwart alsnog naast de groepswinst in de Champions League. Toch kan Carl Hoefkens ook na de laatste poulematch, waarin de landskampioen aantrad met een onuitgegeven elftal, tevreden zijn over zijn troepen. Meer nog: misschien zadelden zij hem wel met een volgend luxeprobleem op. Al komt die 'nieuwe' weelde mogelijk net goed van pas.
Simon Mignolet was fier op de geschiedenis die werd geschreven, ook Hans Vanaken genoot met volle teugen van de kwalificatie voor de knock-outfase. Hoefkens daarentegen gaf toe dat hij toch lichtjes ontgoocheld was. Hoewel dat gevoel snel weer baan ruimde voor gepaste trots, besefte hij dat Club een unieke kans had laten liggen. Niet dat die leidersplaats hem zoveel kan schelen. "Een wereld van verschil zou ik het niet noemen, aangezien ook grote ploegen tweede worden", klonk het met het oog op de loting van maandag, waarin sowieso een grootmacht uit de trommel komt. "Maar wie of wat er uit de loting komt, maakt me eigenlijk niet veel uit. Het geloof in eigen kunnen is groot", wist Hoefkens verder nog te vertellen. Logisch ook, want de Europese balans tot dusver is ronduit indrukwekkend.
DÉJÀ-VU NAAR CDK
Ook in de BayArena bleef Club zonder veel moeite overeind. Niet evident, want ondanks de penibele situatie in de Bundesliga – waar Leverkusen zelfs in de degradatiezone kampeert – beschikt Xabi Alonso over bakken kwaliteit. Het feit dat de Duitsers vorig jaar vlotjes ruim 23 miljoen neertelden om Odilon Kossounou weg te plukken in Jan Breydel spreekt boekdelen over de waardeverhoudingen op papier. Om nog maar te zwijgen over de talloze andere kleppers in zijn kern. Patrick Schick en Moussa Diaby bijvoorbeeld, die Mignolet allebei tot een zoveelste knappe redding dwongen. De doelman, auteur van alweer zijn vijfde clean sheet op het kampioenenbal, behoorde nog maar eens tot de uitblinkers langs Brugse zijde. Net als in de eerste vier matchen zakte daar echter vooral niemand door de ondergrens.
Anders dus dan tegen Porto, toen Brandon Mechele sterretjes zag. Nu was hij soeverein de baas van Schick. Net als Dedryck Boyata herpakte Mechele zich zo in het trio achterin, waar door de afwezigen ook Bjorn Meijer postvatte. Hij stelde evenmin teleur. Op de flanken – Hoefkens koos dan toch voor een 3-5-2 – vervulden Eduard Sobol en Tajon Buchanan plichtbewust hun taken. Die laatste trof zelfs de lat, een schot dat enigszins deed denken aan de pegel van Charles De Ketelaere in Rome twee jaar geleden. Gelukkig zijn de gevolgen dit keer iets minder groot. Voor het overige liep het voorin een pak minder gesmeerd. Ferran Jutglà speelde een vrij anonieme wedstrijd, Noa Lang deed wel zijn stinkende best maar werd in de diepte en duels eveneens fysiek afgetroefd door de sterke en snelle verdedigers.
ALL-IN VAN HOEFKENS
Geen schande, zo weet ook Hoefkens. "Kossounou en Edmond Tapsoba zijn gewoon toppers", aldus de trainer achteraf. Voor zowel Jutglà als Lang was het zo een ondankbare partij. Die laatste voerde wel gretig en met veel discipline zijn defensieve opdrachten uit, ook in balbezit etaleerde hij zijn goeie wil. Alleen misten zijn acties, doorgaans vanaf de linkerkant of ver van de zestien, vaak doelgerichtheid. Uiteindelijk werd hij als eerste vervangen voor Andreas Skov Olsen, blijkbaar toch nog niet helemaal hersteld van een heupblessure. Later gooide Hoefkens achtereenvolgens Cyle Larin, na zijn degelijke invalbeurt tegen KV Oostende nog steeds hoger in de pikorde, en Roman Yaremchuk in de strijd. De recordaankoop liep zich in zijn beperkte minuten nog de longen uit het lijf. Boodschap begrepen dus?
Volgens de coach een poging om alsnog all-in te gaan, hoewel daar op het veld weinig van te merken viel. Tegen een weliswaar niet te onderschatten doch bescheiden tegenstander, al zag Hoefkens het gebrek aan risico's langs Duitse zijde eerder als een teken van respect, liet Club het na om vol op jacht te gaan naar een doelpunt en de bijhorende poulewinst. Had de landskampioen zelf misschien net iets meer durf moeten tonen, of vroeger de kaart van de aanval trekken? De beloftevolle start van de tweede helft, met de kans voor Buchanan na voorbereidend werk van Lang, kreeg op offensief gebied alvast geen vervolg. Ook vlak voor de rust, toen Leverkusen eveneens kwam opzetten, had Blauw-Zwart de neus al aan het venster gestoken. Kamal Sowah geraakte evenwel niet langs Lukasz Hradecky.
SOWAH OP DE ACHT
"Op het allerhoogste niveau moet je de kleine momenten pakken. Dat hebben we vandaag een beetje nagelaten", zag Hoefkens hoe zijn elftal ook een aantal andere situaties te slordig uitspeelde. Niet dat Sowah, die zijn mogelijkheid met een van kenmerkende recuperaties hoog op de vijandelijke helft eigenhandig versierde, veel te verwijten valt. Al kon ook de Ghanees af en toe beter doen. Toch was Hoefkens ongetwijfeld opgetogen dat hij terug van de partij was. "Onze intentie in deze campagne was altijd om te winnen met dominant voetbal, om hoge pressing te zetten en in de tegenpressing te gaan. In heel veel duels is ons dat uitstekend gelukt", aldus Hoefkens. Enkel tegen Porto liep het vorige week ineens volledig verkeerd, niet toevallig de enige wedstrijd waarin de toen geschorste Sowah ontbrak.
Alsof hij dat nog eens wilde onderstrepen was Sowah dinsdag andermaal alomtegenwoordig. Ditmaal niet als zwervende spits rond Jutglà, een rol die nu voor Lang was gereserveerd, wel als zogenaamde nummer acht op het middenveld. Toen hij in zijn eerste seizoen flopte in Jan Breydel werd al geregeld geopperd dat de toenmalige recordaanwinst op die plek, waar hij eerder ook bij OH Leuven brokken maakte, beter tot zijn recht zou komen. Met zijn prestatie in Leverkusen zette de kilometervreter dat nog eens in de verf, al durven we niet zeggen of het nu ook meteen zijn beste positie is. Hoger op het terrein komt het stoorwerk van Sowah, een van de cruciale geheimen achter het succes in Europa, tenslotte evenzeer van pas. Vast staat alleszins dat hij zich het best in zijn sas voelt in een centrale rol.
NIELSEN OP DE ZES
De impact van Sowah valt trouwens niet te reduceren tot louter zijn loopvermogen. Ondanks de onzuiverheden die soms in zijn spel sluipen, net zoals zijn gebrek aan killerinstinct wellicht deels te weten aan de manier waarop hij kwistig omspringt met zijn krachten, is hij met zijn vista en oog voor ploegmaats ook in de opbouw van goudwaarde. Akkoord, samen met de afwerking laat zijn passing af en toe eens te wensen over, maar dat weegt niet op tegen de bergen werk die het dynamische Duracellkonijn verzet. Dat hij in Duitsland op het middenveld belandde heeft overigens alles te maken met de schorsing van Raphael Onyedika. Een ietwat verrassende keuze, al is het niet zo dat Hoefkens veel alternatieven achter de hand had. Zeker nu Éder Balanta, sowieso niet in de bovenste schuif, in de lappenmand ligt.
Club heeft dan wel een kwalitatief brede kern, op het middenveld zijn de wisselopties beperkt. Niet voor niks raakt Hoefkens amper aan zijn vaste trio van Onyedika, Vanaken en Casper Nielsen, zelf een rij achteruit geschoven om te depanneren als controleur voor de defensie. Niks nieuws voor de Deen, die daar ook bij Union het slot op de deur vormde en het voortreffelijk deed. Meer nog: de UEFA riep hem prompt uit tot Man van de Match. Een onderscheiding die net zo goed naar Sowah kon gaan, aan wie Nielsen dus zijn normale positie bij Blauw-Zwart afstond. Voor het duo is geen inspanning teveel, elke week lijken ze wel elkaar te willen aftroeven op het gebied van afgelegde kilometers. Dit keer won Nielsen nipt het pleit. Tijd voor welverdiende rust is er echter niet, want zondag wacht alweer AA Gent.
ONYEDIKA DE DUPE?
Ongetwijfeld verschijnt Nielsen dan opnieuw aan de aftrap. Na Vanaken, dinsdag natuurlijk ook terug op de afspraak, en Mechele is hij de veldspeler met de meeste minuten op de teller. Voor iemand die zich steevast honderd procent geeft is het nochtans niet vanzelfsprekend om zich telkens weer op te laden. Niet iedereen is een marathonman als Vanaken. In dat opzicht was de combinatie van Nielsen en Sowah in de billijke brilscore bemoedigend. Waar hij tot hiertoe nauwelijks durfde te roteren op het middenveld, en daar sinds de komst van Onyedika zelden veranderde van personeel, heeft Hoefkens er een variatie bij. Goed nieuws ook voor de voorlinie, waar de coach al weken met een luxeprobleem te kampen heeft. Sowah achteruit trekken biedt extra perspectieven voor pakweg Lang of Yaremchuk.
Een welgekomen variant, zeker omdat Onyedika een risicopatiënt is. Na 14 optredens staat de teller reeds op vijf gele kaarten. Bovendien kende de recordaankoop-voor-één-dag, een titel die hij quasi direct inleverde bij Yaremchuk, de laatste tijd een lichte terugval na zijn prima start. Al staan zijn kwaliteiten nog steeds buiten kijf: Club hoeft zich haar investering van 10 miljoen niet te beklagen. Voorlopig is de Nigeriaan nog altijd vrij zeker van zijn stek, de weelde verschuift zich nog niet naar het middenveld. Hoefkens deinst er evenwel niet voor terug om spelers met torenhoge prijskaartjes en marktwaardes richting de bank of zelfs tribune te verwijzen. Wie weet zit Onyedika, tot dusver een sinecure in de basis, na Lang en Yaremchuk dus wel als volgende in nesten. Benieuwd welke knopen Hoefkens in Gent doorhakt.
AD
LEES OOK: Kassa kassa in JPL: 120 miljoen voor vier smaakmakers
