Arne Decraene
Een sprookje dat tot ver in het buitenland weerklank vindt. Union won afgelopen weekend met forse 1-7 cijfers op bezoek bij KV Oostende, en blijft zo riant aan de leiding in de Jupiler Pro League. Stilaan wordt de promovendus dan ook alsmaar maar tot de serieuze titelkandidaten gerekend. Maar hoe groot is de kans nu eigenlijk dat Felice Mazzu en zijn troepen hun stunt kunnen voltooien?
17 augustus 2018. Zo lang was het voorafgaand aan de huidige campagne al geleden dat een Brusselse ploeg nog eens aan de kop van het klassement kampeerde. Terwijl het sindsdien de verkeerde kant opging met Anderlecht – eerder in datzelfde jaar nog met het schaamrood op de wangen uit de Croky Cup geknikkerd door de toenmalige tweedeklasser, achteraf gezien een voorteken van wat komen zou – herrees stadsgenoot Union uit de doden. Een stevige doorn in het oog van de recordkampioen, die uitgerekend nu aan klantenbinding probeert te doen in de hoofdstad. Daar verovert het stamnummer 10, dat wél sprankelend voetbal combineert met een ongenadige efficiëntie, ongetwijfeld elke dag weer meer harten. Net zoals in de rest van België.
OP TITELKOERS
Per slot van rekening pronken de Brusselaars na 15 speeldagen niet zomaar bovenaan de stand. Nadat ze met een 16 op 27 al niet onaardig van start gingen, leverde elk van de laatste zes duels een zege op. Daarbij scoorde Union zelf 23 keer, en incasseerde het aan de andere kant slechts vijf tegentreffers. In totaal zit men in het Dudenpark zo aan respectievelijk 40 en 16 stuks, goed voor een doelpuntensaldo van plus 26. Net zoals de zes clean sheets, of de 11 overwinningen, stuk voor stuk cijfers die niemand overtreft. Met nog twee wedstrijden te gaan vooraleer de competitie halverwege is, verzekerde de promovendus zich op die manier zelfs al van de herfsttitel. Een unieke prestatie die schreeuwt om meer. Maar is dat ook een realistische doelstelling?
Voorlopig legt Union dus alvast dominante statistieken voor, op maat van een toekomstige kampioen. Zeker omdat de gebruikelijke kandidaten opnieuw te veel punten laten liggen, dit keer ook topfavoriet Club Brugge. Intussen bedraagt de kloof daardoor al zeven punten, volgens de data van Sporza een voorsprong die op dit ijkpunt in de naoorlogse geschiedenis telkens bleek te volstaan om de missie later tot een goed einde te brengen. Alleen was het toen quasi altijd Anderlecht of Club Brugge die al vroeg een gat wisten te slagen. De laatste ‘kleine’ ploeg die in ons land voor de ultieme stunt zorgde, was natuurlijk Lierse SK in 1997. En zelfs dan nog: in de twee seizoenen voordien finishten de ter ziele gegane Pallieters wel reeds telkens op de vijfde plek.
VEEL VALKUILEN
Recenter kwam ook Zulte Waregem, dat zich in 2013 vanuit het niets tot vicekampioen kroonde, eens bijzonder dichtbij. Toen wél al met het systeem van de play-offs en de bijhorende halvering van de punten, waar in de tijd van Lierse uiteraard geen sprake van was. Net zomin als in het merendeel van de bovenvermelde Sporza-statistieken trouwens, met Club Brugge vorig jaar als enige uitzondering. De huidige bonus is dus minder comfortabel dan in het verleden, toen de tijd voor de achtervolgers stilaan toch al zou beginnen te dringen. Nu krijgen de falende topclubs meer kansen om de opgelopen averij te herstellen, een handicap voor Union. Al valt er met slechts vier in plaats van zes deelnemers in de eindronde wel iets minder schade goed te maken.
De promovendus moet dus niet alleen standhouden tot aan de meet, maar dan ook nog eens zes finales beslechten. Indien het zover komt tenminste. Elk seizoen zijn er namelijk wel revelaties die sterk starten, maar na verloop van tijd alsnog de rol moeten lossen. Zoals pakweg Eupen nu, of Beerschot vorig jaar – toen ook als stijger vanuit tweede klasse. Afwachten of Union de lijn wél doortrekt. Vandaag ziet het er weliswaar niet naar uit dat de 11-voudig landskampioen spoedig van haar wolk zal tuimelen, integendeel zelfs, maar het gevaar schuilt toch in een klein hoekje. Blessures bijvoorbeeld zouden wel eens een zware tol kunnen eisen. Mazzu beschikt immers over een redelijk smalle kern, waarmee hij vrij zelden roteert. Kaoru Mitoma is zowat zijn enige joker.
BLESSURES & CHEMIE
Af en toe wordt er wel eens wat gewisseld, maar behalve doelman Anthony Moris spelen ook Ismaël Kandouss, Casper Nielsen en het spitsenduo Dante Vanzeir-Deniz Undav nagenoeg alles. De ene zit aan 10 goals en zes assists, de andere al aan 13 en negen stuks. Samen bezetten ze zo plek twee en drie in de topscorerslijst, en waren ze rechtstreeks betrokken bij 23 doelpunten. Een dodelijke tandem voorin dus, gecombineerd met een ijzeren defensie. Al valt ook de impact van andere sterkhouders als Loïc Lapoussin en Teddy Teuma niet te onderschatten. Wat als er straks met een van hen iets gebeurt? Indien men in het Dudenpark aanspraak wil maken op de titel, of om te beginnen een plaats in de top vier, kruist men best de vingers dat iedereen fit blijft.
Bovendien mag er in januari ook niemand vertrekken, al lijken de Brusselaars zich daar weinig zorgen om te maken. Waar andere ploegen in hun positie vaak vrezen voor een leegloop, staat Union dankzij haar kapitaalkrachtige eigenaar sterk in de schoenen. Wie weet krijgt de kern tijdens de wintermercato zelfs nog een extra kwaliteitsinjectie, mogelijk met nog een paar overbodige pionnen van zusterclub Brighton. Al zal Mazzu ongetwijfeld willen waken over de chemie in de kleedkamer. Onder leiding van de immer charmante Italo-Belg spelen ego’s daar alvast geen rol. Ondanks de prima prestaties, ook op individueel vlak, valt er voorlopig geen vedettegedrag te bespeuren. Hopen dat hier geen verandering in komt, én dus ook de ziekenboeg niet ineens volloopt.
LEICESTER & KAISERSLAUTERN
Het bleken voor Leicester City, alsmaar vaker genoemd als hét voorbeeld voor Union, de ingrediënten tot succes toen het in 2016 plots de Premier League won. Een verhaal dat inderdaad doet denken aan het huidige sprookje in Sint-Gillis, want twee jaar eerder keerden The Foxes pas terug in eerste klasse. Al was hier dus wel nog een overgangsperiode nodig. In het eerste seizoen terug op het hoogste niveau prompt op het bovenste schavot eindigen, is dan toch nog andere koek. In het moderne voetbal deed enkel 1. FC Kaiserslautern het. De parallellen zijn zelfs legio: de Duitsers versloegen in 1998 op speeldag één Bayern München, en stonden vanaf week vier onafgebroken op kop. Union won nu meteen van Anderlecht, en nam sinds speeldag drie de leiding over.
Volgens de toonaangevende xG-data heeft het die plek ook niet gestolen. Hoewel de promovendus zichzelf wel érg gul beloont, draait Union tenslotte tevens in die ranking vlot mee bovenin. Redenen genoeg dus om aan te nemen dat de koploper haar positie niet snel uit handen zal geven, ondanks de vele variabelen (vorm, blessures, schorsingen, corona, transfers en allerhande andere soorten tegenslag) die de afloop bepalen. Bovendien zit een dipje er vroeg of laat onvermijdelijk aan te komen, en kan ook de toenemende druk wel eens wegen op de onervaren groep. Niet per se qua kilometers op de teller, wel wat strijden om de titel betreft. Daarnaast is het gebrek aan Europees voetbal een voordeel dat ten opzichte van enkele concurrenten wellicht wegvalt na nieuwjaar.
WONDER VAN MAZZU
Tot dan gaat Union, dat vooralsnog verre van uitgeblust lijkt, wel een gunstig programma tegemoet. Van de volgende zeven tegenstanders behoort louter co-revelatie KV Mechelen tot de top zes, het gros staat zelfs helemaal onderin geparkeerd. Nadien volgt dan weer een vierluik tegen achtereenvolgens Genk, Club Brugge, Anderlecht en Antwerp. Geen toeval dus dat Mazzu pas dan een balans wil opmaken. "Alles hangt af van onze positie op dat moment, wie eventueel vertrekt, en of er blessures of schorsingen zijn", weet ook de coach dat hij nog niet te vlug zijn gram moet halen. Per slot van rekening kan het plots snel gaan, en wacht met de play-offs mogelijk nog de zwaarste hindernis. Mocht zijn elftal dán nog steeds de gevestigde waarden het vuur aan de schenen leggen, is het wel tijd om de ambities bij te stellen. En voor ons om definitief mee op de boot te springen. De wonderen zijn namelijk de wereld nog niet uit. Zeker wanneer je je geluk zelf afdwingt.
LEES OOK: Club Brugge houdt hart vast: tóch toptransfer voor Seys?
