Arne Decraene
De 1-3 cijfers tegen KV Oostende geven een ietwat vertekend beeld, maar op bezoek bij KV Oostende gaf Club Brugge opnieuw een bleke indruk. Niet dat de landskampioen de punten ging stelen aan de kust, want op basis van een sterk laatste kwartier in zowel de eerste als tweede helft – met behulp van de rode kaart voor Jelle Bataille – was de zege uiteindelijk verdiend. Toch verliep het aanvalsspel wederom vrij stroef en werd er achterin teveel weggegeven, zeker in vergelijking met de dominantie langs beide kanten vorig seizoen. Tijd voor Philippe Clement om eens iets anders te proberen?
Al doet de coach van Blauw-Zwart dat eigenlijk reeds sinds het begin van deze campagne. Nadat hij in de vorige jaargang het recept van Ivan Leko adopteerde en Club in een 3-5-2 formatie naar de landstitel loodste, greep Clement nu namelijk al snel terug naar zijn oude vertrouwde 4-3-3 waarmee hij in Genk succes boekte. De voorbije weken en maanden werd er zo af en toe geswitcht tussen beide systemen, zowel van bij de start als tijdens de wedstrijden zelf. Op zich al een opvallend gegeven, vermits vorig seizoen nog quasi altijd dezelfde lijn werd getrokken. Club begon tot dusver echter zelfs in het merendeel van haar duels met vier achterin, één diepe spits en twee echte wingers. Een keuze waardoor bijvoorbeeld ook Clinton Mata weer min of meer een klassieke rechtsachter werd, ondanks zijn meerwaarde iets centraler.
SOBERE SOBOL
De rots in de branding rukt zo terug meer op dan we de afgelopen jaren van hem gewend zijn, al blijft het vooral Eduard Sobol die aan de overzijde ten aanval moet trekken. Tenslotte krijgt ook in een 4-3-3 bezetting de linksbuiten, doorgaans Noa Lang of Charles De Ketelaere, geregeld de opdracht mee om wat rond te zwerven en in het midden steun te bieden aan de diepe spits – zij het Emmanuel Dennis, Youssouph Badji of Michael Krmencik. Op de flank zelf is het daardoor vaak Sobol die als vrije man diep op de helft van de tegenstrever in balbezit komt. Alleen laat de voortzetting dan veelal te wensen over. Nochtans liet de Oekraïner vorig jaar zien een prima back te zijn, zowel in defensief als offensief opzicht. Met zijn balbehandeling, rushes en degelijke passing is hij alvast een nuttige schakel in de opbouw.
Hoger op het veld loopt het de laatste tijd evenwel iets te veel verkeerd. Dat een afgemeten voorzet niet meteen tot zijn arsenaal behoort wisten we al langer, wat in Jan Breydel trouwens niet de grootste prioriteit is op zijn positie. Al zit Sobol dit seizoen toch maar mooi aan drie assists in 11 optredens. In totaal staat de teller zo op zeven stuks in 51 wedstrijden, op zich geen slechte balans gezien het gebrek aan een targetman. Desalniettemin bleek in de voorbije campagne reeds dat het Brugse gevaar vooral over rechts komt, waar Krépin Diatta de dienst uitmaakt. Toen nog als fullback, tegenwoordig meestal als pure winger – vaak voor Mata, maar sporadisch ook eens aan de overkant. Een rol die Sobol met zijn fysieke kracht en loopvermogen, ideaal om de hele zijlijn af te dweilen, in theorie op het lijf geschreven is.
LEF VAN LEKO
De huurling bewees dus al voldoende zijn waarde, tevens als traditionele back. Zo behoorde hij tegen Anderlecht bijvoorbeeld nog tot de absolute uitblinkers. Daarna leverde Sobol ook in Zenit, een van de zeldzame keren dat Clement voor een 3-5-2 opteerde, een topprestatie af. Sindsdien ging het echter in dalende lijn, met een vormdip die zich in zijn offensieve én defensieve acties laat gelden. Aanvallend brengt hij weinig bij, en verdedigend oogt het allemaal niet echt solide. Door de blessure van Federico Ricca zijn er, behalve de jonge Maxim De Cuyper, evenwel geen alternatieven voorhanden. Tenminste, indien Clement vasthoudt aan zijn huidige systeem. Zo niet kan hij opnieuw een voorbeeld nemen aan zijn voorganger, ditmaal niet alleen qua formatie maar misschien ook wat de concrete invulling betreft.
In tegenstelling tot Clement, die bij een trio achterin steevast voor evenwicht op de flanken kiest met één back en één winger, legde Leko daar meer lef aan de dag. Hij durfde het immers aan om Diatta én Dennis te combineren, of een van beiden te linken aan Anthony Limbombe of Arnaut Danjuma. Twee creatieve krachten dus, iets waar Clement zich zelden tot nooit aan waagt. Of toch niet van bij de start. Na de interlandbreak wachten KV Kortrijk, Moeskroen en STVV, op papier een eenvoudig programma. Het uitgelezen moment voor de Brugse coach om zelf ook eens zulk een risico te nemen? Ondanks de extra druk waar de achterhoede op die manier onvermijdelijk mee te kampen krijgt, zou het wellicht helpen om meer openingen te creëren en wat vlotter tot kansen te komen – sinds kort toch een euvel.
OPTIES OP DE FLANK
Om de stabiliteit nog enigszins te bewaren, lijkt Diatta in dat geval alleszins een zekerheid. Dit seizoen acteerde de Senegalees slechts zelden op de piek van zijn kunnen, maar zelfs in een mindere dag mag zijn defensieve bijdrage niet onderschat worden. Bovendien zitten zijn statistieken, met nu al zes goals, in stijgende lijn. Aan de overkant dienen zich, naast Sobol, drie opties aan. De eerste is Dennis, die in de Champions League en zopas in Oostende met wisselend succes diep in de punt plaatsnam. Na zijn zwakke vertoning aan de kust is de Nigeriaan eventjes de gebeten hond, hoewel hij toch al meermaals zijn waarde voor Blauw-Zwart bewees. Mogelijk komen zijn onnavolgbare dribbels dus terug beter tot hun recht vanaf de flank. Zelf gaf hij recent alvast duidelijk aan liever weer weg uit het centrum te opereren.
Allicht doelt Dennis dan op de positie van rechts –of linksbuiten, maar onder Leko leerde hij na verloop van tijd tevens om de hele lijn af te draven. Wanneer hij het wil, heeft de wispelturige dribbelkont dan ook de nodige discipline in zich om die rol op zich te nemen. Dat hij over het vereiste volume beschikt staat alleszins buiten kijf, wat bij kandidaat nummer twee Noa Lang voorlopig nog te betwijfelen valt. Enkel indien Club volledig op de helft van de tegenstander kampeert, komt hij hier in aanmerking. Charles De Ketelaere liet wél reeds zien opgewassen te zijn tegen de taak, al kunnen we het hoegenaamd niet als zijn beste plaats bestempelen. Toch demonstreerde de kersverse Rode Duivel tegen KV Oostende andermaal hoe hij ook vanaf de flank een match in de beslissende plooi kan leggen. Zelfs als invaller.
WERK VOOR MANNAERT?
De vele wisselopties voorin vormen sowieso een troef voor Clement, wie hij ook aan de aftrap brengt. Door te kiezen voor Diatta én Dennis, Lang of De Ketelaere op de flanken, kan de coach echter al één extra offensieve pion opstellen. Die laatste drie dingen dan eveneens naar de plek van schaduwspits, waar ook Siebe Schrijvers wie weet weer aan de oppervlakte kan komen. Al is hij duidelijk gezakt in de pikorde, zeker na zijn gemiste kans als middenvelder in Leuven. Toch biedt een 3-5-2 waarin Badji, Krmencik, alsnog Dennis of misschien David Okereke, op de flank geen voltreffer, de voorste post bezetten voor hem meer perspectieven. Onze voorkeur gaat dan overigens uit naar Badji. Zondag matig ingevallen, maar wel goed voor een goal én ei zo na nog een tweede – twee acties die zijn talent illustreren.
Bij zijn doelpunt gaf de tiener opnieuw blijk van prima looplijnen in de zestien, in het slot trof hij de paal na een stevige sprint – vooral voor iemand van zijn lengte. De vraag blijft dan ook of Club in januari een spits moet zoeken. Op termijn vormt Badji alvast de toekomst én een potentiële goudmijn, net als Odilon Kossounou achterin. Afwachten of hij Brandon Mechele op de bank kan houden. Mogelijk gaat Vincent Mannaert ook hier nog op zoek naar vers bloed, althans in de breedte. Hoewel de deur veel minder op slot zit dan vorig jaar, rekent Blauw-Zwart er in de verdediging namelijk vooral op dat een paar sterkhouders hun niveau weer opkrikken. Hetzelfde geldt voor het trio op het middenveld, dat zowel in balbezit als balverlies net iets minder vlot draait. Een terugkeer van Éder Balanta kan daar helpen.
KEUZE VOOR CLEMENT
Al heeft Mats Rits er net een aantal sterke weken opzitten. Hij kan trouwens tevens het slachtoffer worden mocht Clement niet de formule van Leko, maar wel eens die van Roberto Martinez uitproberen. Ook in de 3-4-3 van de Rode Duivels vallen tenslotte alle Brugse pionnen netjes in te passen. Zij het dan met de bedenking dat een as met enkel Ruud Vormer en Hans Vanaken, die in dat geval bovendien minder kunnen infiltreren, wellicht het evenwicht verstoort. Hoe dan ook zou het ons niet verbazen indien Clement van de interlandbreak gebruikmaakt om elders ideeën op te doen, in een poging de vroegere dominantie terug te vinden – of toch in eigen land, want de CL blijft een apart verhaal. Leko en Martinez kunnen daarbij als handige inspiratiebronnen dienen. Aan Clement om de juiste keuzes te maken.
LEES OOK: Brandon Mechele spreekt forse taal na zware Brugse uithaal
