Maarten Coenen
Sporza. Voor velen klinkt het als een keurmerk. Degelijk. Betrouwbaar. Onaantastbaar bijna. In Vlaanderen geldt het sportmerk van de VRT al jaren als de kwaliteitsreferentie, het baken waaraan andere redacties zich spiegelen. Maar achter dat zorgvuldig opgebouwde imago schuilt een geschiedenis die minder glanst, daarover deed een bekende journaliste nu een boekje open.
LEES OOK: Van Gucht doet opmerkelijke onthulling rond Blanka Vlasić
Mannenbastion breekt (niet)De sportjournalistiek is van oudsher een mannenbastion, en dat bastion bleek bij de VRT bijzonder hardnekkig. Inge Van Meensel, al jarenlang verantwoordelijk voor onder meer de berichtgeving bij gymnastiek en tennis, vertelt bij Humo hoe groot het contrast was met haar eerdere werkplekken.
Waar ze bij SuperSport en Eurosport zonder problemen haar job kon doen, botste ze bij de openbare omroep op pestgedrag en openlijk seksisme.
Het beruchte “Geen wijven in mijn show” werd voor haar een symbool van een cultuur waarin vrouwen voortdurend hun plaats moesten bevechten. Die uitspraak kwam van Carl Huybrechts, jarenlang verbonden aan de openbare omroep. Van Meensel maakte het pas jaren later bekend en werd vervolgens voor leugenaar versleten. Er volgde een klacht (niet van Inge zelf), waarna de man met de blonde krullen zijn excuses moest aanbieden. "Ik wacht er nog steeds op", zo klinkt het cynisch in het weekblad.
Incident met Boskamp
Om te duiden hoe moeilijk het is als vrouw in de sportwereld, haalt Van Meensel ook een anekdote aan met Boskamp, toenmalig trainer van Anderlecht. Het was koud, het sneeuwde en de VRT-journaliste mocht een interview doen met de Nederlander. "Dat was toegezegd, maar toen Jan Boskamp zag dat ik het was, heeft hij me nog een uur laten staan, in de kou." Aldus Van Meensel zichtbaar verontwaardigd.
Van Meensel wil duidelijk ook het verschil aanhalen tussen vroeger en nu. De sfeer is nu 'superfijn', zo geeft ze aan. Een hemelsbreed verschil met haar beginperiode. Toen was er een generatie mannen die vonden dat 'vrouwen niets van sport kenden'.
Met haar getuigenis wil de Sporza-journaliste graag ook meer jonge meisjes en vrouwen overtuigen om aan de opleiding journalistiek te beginnen. Nu is dat maar een mager beestje, net zoals het aantal vrouwelijke sportjournalisten op de verschillende redacties, uitgezonderd Sporza zelf dan.
