Bij Club Brugge keert de kleedkamer zich tegen een ploegmaat. Nochtans was hij er ooit de sfeermaker.
LEES OOK: Puzzelen voor Leko: vier twijfelgevallen bij Club Brugge
Niemand nam het voor hem opZondag 8 november. Mamadou Diakhon staat niet in de selectie van Club Brugge tegen Anderlecht, zelfs niet op de bank, omdat hij de dag voordien het oefenveld verliet toen hij zag dat Félix Lemaréchal op links zou starten. Ivan Leko hield de boot af: “Hij is niet beschikbaar. Zonde, want hij zou gespeeld hebben”, noteerde Het Nieuwsblad.
In de mixed zone sprak geen enkele speler er kwaad over, schreef Het Laatste Nieuws twee dagen later. De krant zette het in de context van een ploeg die in een flow zit en die wil beschermen. Maar in diezelfde reeks stond ook dit: niet alleen Leko en zijn staf waren kwaad over het incident, ook het bestuur, de omkadering én de spelersgroep.

Of dat zwijgen bewust was, staat in het midden. Terwijl eerder altijd iemand zei dat “het niet zo’n vaart zal lopen” of dat “het een goeie gast is en wel goed komt”, deed niemand dat deze keer.
De ploegmaat die hem op training de les leest
Die week leek er nochtans niet aan de hand. Woensdag 4 november, daags voor PSV, liep een journalist van Het Nieuwsblad rond in het Basecamp. Tresoldi lag op de massagetafel. Vetlesen zat op zijn gsm. Vanaken was al omgekleed. En Diakhon ging met Wisdom Mike fel op in een wedstrijd voetbaltennis.
Alles peis en vree, schreef de krant. Drie dagen later stapte diezelfde Diakhon van het veld.
In een portret over Joaquin Seys schreef Het Laatste Nieuws dat de linksback op training vaker zijn mond durft open te trekken, en dat hij Diakhon of Jan Virgili “wanneer nodig een veeg uit de pan” geeft.

Seys en Diakhon zijn allebei eenentwintig. De ene werd in Eindhoven Man of the Match, hield op het WK Lamine Yamal uit de wedstrijd, wordt volgende zomer naar alle waarschijnlijkheid de duurste Belgische verdediger ooit, en krijgt van zijn trainer te horen dat hij zal eindigen bij een absolute topclub in de Premier League.
De andere kostte negen miljoen en is vierde keuze op de flanken. Als een ploegmaat van exact dezelfde leeftijd het nodig vindt om hem op training terecht te wijzen, is Diakhon de pikorde allang kwijt.
Tresoldi was woedend. In de match zelf
4 september, Lommel uit. Club wint met 0-1, maar Diakhon verkwanselt in de eerste helft zowat elke bal die hij krijgt. Na de rust duikt de 0-2 op: hij hoeft de bal alleen maar mee te geven aan Nicolò Tresoldi in de zestien. In plaats daarvan kapt hij terug en loopt hij zich vast.
Tresoldi was daarom woedend, want de 0-2 werd hem ontnomen door zijn eigen ploegmaat, schreef Het Nieuwsblad de dag erna. Diakhon ging zestig minuten later naar de kant met een vier op tien.
Van sfeermaker naar iemand die ze niet hoog hebben zitten
Het pijnlijke is dat Diakhon ooit precies het omgekeerde was. In november vorig jaar stond er nog dat hij in de kleedkamer de sfeermaker was. In het Basecamp hing hij geregeld de clown uit.
Vandaag klinkt het anders. Het is vaak gewoon de algemene houding van Diakhon die ervoor zorgt dat ploeggenoten en trainers hem niet al te hoog hebben zitten, schreef Het Laatste Nieuws.

De krant vergeleek het met Andreas Skov Olsen destijds, met dit verschil: die Deen trapte er in het weekend doorgaans wel een paar tegen de netten.
Er zijn meer van die signalen. Vorig seizoen liet hij na de 6-1 tegen KV Mechelen de feestvreugde aan zich voorbijgaan nadat hij negentig minuten op de bank had gezeten, en tijdens het extra loopwerk liet hij zijn onvrede blijken. Toenmalig Director of Football Dévy Rigaux trakteerde hem toen op een uitbrander langs de zijlijn.
De kapitein verdedigde hem ooit wél
Een jaar geleden nam Hans Vanaken hem in bescherming. Toen Leko publiek benadrukte dat Diakhon geluk had gehad met zijn beslissende acties, vond Franky Van der Elst de reactie van de aanvoerder een stuk slimmer: “Als hij beslissend is, is het voor ons perfect”, had Vanaken gezegd.
Olivier Plancke