Claudio Reulens
De eerste interlandperiode van Mark van Bommel ligt achter de rug. Het werd er eentje met ups en downs. Wat mogen we onthouden van de eerste weken onder de nieuwe bondscoach?
We beginnen met het positieve. Van Bommel wil met de Belgen gedurfder spelen dan Rudi Garcia. De Fransman zorgde er voor dat de fans weer achter de nationale ploeg gingen staan. Dat gebeurde niet alleen met geluk zoals velen willen doen laten geloven, maar vooral met een redelijk vaste kern waar Mark van Bommel mee verder werkt. Hij hoopt België iets swingender te laten voetballen. Dat gebeurde vooral tegen Italië. Nadien was het allemaal toch wat minder.
LEES OOK: Rapport Van Bommel: dit zijn de winnaars én verliezers
Aanvallender voetbalTegen Italië was België dominant, offensief en defensief sterk. Van Bommel gaf ook Mika Godts volop kansen, net als Romeo Lavia en ook Diego Moreira kreeg heel veel vertrouwen. Die eerste twee waren top, die laatste kon niet helemaal overtuigen. Dodi Lukebakio scoorde aanvallend eigenlijk nog de meeste punten van ze allemaal. Hij verdient een basisplaats. Zeker zonder Romelu Lukaku in de aanval heeft België nood aan goals en Lukebakio brengt dit als winger.
Van Bommel gaat voluit voor intensiteit (we zijn dat woord wel stilaan beu aan het worden). Maar de Belgen moeten opletten dat ze daarin niet te ver gaan. Tegen Turkije wonnen ze met 3-0, maar dat was in principe geen geweldige prestatie. Kevin De Bruyne was die avond weergaloos (zeer positief dat Van Bommel hem weer aan het schitteren krijgt). De Turken kregen genoeg kansen om minstens twee keer te scoren. België geeft toch wat veel kansen weg.
Tegen Frankrijk werden de Belgen gewogen en toch wel heel wat te licht bevonden. Kylian Mbappé deed twee keer niet mee, Michael Olise amper 43 minuten. Frankrijk speelde vooral met de tweede garnituur tegen de Rode Duivels. In Parijs was het verschil gigantisch, ondanks de lange 0-1. Schoten richting doel: 23-5, xG 2.00 tegenover 0,59, balbezit 66% tegenover 34% en balcontacten in de zestien van de tegenstander 76! tegenover 8. Ook in Brussel was Frankrijk met een B-ploeg een stuk beter. De Rode Duivels zijn qua niveau niet dichter gekomen bij de Fransen, wat Van Bommel ook mag beweren.
Te weinig zaken uitgetest
De realiteit is nu eenmaal zo, België is geen wereldtop en laten we toch nog maar een aantal jaren zwijgen over het winnen van een EK of WK. Er zijn dus ook nog wat werkpunten. We blijven er ook bij: zonder Romelu Lukaku gaapt de grote leegte in de spits. Daarom vonden we het vreemd dat Van Bommel echte spitsen zoals Loïs Openda en Matias Fernandez-Pardo zo goed als geen minuten gaf. Charles De Ketelaere doet zijn stinkende best in de punt van de aanval, maar daar haal je niet het beste in hem naar boven.
CDK had het moeilijk in deze interlandperiode. Wat zouden we hem toch eens graag als ‘nummer 10’ zien, achter een Lukaku bijvoorbeeld. Van Bommel posteerde daar nu Kevin De Bruyne en Hans Vanaken en dat is logisch, maar beiden zullen op het EK 37 en bijna 36 jaar zijn. Het EK is binnen twee jaar en deze C-competitie die de Nations League is, is toch een goede kans om te experimenteren. Dat vinden we een gemiste kans. We hadden De Ketelaere graag eens in die rol zien spelen, want daar heeft hij alle kwaliteiten voor.
We begrijpen echter ook wel een beetje dat Van Bommel voor automatismen ging. Het gebeurt immers niet snel dat je ruim twee weken kan werken met een spelersgroep bij de nationale ploeg. Het is duidelijk dat de basisploeg zo goed als gevormd is. Senne Lammens, Timothy Castagne, Nathan Ngoy, Brandon Mechele zijn achteraan zekerheden. Tussen Joaquin Seys en Maxim De Cuyper is het spannend. Seys krijgt terecht de nodige lof, maar tegen Desiré Doué en Michael Olise zag hij wel sterretjes. Ook Maxim De Cuyper zag af tegen die laatste. Tussen beiden is er inzake niveau weinig verschil. Het zal van het type match afhangen wie daar speelt.
Centraal op het middenveld is Roméo Lavia eindelijk fit geweest. Lavia is een speler van wereldklasse, maar iemand die nog geen 90 minuten op absoluut topniveau aankan. Daarvoor moet hij nog meer kilometers maken na jaren vol blessureleed. Met Youri Tielemans en Kevin De Bruyne is de balans met dat trio perfect. Een sterk middenveld.
Vooraan zal Jérémy Doku de volgende keer terugkeren in de basis. Een speler van grote klasse, in de punt van de aanval bewees Romelu Lukaku dat niet alles om intensiteit en drive gaat. Lukaku is een aanspeelpunt en o zo doelgericht. Een kapstok voor zijn ploeg. Tegen Turkije en Frankrijk zette hij daarin de puntjes op de i. ‘Big Rom’ is de nummer één. Op de andere flank ligt de strijd open. Dodi Lukebakio en ook Mika Godts (hij viel er al in tegen Frankrijk) gaan daar strijden, Leandro Trossard moet na een sterk WK flink aan de bak.
In zijn totaliteit was het een goede interlandcampagne. België is een goede subtopper en dat werd bevestigd. De wereldtop is te hoog gegrepen, maar we kunnen het dergelijke teams wel moeilijk maken. Onder Rudi Garcia was er progressie te zien, Mark van Bommel gaat verder op dat elan. Met een ander type voetbal, maar het is duidelijk dat de Rode Duivels na het schabouwelijke EK 2024 echt wel weer op de goede weg zijn.
