Vreemde Antwerp-transfer roept vragen op

Het handelen op de transfermarkt houdt altijd een bepaalde vorm van risico in. Toch kunnen die perikelen in veel gevallen tot een minimum herleid worden. Dat was mogelijk in het geval van Jae-ik Lee bij Antwerp FC bijvoorbeeld. Eén jaar na de komst van de Zuid-Koreaan besliste The Great Old om de aankoopoptie in zijn contract niet te lichten. Het relaas van deze vreemde transfer kent daarmee een weinig verrassende afloop.

Luciano D'Onofrio zit op de wip bij Royal Antwerp FC. In een lijvig dossier van Gazet van Antwerpen werd de sportief directeur onlangs hard aangepakt. Er werd D'Onofrio, en bij uitbreiding ook zijn entourage binnen de club, verschillende zaken aangewreven die getuigen van weinig ethisch handelen. Mede daardoor zou de positie van D'Onofrio hoogst onzeker geworden zijn op de Bosuil. Zijn aflopend contract werd er nog steeds niet verlengd en er zou zelfs een ware machtsstrijd woeden, verdeeld in twee kampen: anti- en pro-D'Onofrio.

De vermeende verwijten richting Luciano D'Onofrio betreffen heel erg uiteenlopende onderwerpen op het sportief en extra-sportief vlak. Zo roept zijn behouden en ouderwets transferbeleid steeds meer vragen op. Dat is op zich wel vreemd, want mede dankzij de contacten en het netwerk van de Italo-Belg groeide Antwerp FC uit van een grijze tweedeklasser tot één van de grootste clubs in de Jupiler Pro League qua prestaties, omvang en structuur. Met dank aan D'Onofrio: ere wie ere toekomt.

Daarbij moet er wel genuanceerd worden dat het transferbeleid van Luciano D'Onofrio niet altijd even geslaagd was. Dankzij een indrukwekkend adressenboekje haalde hij klinkende namen naar de Bosuil zoals Dieumerci Mbokani, Steven Defour, Kevin Mirallas, Jelle Van Damme, Jordan Lukaku en Lior Refaelov. Anderzijds ontpopten ook minder bekende spelers zoals  Didier Lamkel Zé, Martin Hongla en Abdoulaye Seck zich tot absolute sterkhouders bij de club. Daarnaast zich Koji Miyoshi nog vol ongeduld te wachten om het stokje over te nemen van Lior Refaelov, wiens contract afloopt per 30 juni 2021.

Luciano D'Onofrio slaagde erin om Antwerp terug op voetbalkaart te zetten met een heel beperkt transferbudget. De salarisvoorwaarden van voorgenoemde spelers zal wellicht tot de verbeelding spreken, maar grote transfersommen betaalde D'Onofrio zelden. En dat ondanks het feit dat de kapitaalkrachtige eigenaar Paul Gheysens nochtans meermaals verklaarde om de portefeuille te willen opentrekken om meer kwaliteit naar de club te halen. Maar telkens speelde D'Onofrio het klaar om zijn baas in te tomen. En net die ouderwetse transferstrategie, eerder georiënteerd op zijn eigen adressenboekje dan de interne scouting van de club, botst stilaan op grote kritiek. 

Om als voetbalclub de volgende belangrijke stappen vooruit te zetten, moet er niet alleen geïnvesteerd worden in de accomodaties en faciliteiten maar evenzeer in de spelersgroep. En dat werd in de voorbije jaren te weinig gedaan – op een sportief kwalitatieve wijze dan toch. Denk bijvoorbeeld hoe Luciano D'Onofrio zijn vrienden van Standard uit de nood hielp door Felipe Avenatti naar Antwerp te halen … Maar Antwerp realiseerde echter nog meerdere bedenkelijke transfers die vragen kunnen oproepen. Zoals die van Jae-ik Lee bijvoorbeeld, een 21-jarige centrale verdediger uit Zuid-Korea die vorige zomer naar Antwerp werd getransfereerd. 

In de vorige zomermercato stelden wij reeds de vraag of Jae-ik Lee wel een echte versterking kon betekenen voor Antwerp FC. De centrale verdediger had bijvoorbeeld amper 11 competitiewedstrijden op de teller bij Gangwon FC in de Koreaanse K League 1. In de competitie van zijn thuisland behoorde hij trouwens niet tot de beste spelers op zijn positie. Vervolgens trok Lee naar het Qatarese Al Rayyan, waar hij zelfs degradeerde van een basisspeler tot een bankzitter. Sportieve adelbrieven had hij dus niet meteen voor te leggen op clubniveau. Bij de Koreaanse U20 liep het echter wel wat beter voor Lee.

Tijdens het WK U20 in 2019 was Jae-ik Lee namelijk een basisspeler toen Zuid-Korea op een verrassende wijze de finale bereikte. In alle zeven gespeelde wedstrijden op het WK U20 was Lee een basisspeler en presteerde hij ook goed. Die knappe campagne leverde hem vervolgens zijn eerste A-selecties op bij Zuid-Korea, waar bondscoach Paulo Bento de evolutie van Lee nauwlettend bleef opvolgen. “Ik voelde aan dat dit het juiste moment was om bij het A-team te komen, en ons te tonen wat hij in z'n mars heeft”, verklaarde Bento aan de Koreaanse media nadat hij Lee voor het eerst selecteerde.

Een 21-jarige Zuid-Koreaan, met amper ervaring in zijn thuisland en in Qatar. Van dergelijk profiel werd de doorsnee Antwerp-fan niet meteen wild. Toch drukte Antwerp door om Jae-ik Lee voor één seizoen te huren, met een aankoopoptie. “Ik heb in Qatar gespeeld bij Al-Rayyan voor één seizoen, ervoor in Zuid-Korea en nu dus hier. Ik ben een linksvoetige centrale verdediger en bouw graag op van achteruit”, was de eerste reactie van Lee na zijn transfer. 't Was in vorige zomer geen geheim dat Antwerp op zoek was naar een linksvoetige centrale verdediger, maar toch werd er gehoopt op een nieuwe speler die een directe impact kon maken. Lee was eerder een speler om de kern te vullen.

Bijna één jaar na zijn aankomst kwam Jae-ik Lee geen enkele seconde in actie voor Antwerp. Sterker nog, de Zuid-Koreaan haalde zelfs geen enkele keer de wedstrijdselectie bij de Great Old. Weinig verrassend werd de aankoopoptie onlangs niet gelicht in zijn huurcontract, waardoor Lee straks terugkeert naar zijn moederclub Al Rayyan. Mede door conditionele achterstand toen hij arriveerde in België, alsook door verschillende blessures, kon Lee niet doorzetten in Deurne-Noord. Maar echte kwaliteit of potentie komt altijd weleens bovendrijven. Al is het maar sporadisch. Bij Lee was dat dus nooit het geval.

Het aantrekken van Jae-ik Lee was dus geen succes en dat was nochtans een risico dat op voorhand ingecalculeerd kon worden. Maar misschien was dat wel de slinkse betrachting van Luciano D'Onofrio? Toen Lee getransfereerd werd naar Antwerp was Ivan Leko er namelijk nog de coach. Het is een publiek geheim dat D'Onofrio niet achter de komst stond van de Kroaat, die eigenhandig werd binnengehaald door eigenaar Paul Gheysens. Leko vroeg in de zomer nadrukkelijk naar een voetballende linksvoetige centrale verdediger, en hij kreeg uiteindelijk Lee voorgeschoteld. In januari werd die zet weliswaar gecorrigeerd met de komst van Maxime Le Marchand. Toen Frank Vercauteren de nieuwe coach was.