Arne Decraene
Het duurde tot in de late uurtjes, maar op de laatste dag van de transfermarkt had Michael Verschueren dan toch zijn beoogde versterkingen beet. De sportief directeur van Anderlecht loodste in allerijl nog een spits, een winger én een linksachter naar het Lotto Park. Een huzarenstukje gezien de beperkte middelen die voorhanden waren, al stellen we ons toch weer de nodige vragen bij die transfers.
Of toch bij twee van de drie, want linksback Kemar Lawrence lijkt op het eerste zicht een fraaie aanwinst. Als de Jamaicaan, wiens dossier pas een kwartiertje voor het verstrijken van de deadline rond was, weldra eindelijk eens voet aan grond zet in Brussel tenminste. Hopelijk laat die aankomt niet te lang meer op zich wachten, want met Elias Cobbaut viel de huidige titularis op die positie zondag geblesseerd uit. De Paars-Witte ziekenboeg puilt zo almaar verder uit, Frank Vercauteren moet er stilaan moedeloos van worden.
DE FACTOR PECH
Een kleine opsomming. Beginnen doen we bij de gekende gevallen Landry Dimata en Andy Najar, allebei al out sinds Fred Rutten nog de plak zwaaide in Anderlecht. Over die eerste liet Verschueren zich zondag wel nog hoopvol uit, al verkondigde de manager begin december ook al dat de spits binnenkort zou aansluiten bij de groep. Het zou doodzonde zijn mocht het er niet meer van komen, maar in welke mate we op zijn terugkeer op het hoogste niveau nog mogen rekenen is nog maar de vraag. Hetzelfde geldt helaas voor Najar, doelman Frank Boeckx – sportief minder belangrijk – lijkt al helemaal fin de carrière.
Daarnaast zijn er de gevallen waarbij wel degelijk pech, een geliefd woord in de hoofdstad tegenwoordig, gemoeid is. De onfortuinlijke Yari Verschaeren bijvoorbeeld, die zijn enkelligamenten scheurde. Adrien Trebel geraakte door een probleem met de knie dan weer niet weg, het vreemde voetletsel van Pieter Gerkens past in dezelfde categorie. Ook Cobbaut hoort thuis in dit rijtje, net zoals Philippe Sandler. Hij onderging na de nodige twijfel dan toch een knieoperatie, iets wat niet voorzien kon worden. Al vonden wij het afgelopen zomer toch al merkwaardig dat de jonge verdediger niet topfit in Brussel arriveerde.
VOORSPELBARE GEVALLEN
Na maanden van hard labeur kende Anthony Vanden Borre dan weer kort voor zijn verhoopte comeback een fikse tegenslag. Jammer, maar niet onvermijdelijk als je jaren hebt stilgezeten natuurlijk. De pech-waaier gaat nóg heel wat minder op met betrekking tot Kemar Roofe, die na wat eerst een kleine kwetsuur leek te zijn nu toch nog een tijdje aan de kant staat. Toch zagen we Verschueren het woord weer hanteren, gepaard met de uitleg dat de Engelsman in zijn loopbaan nooit veel blessureleed heeft gekend. Alsof we vergeten zijn dat hij bij aankomst eerst nog weken – en toen ook al langer dan gedacht – buiten strijd was.
Wat speler-inspirator Vincent Kompany betreft lijkt het ergste – hout vasthouden – gelukkig achter de rug. Hetzelfde kan evenwel niet gezegd worden over Nacer Chadli, die met een aanslepend kuitletsel kampt waarvan zelfs Verschueren nu toegaf dat het Anderlecht toch zorgen baart. Een groot gemis, want indien fit bewees de huurling van AS Monaco reeds een forse meerwaarde te vormen. Helaas lijkt Chadli dat na zijn sterke start nu toch al een tijdje niet meer te zijn, of toch niet op de volle 100 procent. Jammer, maar geen pech. Tenslotte stond de 59-voudige Rode Duivel de voorbije jaren ook al nauwelijks nog op het veld.
GEFAALDE EXPERIMENTEN
Dat brengt ons naadloos bij Samir Nasri, zonder twijfel het zwaarst gefaalde experiment van afgelopen zomer. Toen werd de Fransman, ooit smaakmaker bij topclubs Manchester City en Arsenal, nog met grote trom voorgesteld. Onder enig voorbehoud, dat wel, want dan al wist Anderlecht dat Nasri nog wat tijd nodig had om op topniveau te geraken. Net op het moment dat zijn oude klasse er weer wat door leek te gaan komen, viel de spelmaker echter uit in Charleroi. Sindsdien sukkelt hij van het ene kwaaltje in het andere, dat zijn komst een vergissing was die op een sisser zal uitdraaien zag ook Verschueren zelf al in.
Dat gevallen sterren slechts zelden op een succes uitdraaien, had Paars-Wit nochtans ergens wel kunnen voorspellen. In het recente verleden werd de tactiek, zij het op huurbasis, namelijk al voldoende zonder het gewenste succes uitgeprobeerd. Van Marko Marin over Rolando, Filip Djuricic en Aleksander Büttner tot Lazar Markovic: geen van allen bood echt een meerwaarde, alleen Yannick Bolasie diende vorig seizoen een geslaagd rapport in – zij het ook met wisselvallige prestaties. Vooral bij de klassespelers, en zeker in het geval van Markovic, speelde de gebrekkige fysieke paraatheid daarbij vaak een doorslaggevende rol.
EERSTE VOLTREFFERS?
Waarom vertellen we u nu dit alles? Omdat Anderlecht, ondanks het inzicht van Verschueren dat hij in de transferpolitiek van vorige zomer het conditionele aspect onderschat heeft, toch het risico pakt zich weer aan dezelfde steen te stoten. De versterkingen in het aanvallende compartiment, spits Dejan Joveljic en winger Marko Pjaca, doen ons immers toch wel erg sterk denken aan de vele gefaalde experimenten van de laatste jaren die we zonet opsomden. Spelers die 'in principe onhaalbaar zijn voor RSCA, maar door hun gebrek aan speelkansen nu toch een optie werden'. Om de woorden van Verschueren zelf te parafraseren.
Dat was althans toch de uitleg omtrent Pjaca, gehuurd van Juventus. De 24-jarige Kroaat was ooit effectief een groot talent en wordt wie weet wel de eerste voltreffer in deze categorie, maar zijn verhaal roept bij ons toch vooral herinneringen op aan Marin en Djuricic. Joveljic vergaarde het voorbije halfjaar dan weer welgeteld 400 minuten in Frankfurt. Daar geloven ze wel nog in de Serviër, want in tegenstelling tot wat Anderlecht in de eerste berichtgevingen zelf vertelde bevat de deal géén aankoopoptie. Die van Pjaca evenmin trouwens, al kan zijn verblijf wel nog met een extra seizoen verlengd worden indien gewenst.
NU OF NOOIT
Zelfs bij een positieve uitkomst zal Anderlecht, ondanks de nijpende geldnood, aan deze nieuwkomers dus niets verdienen. Net zomin als aan de andere huurlingen Sandler, Chadli en Derrick Luckassen overigens, al bedongen de Brusselaars op die laatste wél een optie. Op de lange termijn zijn dit dus evenwel geen figuren die bij zullen dragen aan de zuivering van de rode cijfers in de boekhouding. Integendeel: het loon dat Paars-Wit in hen investeert, moeten in prestaties worden terugbetaald. Waarvoor fit zijn dus hoe dan ook een eerste vereiste is, wat in het geval van Joveljic en Pjaca volgens Vercauteren vooralsnog niet zo is.
Veel tijd om geduld te hebben, is er nu echter niet meer. Hoewel allebei deze zuinige zeges met horten en stoten verliepen, pakte Anderlecht tegen Cercle Brugge en Moeskroen namelijk toch een zes op zes die de race richting PO I wagenwijd open houdt. De kloof bedraagt nu nog amper vier punten, een gat dat in de komende zes wedstrijden gedicht moet worden. Al moet die missie, zeker na de nieuwste blessuregolf, wel met een op kwalitatief vlak flinterdunne kern tot een goed einde worden gebracht. Hopen dus dat de riskante aanwinsten toch maar zo snel mogelijk klaar zijn voor de actie, om dan vervolgens fit te blijven én meteen te renderen. Anders is de vergelijking met de ezel en de steen toch echt niet meer veraf. En mag Verschueren écht beginnen vrezen voor zijn job.
Daarnaast zijn er de gevallen waarbij wel degelijk pech, een geliefd woord in de hoofdstad tegenwoordig, gemoeid is. De onfortuinlijke Yari Verschaeren bijvoorbeeld, die zijn enkelligamenten scheurde. Adrien Trebel geraakte door een probleem met de knie dan weer niet weg, het vreemde voetletsel van Pieter Gerkens past in dezelfde categorie. Ook Cobbaut hoort thuis in dit rijtje, net zoals Philippe Sandler. Hij onderging na de nodige twijfel dan toch een knieoperatie, iets wat niet voorzien kon worden. Al vonden wij het afgelopen zomer toch al merkwaardig dat de jonge verdediger niet topfit in Brussel arriveerde.
VOORSPELBARE GEVALLEN
Na maanden van hard labeur kende Anthony Vanden Borre dan weer kort voor zijn verhoopte comeback een fikse tegenslag. Jammer, maar niet onvermijdelijk als je jaren hebt stilgezeten natuurlijk. De pech-waaier gaat nóg heel wat minder op met betrekking tot Kemar Roofe, die na wat eerst een kleine kwetsuur leek te zijn nu toch nog een tijdje aan de kant staat. Toch zagen we Verschueren het woord weer hanteren, gepaard met de uitleg dat de Engelsman in zijn loopbaan nooit veel blessureleed heeft gekend. Alsof we vergeten zijn dat hij bij aankomst eerst nog weken – en toen ook al langer dan gedacht – buiten strijd was.
Wat speler-inspirator Vincent Kompany betreft lijkt het ergste – hout vasthouden – gelukkig achter de rug. Hetzelfde kan evenwel niet gezegd worden over Nacer Chadli, die met een aanslepend kuitletsel kampt waarvan zelfs Verschueren nu toegaf dat het Anderlecht toch zorgen baart. Een groot gemis, want indien fit bewees de huurling van AS Monaco reeds een forse meerwaarde te vormen. Helaas lijkt Chadli dat na zijn sterke start nu toch al een tijdje niet meer te zijn, of toch niet op de volle 100 procent. Jammer, maar geen pech. Tenslotte stond de 59-voudige Rode Duivel de voorbije jaren ook al nauwelijks nog op het veld.
GEFAALDE EXPERIMENTEN
Dat brengt ons naadloos bij Samir Nasri, zonder twijfel het zwaarst gefaalde experiment van afgelopen zomer. Toen werd de Fransman, ooit smaakmaker bij topclubs Manchester City en Arsenal, nog met grote trom voorgesteld. Onder enig voorbehoud, dat wel, want dan al wist Anderlecht dat Nasri nog wat tijd nodig had om op topniveau te geraken. Net op het moment dat zijn oude klasse er weer wat door leek te gaan komen, viel de spelmaker echter uit in Charleroi. Sindsdien sukkelt hij van het ene kwaaltje in het andere, dat zijn komst een vergissing was die op een sisser zal uitdraaien zag ook Verschueren zelf al in.
Dat gevallen sterren slechts zelden op een succes uitdraaien, had Paars-Wit nochtans ergens wel kunnen voorspellen. In het recente verleden werd de tactiek, zij het op huurbasis, namelijk al voldoende zonder het gewenste succes uitgeprobeerd. Van Marko Marin over Rolando, Filip Djuricic en Aleksander Büttner tot Lazar Markovic: geen van allen bood echt een meerwaarde, alleen Yannick Bolasie diende vorig seizoen een geslaagd rapport in – zij het ook met wisselvallige prestaties. Vooral bij de klassespelers, en zeker in het geval van Markovic, speelde de gebrekkige fysieke paraatheid daarbij vaak een doorslaggevende rol.
EERSTE VOLTREFFERS?
Waarom vertellen we u nu dit alles? Omdat Anderlecht, ondanks het inzicht van Verschueren dat hij in de transferpolitiek van vorige zomer het conditionele aspect onderschat heeft, toch het risico pakt zich weer aan dezelfde steen te stoten. De versterkingen in het aanvallende compartiment, spits Dejan Joveljic en winger Marko Pjaca, doen ons immers toch wel erg sterk denken aan de vele gefaalde experimenten van de laatste jaren die we zonet opsomden. Spelers die 'in principe onhaalbaar zijn voor RSCA, maar door hun gebrek aan speelkansen nu toch een optie werden'. Om de woorden van Verschueren zelf te parafraseren.
Dat was althans toch de uitleg omtrent Pjaca, gehuurd van Juventus. De 24-jarige Kroaat was ooit effectief een groot talent en wordt wie weet wel de eerste voltreffer in deze categorie, maar zijn verhaal roept bij ons toch vooral herinneringen op aan Marin en Djuricic. Joveljic vergaarde het voorbije halfjaar dan weer welgeteld 400 minuten in Frankfurt. Daar geloven ze wel nog in de Serviër, want in tegenstelling tot wat Anderlecht in de eerste berichtgevingen zelf vertelde bevat de deal géén aankoopoptie. Die van Pjaca evenmin trouwens, al kan zijn verblijf wel nog met een extra seizoen verlengd worden indien gewenst.
NU OF NOOIT
Zelfs bij een positieve uitkomst zal Anderlecht, ondanks de nijpende geldnood, aan deze nieuwkomers dus niets verdienen. Net zomin als aan de andere huurlingen Sandler, Chadli en Derrick Luckassen overigens, al bedongen de Brusselaars op die laatste wél een optie. Op de lange termijn zijn dit dus evenwel geen figuren die bij zullen dragen aan de zuivering van de rode cijfers in de boekhouding. Integendeel: het loon dat Paars-Wit in hen investeert, moeten in prestaties worden terugbetaald. Waarvoor fit zijn dus hoe dan ook een eerste vereiste is, wat in het geval van Joveljic en Pjaca volgens Vercauteren vooralsnog niet zo is.
Veel tijd om geduld te hebben, is er nu echter niet meer. Hoewel allebei deze zuinige zeges met horten en stoten verliepen, pakte Anderlecht tegen Cercle Brugge en Moeskroen namelijk toch een zes op zes die de race richting PO I wagenwijd open houdt. De kloof bedraagt nu nog amper vier punten, een gat dat in de komende zes wedstrijden gedicht moet worden. Al moet die missie, zeker na de nieuwste blessuregolf, wel met een op kwalitatief vlak flinterdunne kern tot een goed einde worden gebracht. Hopen dus dat de riskante aanwinsten toch maar zo snel mogelijk klaar zijn voor de actie, om dan vervolgens fit te blijven én meteen te renderen. Anders is de vergelijking met de ezel en de steen toch echt niet meer veraf. En mag Verschueren écht beginnen vrezen voor zijn job.
LEES OOK: Vanhaezebrouck schrapt al titelkandidaat: “Zakt verder weg”
