Arne Decraene
Het geduld is op. Geen krediet meer voor Vincent Kompany en zijn proces, geen respijt meer voor de vele jonkies die in deze ondankbare omstandigheden hun opwachting moeten maken en geen tijd meer voor spelers om in topvorm te geraken. Anderlecht is op sterven na dood en moet nú op zoek naar een medicijn. Dat expert in dat gebied Marc Coucke daarbij koppen zal laten rollen lijkt stilaan onvermijdelijk.
Drie op 12 in een moeilijk vierluik en een nipte bekerkwalificatie tegen Beerschot? Akkoord. Vijf op 24 na acht speeldagen? Al iets moeilijker te verkroppen. Maar een gelijkspel in eigen huis tegen Waasland-Beveren, een van dé gedoodverfde degradatiekandidaten? Neen, dat kon de Paars-Witte aanhang niet laten passeren. De bijna slaafse manier waarop de fans de voorbije weken achter de ploeg bleven staan werd dan ook ingeruild voor een striemend fluitconcert en taferelen rond het stadion die, zij het in iets mindere mate, deden denken aan de nederlaag tegen Antwerp van vorig seizoen. De supporters zijn de huidige gang van zaken grondig beu en eisen verandering. Maar op wie moeten ze hun woede eigenlijk richten als verantwoordelijke voor de ellende?
KOMPANY: ONAANTASTBARE PRINS
Dat iemand het gelag zal moeten betalen voor de dramatische seizoensstart, al was het maar om het op bloed beluste publiek te sussen, lijkt vast te staan. Vincent Kompany zal dat echter al zeker niet worden. Vlak nadat de terugkeer van het Prins van het Astridpark bekend raakte uitten we al onze bedenkingen over diens gewaagde experiment en zagen we een aantal punten waar het project wel eens mis zou kunnen lopen (LEES HIER). Helaas bleken heel wat van de zorgen die we toen hadden – waaronder de zwakke kern, Kompany zijn gebrek aan ervaring als coach en de kans op blessures voor de speler-manager – gegrond.
Zo zijn we na negen speeldagen precies in de uiterst ongemakkelijke situatie aanbeland waarover we in mei al het volgende schreven: "Stel dat Anderlecht volgend seizoen opnieuw vierkant draait en bij elke andere trainer een ontslag aan de orde zou zijn. Als hij Kompany de laan uitstuurt zou Coucke zichzelf echter niet alleen helemaal onmogelijk maken bij de fans, maar dreigt hij meteen ook een sleutelspeler te verliezen. Of zou de man die door de grote poort terugkeert zich gewoon opnieuw schikken in zijn rol als doorsnee lid van de spelersgroep? Een onaantastbare coach, we hebben het nog maar zelden gezien."
DAVIES: LOGISCHE ZONDEBOK
Hoewel Kompany wel degelijk stilaan in het oog van de storm komt te staan en zijn voetbalvisie steeds meer in vraag wordt gesteld, kunnen we ons dus moeilijk voorstellen dat het kind van het huis plots opzij wordt geschoven. Een veel logischere zondebok is dan Simon Davies, de vertrouwensman die samen met Kompany de overstap maakte van Manchester City en op papier als hoofdcoach acteert. Op papier, want het is alleen maar omdat de 89-voudige Rode Duivel zelf de nodige diploma’s ontbeert dat hij die taak niet officieel op zich neemt. Alle schuld in de schoenen van Davies schuiven zou bijgevolg iets te makkelijk zijn.
Aangezien de Welshman zelf geen echte autoriteit heeft is het namelijk nog maar de vraag of hij zelfs wel een rol speelt in de malaise, maar zijn gebrek aan uitstraling en zielloze interviews spreken alvast niet in zijn voordeel. Anderlecht zou dan ook beter gebaat zijn met een T1 die minstens de impressie geeft dat zijn stem ietwat doorweegt in de kleedkamer, al is het maar op basis van status. Een beetje zoals Feyenoord ooit de onervaren Giovanni Van Bronckhorst liet bijstaan door Dick Advocaat. Een soortgelijke figuur zou Kompany het nodige tegengewicht kunnen bieden, als die ook bereid is dat te aanvaarden tenminste.
VERSCHUEREN: INGEWORTELD GROENTJE
Het transferbeleid van Michael Verschueren als een complete flop bestempelen zou nog iets te voorbarig zijn, maar een echte voltreffer kunnen we de zomer toch ook niet noemen. De sportief directeur haalde veel grote namen naar het Lotto Park, dat wel. Maar ook teveel spelers met fysieke problemen die tot dusver nog geen of slechts een beperkte bijdrage konden leveren. Verder slaagde hij er niet in om de vele mislukkingen van het vorige bestuur van de hand te doen en de veel te brede kern uit te dunnen. Nog belangrijker zijn echter de spelers die Verschueren, toch duidelijk nog een groentje in zijn functie, níet in huis haalde.
Geen direct inzetbare spits, hoewel dit vooraf de topprioriteit was. Geen backs, waardoor er nu vertrouwd wordt op jonkies die de positie niet gewend zijn. Geen controleur, met veel druk op Sambi Lokonga en teveel speeltijd voor Peter Zulj als gevolg. Zelfs een extra winger had gemogen, zeker een ruwe diamant zoals Vincent Mannaert, Michel Louwagie of Dimitri de Condé die steeds weer weet te vinden. Toch zal Verschueren zijn hoofd niet op het kapblok belanden, want via zijn vader en aandelen zit hij ingeworteld in de club. De rol van Frank Arnesen bij de transfers is dan weer bijna even vaag als zijn dagelijkse takenpakket, maar hij is een te dure vogel om op straat te zetten en wordt geapprecieerd omwille van zijn 'netwerk'.
COUCKE: ENTHOUSIASTE ENTREPRENEUR
Zo zijn we meteen aanbeland bij een van onze grootste punten van kritiek op Marc Coucke. Die luidt dat de voorzitter – die eerder nog aangepakt werd om de vele ontslagen die hij in zijn eerste maanden bij Anderlecht uitdeelde – teveel postjes dubbel bezet heeft. Paars-Wit zet in op de eigen jeugd, maar beschikt wel over twéé sportieve bazen om transfers te regelen. Ook de trainersstaf is, zeker sinds de komst van Kompany en de eerdere toevoeging van Pär Zetterberg, hevig overbevolkt. In zijn haast om tegemoet te komen aan de druk van het volk stelde Coucke zo misschien iets te gretig een disfunctionele mix samen.
Dat de flamboyante zakenman zich steeds meer liet omringen met echte clubmensen heeft immers alles te maken met de manier waarop hij vorig seizoen tot kop van jut werd uitgeroepen – met de eerder vernoemde match tegen Antwerp en 'Coucke buiten'-leuzen als dieptepunt. Sindsdien hield de voorzitter zich wat vaker op de achtergrond en liet hij de teugels aan Verschueren en Kompany, waardoor hij nu ook iets meer buiten schot blijft dan enkele maanden geleden. Op dit moment kan Coucke zich dan ook weinig verwijten, behalve dan dat hij mogelijk wat overenthousiast meeging in het verhaal van Kompany en de fans.
ANDERLECHT: ZIEKE PATIËNT
Een ziekere patiënt dan dit Anderlecht hebben we nog nooit in onze dokterspraktijk ontvangen. Een remedie tegen het virus dat momenteel door het Lotto Park raast hebben we namelijk niet meteen voorhanden, zeker niet wanneer de meest voor de hand liggende kuur – een trainersontslag – geen optie is. Bovendien leverden heel wat verschillende factoren hun bijdrage aan de epidemie, al zijn het misschien net diezelfde ziektekiemen die ook de oplossing in zich dragen. Te beginnen bij de voorzitter. Die moet zijn drang naar populariteit op kant schuiven en weer zijn eigen koers durven varen, want op deze manier geraakt het schip ook niet gerecht. Meer zelfs: het begint in steeds zwaardere stormen terecht te komen.
Coucke beging dan ook reeds bij de overdracht van het roer een kapitale fout. Waar Verschueren met Arnesen een ervaren stuurman naast zich kreeg, nam Kompany immers op zijn eentje het commando over. Geen van beide formules bleek tot dusver succesvol, maar naar onze mening bleef vooral die laatste zet zwaar onder de verwachtingen. Terwijl Verschueren en Arnesen er vooral voor moeten zorgen dat ze in de winter beter doen, ziet het er zo naar uit dat Kompany toch echt iets aan macht zal moeten inboeten. De speler-manager heeft nood aan iemand die hem tegenspraak biedt, overtuigt dat de zaken anders moeten en mogelijk zelfs tijdelijk terug naar de achtergrond kan verdringen. Dat Davies daar niet de geschikte man voor is mag duidelijk zijn. Indien er echt een kop moet rollen, weten we dus in welke richting te kijken.
