Club en de titel: 10 weetjes over het Brugse boerenjaar

Wie weet wordt de stopzetting van de Jupiler Pro League alsnog teruggedraaid, maar zo niet is ook UEFA-baas Aleksander Ceferin nu van mening dat Club Brugge een terechte landskampioen zou zijn. Tijd dus voor een terugblik op het 16de titeljaar in de clubgeschiedenis van Blauw-Zwart. Wij zetten 10 opmerkelijke weetjes op een rijtje!

Philippe Clement beschikte dit seizoen over een ruime kern, maar opvallend genoeg hield hij geregeld een van zijn wissels achter de hand. In 29 wedstrijden kwamen dit seizoen amper 81 invallers tussen de lijnen, het op drie na laagste totaal in de hele competitie. De eer viel het vaakst te beurt aan Loïs Openda, die 12 keer vanaf de bank mocht komen. Mede-aanvallers Emmanuel Dennis, David Okereke en Percy Tau (elk 11 keer) gingen dan weer het vaakst naar de kant.

Die laatste begon vlammend aan de campagne, maar intussen is het al even geleden dat we Tau zagen flitsen. De Zuid-Afrikaanse wervelwind ging snel liggen en ruimde plaats voor een briesje waar Clement nog slechts sporadisch een beroep op deed. Toch zorgde de huurling van Brighton vaak voor wat extra schwung op het veld. Per 90 minuten zette niemand meer versnellingen van minimum 10 meter mét de bal aan de voet in (1,8). Alleen Krépin Diatta (1,7) komt in zijn buurt.

Club beging dit jaar 14,4 overtredingen per wedstrijd, iets meer dan het JPL-gemiddelde van 14,4. De grootste zondaar was opmerkelijk genoeg niet achterin, maar wel in de voorhoede terug te vinden. Met 52 foutieve ingrepen ging Dennis namelijk het meest over de schreef. Qua gemiddelde gaat winteraanwinst Michael Krmencik dan weer met de bedenkelijke eer lopen, met 3,91 fouten per match. En dat in een schamele zes optredens: dat belooft voor de toekomst.

Eén manco hield Blauw-Zwart van een nóg grotere bonus: het gebrek aan efficiëntie voor doel. Iemand die daar geen last van ondervond, vervulde helaas dan ook een lagere rol. Controleur Éder Balanta scoorde amper twee keer, maar had daar wel slechts zes pogingen voor nodig. Goed voor een fikse omzetratio van 33 procent, waarmee de Colombiaan met voorsprong dé killer van Jan Breydel is. Al leggen David Okereke en Hans Vanaken (elk 25%) ook respectabele cijfers voor.

In de PO’s brak hij vorig jaar volledig door, dit seizoen volgde de bevestiging. Clinton Mata ging geen enkel duel uit de weg en etaleerde zo vooral weer zijn fysieke kwaliteiten. Niemand smeet zich in meer defensieve confrontaties dan de Angolese verdediger, die met zijn 297 lijf-aan-lijfgevechten zelfs dichtste achtervolger Balanta (205) ver achter zich houdt. In de hele JPL doen alleen revelaties Giulian Biancone (Cercle), Nurio Fortuna en Joris Kayembe (beiden Charleroi) beter.

Wie anders dan Vanaken stond de afgelopen maanden het vaakst tussen de lijnen. De dirigent heeft maar liefst 2.526 minuten achter de kiezen, waarmee hij niet meer dan een luttele 84 stuks rust werd gegund. Simon Mignolet (2.430) kwam pas na speeldag twee toe in Jan Breydel en zit zo aan 96 minuten minder, aanvoerder Ruud Vormer (2.373) vervolledigt de top drie. De onmisbare motor dus, al maakten in de rest van de JPL wel zes veldspelers nóg meer minuten rond.

Hoogstens een bijrol voor Matej Mitrovic in deze campagne, want de Kroaat verscheen amper zes keer aan de aftrap en viel één keer in. Geen topseizoen dus voor de verdediger, die deels door blessures en deels door de concurrentie achterin weinig aan de bak kwam. Mocht Clement echter een betere opbouw wensen, kan Mitrovic zijn man zijn. 90,2 procent van zijn passes kwamen aan, het beste cijfer in de kern. Vanaken, die veel meer risico’s neemt, is knap tweede met 88,6%.

Qua aantal versnellingen met de bal aan de voet moest hij Tau nog nipt voor zich dulden, maar de onbetwiste dribbelkoning van Jan Breydel blijft uiteraard Diatta. De ongrijpbare winger onderneemt wekelijks 7,38 individuele acties en gaat daarbij ook in 60,27 procent van de gevallen effectief zijn man voorbij, statistieken die allebei tot de top van de JPL behoren. Afwachten of de 21-jarige Senegalees zijn kunstjes volgend seizoen nog steeds op onze velden vertoont.

Vijf doelpunten en één assist in 20 optredens: voor iemand die zoveel miljoenen moet opleveren oogt Dennis zijn balans toch eerder schaars. Een gevolg van zijn wisselvallige aard én vooral ook gebrek aan killerinstinct, want opduiken in de zestien doet de Nigeriaan nochtans meer dan voldoende. Gemiddeld 6,2 keer per match, een aanwezigheid in de box die hij nu alleen nog moet laten renderen. Tau en ontdekking Charles De Ketelaere (5,7) delen samen de tweede plaats.

De alomtegenwoordige Gouden Schoen verdient twee vermeldingen. Met 13 doelpunten is Vanaken niet alleen de draaischijf, maar ook de topschutter van de landskampioen. Dat hij qua efficiëntie toch Okereke naast zich moet dulden – en Balanta laten voorgaan – heeft vooral te maken met de constante dreiging die de Rode Duivel creëert. In totaal waagde Vanaken zich immers aan maar liefst 51 schoten, ofwel gemiddeld 1,71 per wedstrijd. Waarvan, net zoals zijn goals zelf, heel wat met de kop.