Roofe, Colassin of Dimata: wie is dé spits voor Anderlecht?

Verrassing in het Lotto Park vorig weekend. Niet Nacer Chadli maar wel de 18-jarige Antoine Colassin verving de geblesseerde Kemar Roofe in de spits. Colassin, nochtans opgeleid als middenvelder, scoorde meteen zijn eerste doelpunt op het hoogste niveau. Een scorende spits. Waren ze daar niet naar op zoek bij Sporting? Vandaag luidt de vraag of Colassin de paars-witte aanval moet dragen. Uiteraard is dat nog te vroeg. Maar met hem heeft Franky Vercauteren wel een serieuze extra optie erbij.

Gert Verheyen herhaalt het vaak: zelden ontgoochelen jonge debutanten tijdens hun profdebuut. Anderlecht had ook weinig te verliezen tegen Club Brugge, dé uitgesproken favoriet en toekomstig landskampioen. Toch hoefde Sporting zeker niet onder te doen voor Blauw-Zwart, het niveauverschil was niet meer zo groot als voorheen. En die 18-jarige spits scoorde ook nog eens …

Op papier heeft Vercauteren drie centrumspitsen voor één plaats. Misschien komt daar vóór eind januari zelfs nog een vierde aanvaller bij. Voorlopig wordt het bolwerken met Roofe, de opportunistische en afwachtende spits. En Colassin. Een gans ander type. Veel aanwezig, een grote werkethiek én diepgang – zowat het tegenovergestelde profiel van Roofe. Daarnaast mogen we niet vergeten dat ene Landry Dimata – 13 (!) doelpunten vorig seizoen – naarstig werkt aan zijn comeback. Maar voor wanneer was die nu weer?

In een gunstig scenario haalt Dimata binnenkort de wedstrijdselectie en heeft Vercauteren opeens een grote weelde vooraan. Een extra vierde spits is dan helemaal overbodig. Want wie zet je dan op de bank of zelfs in de tribune? Drie spitsen dus. Drie verschillende profielen. Voor een coach met een voorliefde voor tactiek is zo'n assortiment aanvallers wel erg interessant. Zeker met de komende tegenstanders zoals pakweg Cercle Brugge, AA Gent en AS Eupen, die stuk voor stuk een totaal andere strategie hanteren.

Het is niet eerlijk om Colassin al na één wedstrijd af te rekenen op basis van statistieken. Maar zijn basiskwaliteiten kunnen wel al grotendeels worden afgeleid na zijn optreden tegen Club Brugge. Bovendien is het moeilijk om Roofe en Colassin met Dimata te vergelijken, omdat die laatste wegens blessureleed nog niet in actie kwam dit seizoen. Maar vorig seizoen speelde Dimata wel 24 wedstrijden voor Anderlecht. Zijn kwaliteiten zijn dus reeds gekend, ook al hanteert Sporting dit seizoen een andere tactiek.

Veel tijd had Colassin niet nodig om zich te laten opmerken tegen Club. Zijn puike kopbal raakte eerst nog de lat, maar in de eerste helft trof hij toch raak. En dat met een echte spitsengoal. En uiteraard met zijn typisch overgedraaide voet. Ziet er pijnlijk uit, maar blijkbaar is die techniek erg doeltreffend – toen was Colassin ook nog zo fris als een hoentje. Op basis van zijn verkregen kansen – want zijn doelpunt was écht niet zo gemakkelijk – moest Colassin ook minimum één doelpunt gescoord hebben. In balans, zoals dat dan heet.

Roofe scoorde dit seizoen al zes doelpunten, waarvoor hij 13 competitiematchen nodig had. Maar volgens de expected goals zou de Jamaicaanse Engelsman wel twee treffers meer moeten tellen. Roofe moet dus nog beter kunnen qua productie. Wie geen last van heeft van een gebrek aan efficiëntie, althans vorig seizoen, is Dimata. Dertien potte hij er toen, terwijl de becijfering slechts negen stuks aangaf. Tactieken mogen dan nog zo vaak veranderen, maar killersinstinct verdwijnt nooit. De comeback van Dimata wordt op die manier wel érg boeiend om volgen.

Een flitsende speelstijl heeft Colassin niet. Hij moet het eerder hebben van zijn inzet en werkkracht. Een constante aanwezigheid, zoals tegen Club Brugge. Als extra kan de 18-jarige gemakkelijk een doelpunt scoren, al had Colassin daar wel zes kansen voor nodig. Uiteraard, naarmate de wedstrijd vorderde hoe dieper Colassin in het rood ging. Maar het is ook een grote kwaliteit om kansen af te dwingen. Dat grote aantal pogingen verraadt meteen zijn présence.

Roofe en Dimata – op basis van vorig seizoen – zijn toch wel minder aanwezig dan Colassin. Per negentig minuten schiet Roofe 2,2 keer naar doel, en Dimata 2,8 maal. Maar het duo is wel een pak efficiënter dan Colassin tegen Club Brugge. Dat zal uiteraard ook wel te maken hebben met ervaring op het hoogste niveau, en de fysieke capaciteiten. Roofe besluit 56% van zijn pogingen op doel, Dimata 44%, en Colassin amper 33%.

Colassin duikt ook opvallend vaak op in de box. Tegen Club Brugge lukte hem dat zelfs acht keer, mét balbezit. Dimata (4,2) en vooral Roofe (3,6) zijn daar een pak minder aanwezig op basis van 90 minuten. Over het ganse seizoen gezien, komen qua aanwezigheid in de box enkel Emannuel Dennis (6,8) en – opvallend toch wel – leeftijdsgenoot Charles De Ketelaere (6,97) in de buurt. We zijn nu al benieuwd naar de volgende speelminuten van Colassin …

Een spits moet niet alleen goed afwerken op doel en goals scoren – al is dat wel zijn belangrijkste taak. Volgens de filosofie van Vincent Kompany moet een aanvaller ook bijdragen tot het spel. En dat deed Colassin tegen Club. Hij werkte zich te pletter en logischerwijze viel hij zo fysiek na verloop van tijd terug, waardoor hij vaak het overzicht verloor en niet meer fris oogde voor doel. Ook daarom gingen een groot deel van zijn passes de mist in tegen Blauw-Zwart. 64% van zijn passing was geslaagd, over een aantal van 14 stuks.

Qua passing doen Dimata – vorig seizoen – en toch wat verrassend ook Roofe beter dan de 18-jarige. Van het trio lijkt Dimata zelfs de beste passer te zijn qua accuraatheid, terwijl Roofe het meest de bal afspeelt. Roofe sprokkelt per wedstrijd 20 passes bij elkaar, en dat aan een succesratio van 78,5%. Voor zijn blessure lag het niveau van Dimata nog ietsje hoger met 17,63 passes aan een knappe 83%. Uiteraard moeten de statistieken van Colassin op meerdere wedstrijden geanalyseerd worden, maar wat zouden wij graag binnenkort eens een fitte Dimata willen zien als spits bij Anderlecht.

Een aanvaller die de duels niet schuwt, én die ook vaak wint. Zo'n spits is voor bijna elke ploeg een meerwaarde. En ook in dat onderdeel zou Dimata de bovenhand nemen op de huidige Anderlechtspitsen. Roof en Colassin gaan dit seizoen minder vaak het duel aan dan Dimata vorig jaar. Bovendien won Dimata ook veel meer duels dan het duo, hij won doorgaans 40% van zijn aangegane confrontaties. Roofe (33,2%) en Colassin (19%) brengen dit jaar veel minder bij in dat onderdeel. Ook op vlak van de gewonnen luchtduels geldt dezelfde hiërarchie.

Ook balrecuperatie en balbezit zijn belangrijke factoren als aanvaller zijnde. Qua balrecuperatie liggen de drie aanvallers eerder nog in balans met elkaar, al wint Roofe nog iets vaker het leer terug dan zijn collega-spitsen. Dimata leidt dan weer opmerkelijk minder balverlies, met gemiddeld twee verloren ballen per 90 minuten. Tegen Club leed Colassin bijvoorbeeld 18 keer balverlies.

Wanneer Dimata eindelijk terug wedstrijdfit zal worden, weet niemand. Wellicht hijzelf ook niet. Maar indien hij binnenkort klaar wordt bevonden voor de strijd, dan heeft Anderlecht er opeens een sterk wapen bij. Zowat op alle vlakken lijkt hij de meerdere te zijn van zijn rechtstreekse concurrenten, indien hij niet te veel kwaliteitsverlies heeft ingeboet na zijn lange en slepende blessure uiteraard.

Anderlecht zit momenteel krap bij kas en kan zich geen financiële miskopen meer permitteren. Nog even wachten op een volledig herstelde Dimata lijkt dus zeker een gokje waard te zijn. Het zou meteen de goedkoopste oplossing zijn. Zelfs al is het maar om diep in de tweede helft iets te forceren, wanneer Colassin of Roofe door hun krachten heen zitten. Bovendien kan Vercauteren uit drie verschillende profielen kiezen om wekelijks een andere tegenstander te bekampen. Het kan alleen maar voordelen bieden om alsnog PO I te halen ...