Arne Decraene
Na maanden van speculatie werd het slechts bewaarde geheim in de Belgische voetbalwereld vrijdag eindelijk wereldkundig gemaakt: Philippe Clement verlaat landskampioen KRC Genk en trekt naar Club Brugge. Vanuit het perspectief van Bart Verhaeghe en co hoeft de trainerskaap echter geen verrassing te zijn. Het Brugse bestuur heeft namelijk wel vaker de gewoonte om het groenere gras aan de overkant te gaan plukken en opnieuw te proberen planten in het eigen Jan Breydel.
We schrijven begin 2011 wanneer ondernemer en trouwe supporter Bart Verhaeghe de kommer en kwel bij Club Brugge, dat al jaren niet meer meedoet voor de prijzen, niet langer vanaf de zijlijn kan gadeslaan. Samen met Vincent Mannaert, tot dan algemeen manager bij Zulte Waregem, pleegt hij een coup over de Brugse bestuurskamer en neemt hij de touwtjes zelf in handen. Even later koopt Verhaeghe de club ook over en leidt hij de modernisering van het traditiegetrouwe Blauw-Zwart definitief in.
Revolte op Jan Breydel
De nieuwe regie heeft het echter niet zo begrepen op toenmalig trainer Adrie Koster, die geërfd wordt van het vorige bestuur, en zet meteen de toon voor het beleid dat in de jaren nadien zal volgen. Nog tijdens het seizoen wordt Francky Dury, op dat moment nog coach van AA Gent, door Mannaert benaderd om in de zomer de overstap naar Brugge te maken. Verschillende bronnen suggereren zelfs dat er al sprake is van een getekend contract.
Het publiek in Jan Breydel heeft Koster echter in de armen gesloten en reageert furieus. In de laatste wedstrijd van het seizoen wordt de naam van de Nederlander vanop alle banken gescandeerd, Mannaert en Verhaeghe trekken hun staart in en gaan verder met de populaire coach. In Gent zijn ze nog steeds woedend over de stiekeme flirt: Dury wordt aan de deur gezet en belandt bij de KBVB als technisch directeur.
Enkele maanden later is het geduld van het bestuur echter op. In oktober wordt Koster de laan uitgestuurd en opgevolgd door Christoph Daum, die zich met zijn behouden aanpak als ultieme tegenpool van zijn voorganger profileert. Een 1-0 zege wordt omgedoopt tot de ‘Daum-score’, Club sluit het seizoen af op de tweede plaats en iedereen wil verder met de op handen gedragen Duitser. Daum last omwille van privéredenen echter een sabbatjaar in, en dus plannen Verhaeghe en Mannaert hun volgende coup.
Staatsvijand nummer één
Hoewel er al snel een heleboel namen vallen – onder andere KV Kortrijk-trainer Hein Vanhaezebrouck, Lokeren-coach Peter Maes en de vrije Frank Vercauteren duiken op als mogelijke kandidaten – verrast Club op 13 mei 2012 vriend en vijand met de voorstelling van Georges Leekens. Als speler was Mac the Knife een rasecht icoon in Brugge en dus lijkt de keuze op zich niet zo vreemd, ware het niet dat Leekens op dat moment nog bondscoach van België is.
De beruchte jobhopper verbreekt echter zonder schroom zijn contract met de bond en gaat in op de lokroep van Verhaeghe, waarna alle betrokken partijen worden uitgeroepen tot staatsvijand nummer één. Heel de voetbalnatie staat in rep en roer en roept schande over alles wat Blauw-Zwart is. Club Brugge krijgt het verwijt zich af te zonderen van de rest van de Belgische voetbalwereld en geen moer meer te geven om het algemeen of nationaal belang.
Het bestuur trekt zich er niets van aan en blijft zijn eigen koers varen. Na het debacle met Koster krijgt nu zelfs de fanatieke aanhang geen gehoor meer, clublegendes als Sven Vermant en Danny Verlinden worden zonder pardon uit hun functie ontheven. Behalve met AA Gent, waar midden in het seizoen doelman Bojan Jorgacevic wordt weggeplukt, en de KBVB botst het nu ook met Standard. Mémé Tchité wordt achter de rug van de Rouches om benaderd, in de zomer maakt de spits de overstap van Sclessin naar Jan Breydel.
Eerste keer Clement
De kritiek lijkt de Brugse zwaargewichten weinig te kunnen deren, maar wanneer de resultaten opnieuw uitblijven is het toch even slikken. In november wordt Leekens na een teleurstellende start alweer aan de deur gezet, behalve de geleden reputatieschade kost het Verhaeghe ook een fikse opstapvergoeding. De voorzitter likt zijn wonden en geeft zelf toe ‘een inschattingsfout’ gemaakt te hebben. Beloftecoach Philippe Clement neemt voor de eerste keer over en verliest prompt met 6-1 op Anderlecht.
De minzame Clement is pas een jaar eerder gestopt met voetballen en oogt nog niet klaar om de functie ad interim over te nemen, iets wat hij ook zelf duidelijk aangeeft. Verhaeghe en Mannaert moeten dus dringend op zoek naar een nieuwe coach en lijken met de keuze voor Peter Maes van Lokeren opnieuw heel België tegen zich in het harnas te zullen jagen. Voorzitter Roger Lambrecht houdt echter het been stijf en laat zijn trainer niet uit Daknam vertrekken.
De Brugse bobo’s worden zich bewust van de reputatie die ze op korte tijd hebben vergaard en kiezen met Juan Carlos Garrido dan maar voor een nobele onbekende. De eerste maanden gaat alles relatief goed en de Spanjaard ziet zijn contract met een seizoen verlengd worden. Wanneer Club in de voorrondes van de Europe League uitgeschakeld wordt door het bescheiden Slask Wroclaw mag Garrido na iets minder dan een jaar echter toch alweer beschikken.
Redder uit de zandbak
Het nog steeds jonge bestuur start haar zoektocht naar de vijfde trainer op tweeënhalf jaar tijd, en eindelijk is het prijs. Op 19 september 2013, nog geen dag na het ontslag van Garrido, wordt Michel Preud’homme voorgesteld. De succescoach van Standard, AA Gent en FC Twente laat de zandbak van Al Shabab voor wat ze is en keert terug naar België. Club kaapt zo opnieuw een trainer weg die nog elders werkzaam is, al mag MPH dankzij zijn goede verstandhouding met de plaatselijke sjeik zonder problemen opstappen.
Met Preud’homme lijken Verhaeghe en Mannaert eindelijk de juiste snaar te raken. De ex-doelman kent door zijn verleden bij diverse clubs de Jupiler Pro League als zijn broekzak, maar doet gezien het feit dat hij al drie jaar weg is uit België nergens de gemoederen van bij de start hoog oplopen. Het huwelijk wordt dan ook een succes: Preud’homme, met Clement als assistent, pakt na anderhalf jaar de beker en brengt nog een seizoen later de langverwachte landstitel na elf ellenlange jaren eindelijk terug naar Brugge.
De beste keeper op het WK ‘94 mag dan wel beweren dat zijn overgang zo snel in kannen en kruiken was dankzij het contact dat hij twee jaar eerder al eens had gehad met het Brugse bestuur, maar in het licht van Clement zijn recente overgang weten we nu wel beter. Ook toen hing het vertrek van Garrido, net zoals dat van Ivan Leko nu, al langer in de lucht. Ook toen, opnieuw net als nu, kwam er verbazend snel witte rook over de volgende coach uit de schoorsteen.
Geheime afspraken & verpletterde tenen
Het doet vermoeden dat Verhaeghe en co in beide gevallen al langer bezig waren met het beëindigen van de samenwerking en snel anticiperende gesprekken opstartten met Preud’homme en Clement, iets wat Blauw-Zwart zelf in alle toonaarden ontkent. Gezien de omstandigheden en in het licht van de recente geschiedenis lijkt het echter weinig waarschijnlijk dat Club achter de coulissen nog niet actief werk aan het maken was van het leven na Leko.
De onderhandelingen die Clement eerst nog voerde met Genk over een eventuele verlengde overeenkomst worden door veel analisten nu dan ook afgedaan als schone schijn. Volgens hen hing de terugkeer van de Fille naar het oude nest niet alleen al langer in de lucht, maar zou deze intussen zelfs al een tijdje zo goed als vastgestaan hebben. Uit de ervaringen met Dury en Leekens leerden we alvast dat de bazen op Jan Breydel hun handen niet terug trekken voor zulke geheime afspraken.
Na bijna vier jaar Preud’homme en twee jaar Leko waren we het immers bijna vergeten, maar de gewiekste zakenman in Bart Verhaeghe bewees al meer dan eens niet verlegen te zijn van een powermove links en een machtsgreep rechts. De voorzitter van Club Brugge handelt louter en alleen in het belang van zichzelf en zijn club en houdt er geen rekening mee dat er onderweg al eens op een teen getrapt wordt. In Brugge hopen ze nu dat Clement even succesvol wordt als de man van wie hij het vak leerde. Zo niet beramen Verhaeghe en Mannaert ongetwijfeld al snel hun volgende coup.
LEES OOK: Rits kwijnt weg bij Anderlecht: einde lijdensweg in zicht
