Benavente en Mukhtar: promotie of echte meerwaarde?

RSC Anderlecht zou volgens HLN Cristian Benavente (Sporting Charleroi) en Hany Mukhtar (Brondby) op het oog hebben als aanvallende versterking. Zijn zij de spelers die Anderlecht nodig heeft?

Beiden zouden in het huidige RSCA zeker een basisplaats hebben. Benavente is een aanvallende middenvelder en een vergelijkbaar type als Sofiane Hanni. Dribbelvaardig, flitsend en iemand die de weg naar de netten weet te vinden. Hanni was dan wel geen absolute topper, toch heeft RSCA sinds zijn vertrek geen middenvelder meer die kan scoren. Daardoor is Paars-Wit zeer voorspelbaar. In 2018 was Benavente in de Jupiler Pro League goed voor 34 competitiewedstrijden, waarin hij 9 keer scoorde en 5 assists leverde. Toch blijft het afwachten of Benavente de stap naar de top echt kan zitten. En het is maar net de vraag of RSCA dat risico kan nemen...

In PO I bleef hij met 9 wedstrijden en 1 goal en 0 assists onder de verwachtingen. Dit seizoen liet hij zich tegen Anderlecht (goal), KRC Genk (assist) en Club Brugge (goal) wel al opmerken. Zondag komt hij met Charleroi naar het Astridpark, een uitgelezen moment om zich helemaal in de kijker te spelen…

Mukhtar was dit seizoen voor Brondby goed voor 20 wedstrijden en 6 goals en 3 assists. Tijdens de twee wedstrijden in de voorronde van de Europa League tegen Genk liet hij zich wel opmerken en was hij de beste man bij de Denen. Vorig jaar was hij in de ‘kampioenenronde’ in Denemarken – vergelijkbaar met onze PO I – beslissend. In tien wedstrijden scoorde hij één keer en leverde hij vijf assists. Met zijn 3,5 miljoen euro is hij samen met Viktor Fisher de meeste waardevolste speler in de Deense competitie.

Opvallend: Beide spelers worden vertegenwoordigd door het makelaarskantoor SEG, dat ook PSV-speler Nicolas Isimat-Marin in zijn bestand heeft. Toevallig drie spelers die de afgelopen maanden aan RSCA werden gelinkt… Worden beide spelers gepromoot door makelaars, of denkt RSCA echt aan hen? De toekomst zal het uitwijzen.

LEES OOK: Waarom Anderlecht zijn fenomenen niet lang(er) kan houden