Olivier Plancke
Pocognoli bij Anderlecht klinkt op het eerste gezicht logisch. Een vrije trainer, kampioen met Union en een Belg die de competitie kent. Alleen zit er achter dat mooie verhaal ook meteen een serieus probleem. En zelfs meer dan één.
LEES OOK: ‘Pocognoli naar Anderlecht? Belangrijke hint bekend’
Anderlecht krijgt meteen een waarschuwingAnderlecht is volop in de weer met de zoektocht naar een nieuwe coach. Volgens het doorgaans goed geïnformeerde X-account WFCGroningen is Sébastien Pocognoli één van de namen die in beeld zijn in het Lotto Park. Er zouden zelfs gesprekken gevoerd zijn met de voormalige coach van Union. Pocognoli is vrij na zijn ontslag bij AS Monaco. Hij kent de Belgische competitie en heeft nog altijd de status van kampioenenmaker. Met Union SG pakte hij vorig jaar de landstitel. Daarna werd hij ook verkozen tot Trainer van het Jaar.
Bij Monaco ging het snel mis
Zijn succes bij Union blijft de grote aantrekkingskracht van Pocognoli. Daar werd hij kampioen en zette hij een ploeg neer die fysiek sterk, compact, met intensiteit en mentaliteit speelde. Ook bij AS Monaco zagen ze bij momenten de hand van de coach. De ploeg ging hoger druk zetten, werd fysiek scherper en kreeg opnieuw geloof. Folarin Balogun noemde hem zelfs “un magicien”, omdat hij volgens de spits “de ploeg klaarmaakt, tegen wie dan ook”. Flavien Trésarrieu van L’Équipe stelde dat Monaco plots een “collectief blok” was geworden. “Iedereen kan de hoge pressing belopen”, klonk het.
Heel lang duurde het avontuur bij Monaco niet. In oktober werd Pocognoli aangesteld en in juni lag hij alweer op straat na een zevende plaats in de Ligue 1 en het missen van Champions League-voetbal. Het was geen volledige ramp, maar ook geen succes. Monaco kende sterke momenten, won van grote ploegen, maar de ploeg bleef te wisselvallig presteren. Daarbovenop kwam kritiek op zijn houding. Nice-Matin-journalist Vivien Seiller noemde na de zware nederlaag tegen Real Madrid Pocognoli’s persconferentie “verbijsterend” en stelde dat sommige uitspraken van Pocognoli de ernst van de situatie niet leken te vatten. Ook intern werd hij volgens Sudinfo bekritiseerd om “een zekere arrogantie” in zijn relaties binnen de club.
Union is Anderlecht niet
Pocognoli is niet de eerste Union-coach die na zijn vertrek tegen de muur loopt. Karel Geraerts werd ontslagen bij Schalke en later ook bij Reims. Felice Mazzù kende na Union een pijnlijke passage bij Anderlecht en daarna wisselende periodes elders. Alexander Blessin degradeerde met Sankt Pauli. En Pocognoli hield het bij Monaco amper acht maanden vol.
Bij Union werkte Pocognoli binnen een club waar bijna alles klopt. Rekrutering, data, fysieke profielen, duidelijke rollen, geduld van het bestuur, weinig paniek. Bij Union draait de club niet rond één trainer. De trainer moet er passen in het systeem. Niet omgekeerd. Maar Anderlecht is Union niet. Bij Union is de sportieve structuur al jaren ingebouwd. Bij Anderlecht moet die net opnieuw gebouwd worden. Sibierski is nog maar pas begonnen. De club zoekt een duidelijke lijn, een herkenbare speelstijl, stabiliteit in de kern en rust rond het project.
Alex Teklak legde in La Dernière Heure de vinger op de wonde. Volgens hem heerst er bij Union een echt gevoel van "geborgenheid" voor trainers. Union doet er volgens Teklak alles aan om het zo gemakkelijk mogelijk te maken. “Het Union-model houdt in dat de coach niet de dominante figuur is in het sportieve project. Hij maakt deel uit van een team en zijn rol is minder centraal dan bij de meeste andere clubs.” Dat is een stevige waarschuwing voor Anderlecht. Pocognoli kreeg bij Union niet alleen een goede ploeg. Hij kreeg ook tijd. In zijn eerste seizoen won hij slechts drie van zijn eerste dertien competitiewedstrijden. Bij veel clubs was dat einde verhaal geweest. Union bleef rustig. Het resultaat volgde later: de titel.
Pocognoli staat ook te boek als een pragmatische trainer. Iemand die resultaat boven schoonheid plaatst. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar het maakt de match met Anderlecht wel moeilijker. Sibierski liet bij zijn voorstelling verstaan dat hij wil bouwen aan een duidelijke identiteit, discipline en dominant voetbal. Pocognoli kan discipline brengen. Maar dominant voetbal is niet het eerste waar zijn naam mee wordt verbonden.
